"Knocking on Heaven's Door"

Andreas I. Iliopoulos (1964-2005)

For some people it is just too hard to say anything. Not because you have nothing to say, on the contrary, it is because you have too many things to say but words just don't come easily. It would be easy to tell you what a nice guy he was, how smart, knowledgeable, skilful and so many other things. There were also negatives about him, yes, he was short fused and persisting, to name just two. But he was the hell of a friend. He was ready to give you everything if you just showed him that you really cared about him. I named him the "shorty with the glasses" and he would always come back with his humorous "niah niah niah" response. His whole life was devoted to nature and aquatic life in particular. He could spend hours and days discussing his new plans, his agony about the environment, his expectations for other hobbyists, his new article, the new underwater photo which was perfect.. He could also discuss philosophical issues, literature, history, politics. This was him in a nutshell. An idealist living in a world without ideals. His main concern was to find ways to improve the level of fishkeeping as a hobby, in Greece. He was the first to come up with the idea of a "Greek Aquarist" club, something he discussed in detail with Frank during his visit in Greece, back in 2002. This club finally came true although it had nothing to do with what Andreas and many others had dreamed of. He had a strong opinion and would stand by it. His strong criticism for this club and the way it was heading won him a lawsuit by the short sighted, chair addicted people who now run it. This came in the worst possible moment as he was facing serious problems with his professional activities.. bad timing, I guess.

He was the mentor to many hobbyists in Greece, me included. Before meeting him I was just another hobbyist. After that point I became a far better one.

And now, there is only sorrow. He is not among us anymore. He has gone to another place where he is respected for what he is, no more no less. He is not law suited by some short sighted people just because he said his opinion, whichever that was. He can talk about his fishes and everybody will admire his last photo, which is - naturally - perfect. He can finish his monstrous work on which he had spent the last 3 years of his life.. a complete guide to all the marine fishes endemic in Greece. I have his "last version" on a CD next to me. Sorry, Andreas, I can't finish it myself. Perhaps you can do it there.

I feel sorry. For all the things that I wanted to tell him but I didn't find the courage to. For all the quarrels we had about MCH. For not doing more about him - a lot more. I already miss him - without him nothing will be the same.

George J. Reclos, Greece

Andreas,

We "met" over the internet, possibly before the EAC group started, and - as time passed away - I started to consider You a Friend, and a very good one ...  while trying to find out who was actually "hiding" behind your nickname. Time passed ... MCH kept growing and your input was always of extreme interest while your enormous effort to translate it into Greek will keep your mark on MCH for the years to come...

Then arrived the time for the actual meeting, it was the summer in Syros: the chats, the scuba, the hours spent in your house, enjoying your warm friendship and the excellent food you cooked us were all strong, unforgettable, moments.

Regrettably - as with good things - our stay in Syros ended up, but these days are - and will be - one of my most precious treasures in the years to come ...

We (Stefania, Leonardo and me) share the pain of Popi and your friends. Having missed You is the high price we have to pay for being human beings living on this earth.

I miss the Man, the Friend and the clever acquarist You were ... now and forever.

Your sad italian MCH TeamMate

Francesco, Stefania and Leonardo, Italy
 

Dear Andreas,

It feels very sad to say goodbye to you. We knew each other from the early days of MCH through the email and the EAC list. We've met personally in Syros back in 2002, from which I only keep good memories of. The waiter in the taverna, who called you "shortie with the glasses", the "Dominator" bike you had, the Malaysian shirt, the nice meal you cooked for us, the mutual friendship, your fine sense for sarcastic humour and the way you teased George all the time. Everything was fine for a good laugh and made this holiday unforgettable. Last year our contacts have been weakened a lot. The only information I received about you were the regular conversations with George. You were always very close in our thoughts though. During the 2004 MCH meeting in Rome you were missed very much, and George, Francesco and I discussed about the problems you faced and how you fought them with pride and dignity.

You will be missed, and MCH will never be the same again without you. Your enormous work on the Mediterranean fauna and Greek translations for MCH were, and still are, very impressive and deserve much respect making it our duty to preserve these data. All my thoughts are also with your partner Popi who I regrettably never met, and most of all, your dearest friend George to whom I wish to offer my humble support for dealing with losing you way too soon.

Andreas Iliopoulos... What should be, what might be, what could be the soul of the Greek part of the hobby.

Instead, much inferior people are known as such... Never mind, as it is an elemental part of beeing Greek, one might say...

Thanassis Moschou, Greece

I looked back over my saved correspondence with him. Most EAC mails I delete, but I have no fewer than 63 messages either to him, or (the larger number by far) from him. Some are his personal messages to me, as we corresponded about the proposed layout for my garage fish room (Andreas clearly devoted a lot of time and thought to designing, just for my garage, an optimum small fishroom - what a generous thing to do!), or about his article on pronouncing scientific names. Most are his posts to EAC, a large number of which I clearly felt should be saved because of the valuable information or insights they contain. Sorry I never had the opportunity to meet Andreas in person. It was a privilege to know him a little by email. I am sorry for his family, and sorry for you for losing such a friend.

Sadly,

Michael K. Oliver, USA

I never met Andreas in person.  I used to wonder if perhaps the friends that I made online were different in some way from the friends that I can see and touch.  I thought that maybe that diminished emotion and made the relationship less personal.  I am now very sure that that is not the case.

It has been a while since I last talked to Andreas, and I wish I had sent him an email more recently just to see how he was doing and to let him know that I still considered him a friend.  There were times that I felt very close to Andreas.  He was an incredibly sensitive man who was deeply affected by the emotions of others.  He was also a deeply thoughtful man, who seemed to always carefully consider any issue before he responded to it.  I am saddened that there will be no more opportunities to share the thoughts and views that we had in common, even though we lived on different continents.

There were times that I argued with Andreas…. very vehemently.  There were times he flat out made me angry.  However, I always admired his passion and the passion that he could inspire in others. Yes, he was stubborn, and yes, he was volatile, but he was a man of conviction. The same thoughtfulness and sensitivity that made him a good friend also made him be very affected by injustice and cruelty in the world.  He stood by what he believed and felt no matter what anyone else thought of it. I am saddened that there will be no more of these spirited arguments.

Andreas made life a little more interesting.  Anyone who had contact with him could see that he was a bit “different”…. a unique spirit that was not without personal demons, but also not without great compassion and kindness.  He will be missed.  I was lucky to have known him.

Carli Debusk, TN, USA

What a shock! I have several of Andreas' replies to my, and other aquarist's questions, saved in a folder for future reference.  He always gave thoughtful, and insightful, replies and comments.

George !!! Oh my God, how terrible ! I can't believe he's gone ! His wit and charm, his love for the fish, what a loss for all of us ! I am so very sad and full of sorrow for this news that our Andreas is gone. All this time that has gone by that I have kept quiet on these lists is my loss for time I lost chatting with such a joyful friend who is now gone. I can't begin to say how sorry I am and please accept my condolences to all of you on the other side of the water. I have no idea who you mean made his life more miserable, bit I can only imagine that they are people who are evil and I don't do evil.

This page will always be "open" to anybody who feels like adding some words about him...

"Χτυπώντας την Πόρτα του Παραδείσου"

Ανδρέας Ι. Ηλιόπουλος (1963-2005)

Για μερικούς ανθρώπους είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις. Οχι γιατί δεν έχεις τίποτα να πεις αλλά, τουναντίον, επειδή έχεις πάρα πολλά να πεις αλλά τα λόγια δεν έρχονται εύκολα. Θα ήταν εύκολο να σας πω τι ωραίος άνθρωπος ήτανε, πόσο έξυπνος, μορφωμένος, επιδέξιος και τόσα άλλα. Είχε βέβαια και τα αρνητικά του, ναι, ήταν ευέξαπτος και επίμονος, για να αναφέρω δύο μόνον. Αλλά ήτανε ένας εκπληκτικός φίλος. Ηταν πάντα έτοιμος να σου δώσει τα πάντα αρκεί να του έδειχνες ένα πραγματικό ενδιαφέρον. Τον ονόμασα "ο κοντός με τα γυαλιά" και πάντα μου απαντούσε με το περίφημο "νια, νια , νια". Ολη του η ζωή ήταν αφιερωμένη στην φύση και πιό συγκεκριμένα στην υδρόβια ζωή. Μπορούσε να περάσει ώρες και μέρες συζητώντας τα νέα του σχέδια, την αγωνία του για το περιβάλλον, το τι περίμενε από άλλους χομπύστες, το νέο του άρθρο, την καινούργια υποβρύχια φωτογραφία του που ήταν τέλεια. Μπορούσε ακόμη να μιλάει για φιλοσοφικά θέματα, λογοτεχνία, ιστορία, πολιτική. Αυτός ήταν με λίγα λόγια. Ενας ιδεαλιστής σε έναν κόσμο χωρίς ιδανικά. Το κύριο ενδιαφέρον του ήταν το να βρει τρόπους για να ανεβάσει το επίπεδο του ενυδρείου σαν χόμπυ στην Ελλάδα. Ηταν ο πρώτος που είxε την ιδέα ενός Ελληνικού Συλλόγου ενυδρειόφιλων, κάτι που το συζήτησε διεξοδικά με τον Frank κατά την επίσκεψη του τελευταίου στην Ελλάδα, το 2002. Αυτός ο Σύλλογος έγινε τελικά πραγματικότητα αν και δεν είχε καμμία σχέση με αυτό που ονειρευότανε ο Ανδρέας - και πολλοί άλλοι. Ηταν ισχυρογνώμων και όταν είχε μία άποψη την υποστήριζε με πάθος. Η σφοδρή κριτική του για αυτόν τον "Σύλλογο" του χάρισε και μία μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση από τους κοντόφθαλμους καρεκλοκένταυρους που τον διοικούν. Αυτό συνέβη την χειρότερη δυνατή στιγμή μιά που ήδη αντιμετώπιζε σοβαρά επαγγελματκά προβλήματα .. κακός συγχρονισμός σα να λέμε.

Ηταν ο αδιαμφισβήτητος "δάσκαλος" για πολλούς χομπύστες στην Ελλάδα, εμού συμπεριλαμβανομένου. Πριν τον γνωρίσω, ήμουνα απλά ένας ακόμη χομπύστας. Μετά από την γνωριμία μας, έγινα πολύ καλύτερος.

Και τώρα υπάρχει μόνον πίκρα. Δεν είναι μαζί μας πλέον. Είναι σε ένα άλλο μέρος όπου τον εκτιμούνε για αυτό που είναι, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγώτερο. Δεν υπάρχουν μηνύσεις από κοντόφθαλμους ανθρώπους επειδή είπε την γνώμη του, όποια και αν ήταν αυτή. Μπορεί να μιλάει για ψάρια και όλοι θαυμάζουνε την τελευταία φωτογραφία του που είναι - φυσικά - τέλεια. Μπορεί πλέον να ολοκληρώσει και την τεράστια εργασία του για την οποία εργαζότανε τα τελευταία τρία χρόνια - ένα πλήρη οδηγό όλων των θαλασσινών ειδών της Μεσογείου με ιδιαίτερη έμφαση στα ενδημικά είδη τις Ελλάδας. Εχω δίπλα μου την "τελευταία έκδοση" του έργου του σε CD. Λυπάμαι Ανδρέα αλλά δεν έχω τις γνώσεις για να το ολοκληρώσω. Ισως μπορέσεις να το κάνεις εκεί.

Είμαι συντετριμμένος. Για όλα όσα θα ήθελα να του πω και δεν βρήκα το κουράγιο να το κάνω. Για όλους τους καυγάδες μας γύρω από το MCH. Για το ότι δεν έκανα περισσότερα για αυτόν - πολύ περισσότερα. Μου λείπει ήδη - χωρίς αυτόν, τίποτα δεν είναι ίδιο.

" Ποτέ από το χρέος μη κινούντες, δίκιοι κ' ίσιοι σ' όλες των τες πράξεις, αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνίαν^. γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν είναι πτωχοί, πάλι εις μικρόν γενναίοι, πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε^. πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες, πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους." Κ. Καβάφης, "Θερμοπύλες"

Γεώργιος Ι. Ρεκλός, Αθήνα.

Σταύρος Τσιπάς, Αθήνα.

Με τον Αντρέα γνωριστήκαμε πριν 8 περίπου χρόνια, σαν συνάδελφοι, κυνηγώντας 10 χρυσούς γλύφτες και γίναμε φίλοι. Ισως όχι οι καλύτεροι αλλά σίγουρα καλοί φίλοι.  Δεν ξέρω αν ήταν ο καλύτερος άνθρωπος, αλλά σίγουρα ήταν ένας καλός φίλος - και όχι μόνο δικός μου. Αν πρεπει να θυμόμαστε κάτι εμείς που τον ξέραμε (και να μάθουν κάτι αυτοί που δεν τον ήξεραν) είναι ότι, αν και όλοι μας λέμε τους εαυτούς μας "χομπίστες", αυτός ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει που όλη του η ζωή και όλες οι επιλογές του ήταν ενυδρειο -νερο-ψαρια. Πόσοι απο μας είμαστε ετσι ; Εγω παντως δε θα δουλευα ποτε σε μια ιχθυοκαλλιεργεια, αυτός όμως δεν μπορούσε μακριά από το νερό και τα ψάρια.

Καλό ταξίδι σε αυτόν που αγάπησε τόσο τα ενυδρεία, καλό ταξίδι και στο φίλο μου.

Ανδρέας Καμαρινός, Αθήνα.

O Αντρέας θα μείνει στις καρδιές των φίλων του ζωντανός και νέος, όπως την τελευταία φορά που τον είδα. Ηταν ένας άνθρωπος που δεν είχε πλούτη υλικά να προσφέρει, όμως ήξερε ότι το καλύτερο που μπορούσε να κάνει για τους φίλους του ήταν  απλά να είναι  φίλος τους , όπως πολλές φορές συζητήσαμε . Στεκόταν στο πλάϊ τους και άκουγε... και έκανε πάντα κάτι παραπάνω απ' ό,τι μπορούσε . 

Οι  άνθρωποι , όπως ό Αντρέας, που αφήνουν πίσω τους όχι μεγάλα κατορθώματα, μα μόνο μια σειρά από μικρές καλοσύνες δεν έχουν σπαταλήσει την ζωή τους.

Καλό ταξείδι Αντρέα

Χριστίνα Χατζηδάκη, Αθήνα.

Κάθε τι που αρχίζει έχει ένα τέλος. Όταν αυτό που αρχίζει είναι η ζωή ενός σπουδαίου ανθρώπου το τέλος πρέπει να αργήσει. Το τέλος, όμως, ήρθε νωρίτερα για τον άνθρωπο, φίλο, επιστήμονα, επιχειρηματία, χομπίστα, ταξιδιώτη, ονειροπόλο, υπερήφανο, προσγειωμένο, φωτογράφο, δύτη, δάσκαλο, οργανωτικό και πάντα αποφασισμένο να ζήσει Ανδρέα Ηλιόπουλο. Το τέλος έκανε λάθος που ήρθε τώρα. Έπρεπε να περιμένει πολύ ακόμα. Έπρεπε να διστάσει να τον πλησιάσει.

Ακόμα και την παραμικρή γνώση του ήταν πρόθυμος να τη μοιραστεί. Έστησα το πρώτο μου σύστημα χάρη σε αυτόν και τις συμβουλές του. Ουσιαστικά αυτός το έστησε. Ώρες τηλεφωνημάτων, δεκάδες e-mails, πάντα χαρούμενος και πρόθυμος να βοηθήσει. Ακόμα και όταν είχε τα δικά του, πολύ σοβαρότερα από τα δικά μου προβλήματα. Αισθάνομαι τουλάχιστον τυχερός που τον γνώρισα, άτυχοι όσοι δεν τον γνώρισαν, άξιοι της μοίρας τους όσοι τον γνώρισαν και δεν κατάλαβαν με τι άνθρωπο μιλούσαν.

Κάποτε μου είπε: ‘Καλωσόρισες στη «μηχανή»!’ Είναι ένας τίτλος τραγουδιού των Pink Floyd που τους λάτρευε. Με αυτόν τον τρόπο με καλωσόρισε στην οικογένεια της MCH. Η μηχανή έχασε ένα από τα βασικά της μέρη. Έπαθε ζημιά. Θα χρειαστεί πολύς καιρός για να επισκευαστεί και ποτέ δεν θα δουλέψει με τον τρόπο που δούλευε παλιότερα. Αυτό που πάντα ήθελε είναι να γίνουμε όλοι λίγο πιο σοβαροί με αυτό που κάνουμε, να το αγαπήσουμε ουσιαστικά. Είχε το σπάνιο ανάστημα να σταθεί μπροστά σε όλους και να τους μιλήσει για τα πιστεύω του κοιτώντας τους στα μάτια. Οι «σάπιοι» τρόμαξαν και του επιτέθηκαν. Κάποιοι κατάλαβαν και έγιναν καλύτεροι.

Μου είπε πριν από μία εβδομάδα, αστειευόμενος, ότι θα ήθελε να παντρευτεί την αδελφή ενός φίλου που έχει ξενοδοχείο στην Τανζανία. Λάτρευε την Αφρική, γι αυτό και την είχε και ως μεταγιόν συνέχεια κρεμασμένη στο λαιμό του. Ξέρω ότι τώρα κάπου εκεί είναι… Ετοιμάζεται να κάνει μία ακόμα κατάδυση στα νερά της λίμνης Μαλάουι. Καλή κατάδυση φίλε Ανδρέα!

Αντώνης Ρούσσος, Αθήνα.

 

Είχα την τύχη να γνωρίσω τον Ανδρέα  στο σπίτι ενός αγαπημένου μας φίλου,του Γιώργου Ρεκλού.

Ήταν καλοκαίρι του 2000 αν θυμάμαι καλά. Μέχρι εκείνη την ημέρα η μόνη επαφή που είχα μαζί του ήταν μέσω internet.

Ήταν από τους πρώτους χομπίστες που μου έδωσε την βοήθεια του απλόχερα παρόλο που δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ από κοντά. Αυτό έκανε σε όλους όσους ζητούσαν την βοήθεια του. Ήταν τόσο παθιασμένος και αγαπούσε τόσο πολύ το χόμπι μας ,που δεν  σήκωνε μύγα στο σπαθί του. Θα έλεγε κανείς ότι στην προηγούμενη ζωή του ήταν ψάρι και σ’αυτή τη ζωή ήρθε για να μιλήσει γι’αυτό.

 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις διακοπές που κάναμε μαζι,τις ατελείωτες ώρες συζητήσεων που είχαμε, τις καταδύσεις που κάναμε μαζί ,τον χαβαλέ μας ,τα σφηνάκια μας….σιγουρα ολα αυτα θα μας λειψουν. Ότι και να πω είναι λίγο….η απώλεια του θα είναι αναντικατάστατη. Τουλάχιστον θα διαβάζουμε τα άρθρα του και θα τον ζούμε μέσα από τα ενυδρεία του που κάποιοι από εμάς έχουν την τύχη να τα έχουν μέσα στο σπίτι τους.

 

Καλό ταξίδι φίλε μου και εύχομαι εκεί που θα πας να συνεχίσεις να προσφέρεις με το ίδιο πάθος, αυτά που πρόσφερες σ’εμας.

 

Θα μας λείψεις…….

 

Νικόλαος Μπαλάσκας, Αθήνα.

 

Μπορεί να μην το πιστεύουμε ακόμα, μπορεί να μην το πιστέψουμε ποτέ, αλλά ο Ανδρέας λείπει… Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του, κι ας αισθανθούν αν μπορούν λίγη ανακούφιση από το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι, για πολλούς λόγους, δάκρυσαν γι’αυτόν σ’όλο τον κόσμο, ότι πολλοί μοιράζονται την θλίψη…

Ο Ανδρέας λείπει… Αν θέλουμε, όμως, μπορούμε να τον αφήσουμε να μας βοηθάει ακόμα, μπορούμε να τον έχουμε στο μυαλό μας και να θυμόμαστε τον τρόπο του: «Μην βάζετε νερό στο κρασί σας.»

Μόνο αυτό φτάνει για να γίνουμε καλύτεροι σ’αυτό που τόσο αγάπησε και που κι εμείς όλοι αγαπάμε.

Να θυμάστε τον Ανδρέα. Μην βάζετε νερό στο κρασί σας…

Θανάσης Μόσχου, Δράμα.

Τον Ανδρέα τον γνώρισα πέρισυ, την εποχή που ο Σταύρος έκανε το μαγαζί του. Δεν είμαι τίποτα - απλώς ένας άνθρωπος που έχει δύο μικρά ενυδρεία και, σαν άσχετη, παλεύει με αυτά. Εχοντας τότε πρόβλημα με την υγεία των ψαριών μου, ο Ανδρέας - άγνωστος για μένα μέχρι τότε - προσφέρθηκε να τα δει. Ηρθαμε στο σπίτι μου και, χάρη σε αυτόν τον υπέροχο ΑΝΘΡΩΠΟ, τα ψάρια έζησαν και ζούνε ακόμη. Τι να πω; Οτι μετά από ένα λεπτό γνωριμίας μιλάγαμε σαν να γνωριζόμασταν χρόνια.. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και τα λέγαμε καμμιά φορά. Μια και η καταγωγή μου είναι απο την Πολωνία και ο Ανδρέας είχε γράψει κάποτε κάποια άρθρα στο περιοδικό "Aqua Forum" εκεί... μιά που δύο φορές πήρα μέρος στον διαγωνισμό Amano (θέσεις προς το τέλος βέβαια) - είχαμε να πούμε πολλά.

Τον τελευταίο καιρό τον σκεφτόμουνα πολύ. Είχα τύψεις που τα Χριστούγεννα δεν τον πήρα τηλέφωνο, στέλνοντάς του ένα απλό SMS. Ας με συγχωρέσει... Πως μπορείς να νοιώθεις κάποιον που γνωρίζεις τόσο λίγο σαν ένα καλό σου φίλο; Ο Ανδρέας είχε αυτό το χάρισμα, τέτοιοι άνθρωποι δεν ξεχνιούνται ποτέ. Μου λείπει.. Μου λείπει στην σκέψη ότι έφυγε..

Πιστεύω - και το ξέρω καλά αυτό - ότι θα ζει για πάντα στις ψυχές μας. Τόσο σε αυτών που τον ήξεραν χρόνια όσο και σε αυτών - όπως εγώ - που τον ήξεραν λίγο. Νοιώθω ότι ήμουνα τυχερή που τον γνώρισα, με έκανε να αισθανθώ ότι δεν είμαι μόνον εγώ που πιστεύω στον τέλειο κόσμο.

Με πολύ λύπη,

Εύα Stets - Βιθούλκα, Αθήνα.

 

Ειχα ακουσει για τον Ανδρεα πρωτη φορα απο τον Θαναση Μοσχου...πρωτογνωρισα τον Ανδρεα στην Συρο του , το 2003  οπου  πηγα για διακοπες επιδιωκοντας συνχρονως να ερθω σε επαφη μαζι του..και ειχα την απιστευτη τυχη να συμπεσω σε συναντηση του MCH!!!

Υποδεχθηκε εναν αγνωστο σπιτι του απλα και φιλικα... Αφου η μοιρα ορισε ετσι  καλοδεχουμενος να ειναι σε οτι υπαρχει εκει πανω...καθως θα χτυπαει τις πυλες του ουρανου... 

Στέλιος Σαββίδης, Δράμα.

Αυτή η σελίδα θα είναι μόνιμα ανοιχτή για όσους ενδιαφέρονται να γράψουν δυό λόγια για τον εκλιπόντα..