HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

AQUARIUM CONSERVATION PROGRAMME (ACP)

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH-DEUTSCH

ARTIKELN

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Καταπολεμώντας την άλγη με Υπεροξείδιο του Υδρογόνου - Ι

του Γιώργου Ι. Ρεκλού

Η εμφάνιση αλγών αποτελεί κοινότατο πρόβλημα για σχεδόν κάθε ενυδρείο και ειδικότερα για τα φυτεμένα. Σαφώς βεβαίως όλοι οι υδρόβιοι κηπουροί υπερβάλλουν με μέτρα που λαμβάνουν για να σιγουρευτούν πως οι συνθήκες των συστημάτων τους ευνοούν την ανάπτυξη των υδρόβιων φυτών και όχι των αλγών. «Παίζουν» συνεχώς με τις συγκεντρώσεις των θρεπτικών συστατικών (ακόμη και με τα ιχνοστοιχεία), την φωτοπερίοδο, την ποιότητα του φωτός (ένταση και φάσμα) και διατηρούν μακρούς καταλόγους με «απαγορεύεται αυτό» ή«δεν απαγορεύεται εκείνο». Φυσικά δεν τα καταφέρνουν να ξεφορτωθούν πάντοτε τις άλγες. Αυτό που επιτυγχάνουν είναι να κρατούν υπό τον έλεγχο ελάσσονος ανάπτυξης, έναν ελοχεύοντα εχθρό, που περιμένει έως ότου κάτι πάει στραβά για να καταλάβει όλο το ενυδρείο. Τα υδρόβια φυτά μου αρέσουν πολύ, ειδικά εάν αναπτύσσονται στα δικά μου συστήματα. Όμως δεν προτίθεμαι να προχωρήσω στις ακρότητες που κατά καιρούς διαβάζω, για να αποκτήσω τελικά το τέλειο φυτεμένο ενυδρείο. Αφήνω αυτήν την προσπάθεια σε άλλους (όπως ο Τόλης Κετσελίδης και ο Παύλος Ασλάνης (http://www.bellybean.com/~pave/aquaria/) – για να αναφέρω δύο από τους έλληνες χομπίστες των φυτεμένων ενυδρείων – αφού ποτέ μου δεν «ένοιωσα» την ανάγκη να κάνω κάτι παραπλήσιο με αυτούς. Για μένα, ενυδρείο σημαίνει υδρόβια ζωή και περισσότερο ψάρια. Μου αρέσει η κίνηση, η προσωπικότητα και η συμπεριφορά αυτών των ζώων – γι’ αυτό άλλωστε είμαι επικεντρωμένος στις κιχλίδες και στα θαλασσινά είδη της Μεσογείου. Διατηρώ κάμποσα ενυδρεία με φυτά, από τα οποία το ένα (αυτό που χρησιμοποιώ ως species tank και φιλοξενούνται οι «δίσκοι») είναι πυκνοφυτεμένο. Πραγματικά δε με νοιάζει εάν παρουσιαστεί λίγη πράσινη άλγη εκεί μέσα. Η αλήθεια είναι πως μου αρέσει κιόλας. Άλλωστε η άλγες καταναλώνουν αμμωνία και νιτρικά άλατα, οπότε παρέχουν ένα υγιέστερο περιβάλλον στα ψάρια μου. Όταν είδα όμως την άσχημη «μαύρη» άλγη να εισβάλει στο σύστημά μου, άλλαξαν όλα τα δεδομένα. Όχι λοιπόν. Αυτή η άλγη δεν μου άρεσε καθόλου. Ήταν ο πιο άσχημος οργανισμός που είχε ποτέ αναπτυχθεί σε ενυδρείο μου. Ένας φίλος μου είχε χαρίσει λίγα φυτά και φαίνεται πως οι συνθήκες του συστήματος ευνόησαν αυτόν τον τύπο άλγης, περισσότερο από ότι ευνόησαν τα φυτά μου. Πολύ γρήγορα αυτή η άλγη βρισκόταν παντού, σε μαύρους, γκρι άσχημους σχηματισμούς τριχοειδών θυσάνων που εμπόδιζαν το φως και έπνιγαν τα φυτά. Η δια χειρός απομάκρυνσή της ήταν αδύνατη – έφταναν στιγμές που έσχιζα ακόμη και φύλλα προσπαθώντας – ξερίζωνα φυτά καθώς επιχειρούσα να την ξεκολλήσω από πάνω τους – ενώ τελικά αυτή συνέχιζε να βρίσκεται μέσα στο σύστημα. Χάρις στον Παύλο, βρήκα ένα διαδικτυακό forum και διάβασα τόνους ηλεκτρονικών μηνυμάτων που αφορούσαν αυτό το συγκεκριμένο είδος αλγών, με το παρατσούκλι «διαβολοάλγη», αφού φαινόταν πως τα προϊόντα που παράγονται και διακινούνται εντός του hobby για την καταπολέμηση αλγών ήταν ανίκανα να την σταματήσουν. Η αλήθεια είναι πως κάνοντας έναν έλεγχο σε ένα μικρό ενυδρείο, διαπίστωσα πως αντιθέτως ευνοούσαν την ανάπτυξη της «μαύρης» άλγης – πιθανώς καταπολεμώντας όλα τα άλλα είδη ανταγωνιστικών αλγών.

Αφού διάβασα ακόμη περισσότερα, ανακάλυψα πως είναι πιθανό να μην μπορεί κανείς να αποφύγει την παρουσία αλγών σε ένα σύστημα, αλλά μπορεί να τροποποιήσει κανείς τις συνθήκες του ενυδρείου του ώστε να ευνοούνται άλλα είδη αλγών από τα ανεπιθύμητα, μιας και αφ’ ης στιγμής τα «επιθυμητά» είδη κάνουν την εμφάνισή τους, τα ανεπιθύμητα θα δυσκολευτούν πολύ να επιβιώσουν. Ένας παράγοντας-κλειδί, που ήταν συχνά αναφερόμενος σε αυτά τα μηνύματα, αλλά και σε κάνα δυό άρθρα περί του ίδιου θέματος, ήταν ο όρος “Redox potential” ( = οξειδοαναγωγικό δυναμικό) του νερού. Φαίνεται πως η τρομερή «μαύρη» άλγη που είχα στο ενυδρείο μου δεν αρεσκόταν σε οξειδωτικά μέσα. Σε αντίθεση οι πράσινες άλγες έδειχναν πολύ καλύτερα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, τόσο ώστε φαίνεται να ευδοκιμούν. Έκανα κάποια έρευνα που με διαβεβαίωσε πως τα ψάρια δεν θα αντιμετώπιζαν κανένα πρόβλημα εάν το Redox αυξανόταν, εντός κάποιων ορίων βέβαια.

Η «μαύρη» άλγη έχει καλύψει κάθε σπιθαμή του ωραίου μου Microsorum pteropus.

Αυτό το φύλλο μόλις που διακρίνεται κάτω από το παχύ στρώμα άλγης. Αυτή η άλγη κάλυψε εντελώς όλα τα φύλλα μέσα σε μία μόλις εβδομάδα.

Κοιτάξτε πως είναι η έξοδος του εσωτερικού φίλτρου. Όταν ισχυρίζομαι πως αυτή η άλγη βρισκόταν παντού, το εννοώ απόλυτα.

Το να αυξάνει κανείς το Redox σε ένα σύστημα ενυδρείου είναι παρακινδυνευμένη ενέργεια. Ευτυχώς υπάρχει μία χημική ουσία που κάνει ακριβώς αυτό, είναι πάμφθηνη, μπορεί να βρεθεί παντού και – το κυριότερο – είναι μόνο ένα προϊόν μεταβολισμού, μείγμα νερού και οξυγόνου. Κυρίες και κύριοι ας καλωσορίσουμε το υπεροξείδιο του υδρογόνου. Η συγκέντρωση που κανείς συνήθως βρίσκει στα φαρμακεία είναι διάλυμα της τάξεως του τρία τοις εκατό (3%), που ήταν και η συγκέντρωση που εγώ θα χρειαζόμουν, σύμφωνα με τις πληροφορίες που είχα συλλέξει. Είχα δύο (2) εναλλακτικές: να το χορηγήσω αργά στη στήλη του νερού ή να το χορηγήσω απ’ ευθείας επάνω στην «μαύρη» άλγη. Όσοι με γνωρίζουν καταλαβαίνουν πως θα ακολουθούσα προφανώς την πλέον ριζική αντιμετώπιση.

Εξήντα χιλιοστόλιτρα (60 ml) διαλύματος υπεροξειδίου του υδρογόνου, συγκέντρωσης της τάξεως του τρία τοις εκατό (3%), απελευθερώνονται αργά επάνω από την προσβεβλημένη περιοχή με τη βοήθεια σύριγγας (έχω φυσικά αφαιρέσει τη βελόνα). Τρεις (1) τέτοιοι ψεκασμοί έλαβαν χώρα εντός του συστήματος και ο ένας (1) κατευθύνθηκε αποκλειστικά επάνω στο πυκνοκαλυμμένο μου M. pteropus.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα της ώρας έγιναν εμφανείς φυσαλίδες οξυγόνου εν τη γενέσει τους επάνω στην άλγη. Μάλιστα. Επί τέλους κάτι φαίνεται να γίνεται τώρα. Λίγα λεπτά της ώρας αργότερα, όλο το σύστημα ήταν γεμάτο από φυσαλίδες με οξυγόνο και τα ψάρια το καταφχαριστήθηκαν.

Άλλη μία φωτο που δείχνει τις φυσαλίδες οξυγόνου που δημιουργούνται επάνω στη «μαύρη» άλγη. Όταν το είδα, ήμουν ήδη θορυβημένος για την κατάληξη που θα είχαν τα φυτά μου, αλλά δεν υπήρχε άλλος τρόπος να αντιμετωπίσω το πρόβλημα. Μ’ αυτό το είδος άλγης, δεν μπορεί κανείς να αφήσει τα φυτά μέσα σε ένα ενυδρείο. Πρέπει να απομακρυνθούν τα πάντα, να αποκοπούν σχεδόν όλα τα φύλλα και να γίνει επανεκκίνηση από την αρχή. Όπότε ακόμη κι αν μόνο ένα μικρό μέρος των φυτών μου θα επιβίωνε και πάλι επιτυχία θα ήταν.

Συνεχίζεται στην επόμενη σελίδα

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.