HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Καταλήγοντας χομπίστας ιχθυοτρόφος - I

Ένα άρθρο του Τάκη Τσάμη 

Τι κάνει κάποιον χομπίστα ιχθυοτρόφο; Μόνος ένας θεός ξέρει. Ο καθένας μας έχει την προσωπική του διαδρομή να διηγηθεί. Αυτόν τον μήνα, ο Τάκης Τσάμης, από την Πάτρα, μοιράζεται την προσωπική του ιστορία μαζί μας.

Η πρώτη μου επαφή με τη διατήρηση ψαριών στην αιχμαλωσία έλαβε χώρα στο Βερολίνο στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα. Ήταν ένα μεγάλο πολυκατάστημα, όπου δίπλα στον τομέα με τα εσώρουχα και τις ηλεκτρικές μικροσυσκευές, υπήρχαν μερικά μικρά ενυδρεία με καλλωπιστικά ψάρια. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα, αλλά λόγω οικονομικής στενότητος, μπορούσα να πάρω μόνο μία γυάλα με τέσσερα πέντε από τα φθηνότερα ψάρια. Τοποθέτησα τη γυάλα δίπλα στο παράθυρο, ώστε τα ψάρια να παίρνουν λίγο φως – δεν πρόσεξα καν πως επρόκειτο για απ’ ευθείας ηλιακό φως που «χτυπούσε» τη γυάλα κάμποσες ώρες τη μέρα. Έκανα συχνές μερικές αλλαγές νερού και όλα πήγαιναν καλά έως ένα ταξίδι που έκανα στην Ελλάδα. Ζήτησα από την αδελφή μου, που έμενε σε ένα άλλο σπίτι, να περνάει κάθε δεύτερη ημέρα και να ταΐζει τα ψάρια. Όταν γύρισα πίσω στο Βερολίνο, αντίκρισα τη γυάλα με πολύ λίγο νερό και άλγη. Τόση πολύ άλγη που δεν ήταν δυνατόν να διακρίνω τι υπήρχε μέσα στη γυάλα. Θεώρησα λοιπόν πως μάλλον δεν υπήρχαν επιζώντες μέσα σ’ αυτό το χάος και γέμισα τη γυάλα με νερό με σκοπό να την καθαρίσω. Μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή μου όταν διαπίστωσα πως είκοσι και πλέον ψάρια, διαφόρων μεγεθών υπήρχαν εκεί μέσα. Τα μεγάλα ψάρια είχαν γεννήσει αυτά τα μικρόσωμα κοσμήματα και όλα είχαν επιβιώσει (πιθανώς λόγω της μεγάλης ανάπτυξης αλγών). Δεν ήμουν καν σίγουρος για τι είδους ψάρια επρόκειτο. Φαντάζομαι πως θα ήταν guppies (Poecilia reticulata), αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ εάν είδα τότε τις χαρακτηριστικές φανταχτερές ουρές του είδους …

Η επόμενη επαφή μου με το χώρο του hobby ήταν στα 1982 – πάλι κάτω από περίεργες συμπτώσεις. «Έπεσα» επάνω σε ένα από τα περιοδικά που δίνουν οδηγίες για κατασκευές και μεταξύ άλλων βρήκα ένα λεπτομερή οδηγό για κατασκευή ενυδρείου όγκου εβδομηνταπέντε λίτρων. Αυτό ήταν! Αγόρασα τα γυαλιά και σιλικόνη και γρήγορα αποκτήσαμε τα δικά μας ενυδρεία. Το επόμενο βήμα ήταν να βρω κάποια ψάρια για να βάλω εκεί. Τότε στην Ελλάδα, δεν υπήρχαν εξειδικευμένα καταστήματα καλλωπιστικών ψαριών (ούτε και οικόσιτων ζώων γενικότερα). Υπήρχε όμως ένα πολυκατάστημα, που ανάμεσα σε βίδες, εργαλεία και κλειδαριές είχε και ένα ράφι με λίγα ενυδρεία και βασικό εξοπλισμό ενυδρείων (λίγους θερμοστάτες, δυο τρία φίλτρα, κάποιες τροφές και λίγα φάρμακα της Tetra). Τα ψάρια που διέθετε ήταν από τα πιο κοινά (guppies, mollies, «τιγράκια» και λίγοι plecos) και δεν υπήρχε καμία δυνατότητα ποικιλίας. Επισκεπτόμεθα το κατάστημα αυτό αρκετά τακτικά, με αγωνία να δούμε το καινούργιο εμπόρευμα που μπορεί να υπήρχε. Το πρώτο μου φίλτρο ήταν ένα εξωτερικό φίλτρο της Sacem, μικρό αλλά αποτελεσματικό (τουλάχιστον σε ότι αφορά στο δικό μου ενυδρείο). Ακόμη θυμάμαι πως λίγες μέρες μετά παρατήρησα κάποιες λευκές κηλίδες επάνω στα ψάρια μου και επισκέφτηκα πάλι το ίδιο κατάστημα, όπου και για πρώτη φορά στη ζωή μου άκουσα τη λέξη “Ick”. Μου έδωσαν και ένα φάρμακο (Contra Ick) και ένα μικρό φυλλαδιάκι της Tetra στα ελληνικά. Η εύρεση οποιασδήποτε ελληνικής βιβλιογραφίας ήταν αδύνατη τότε. Το μόνο που υπήρχε ήταν αυτό το φυλλάδιο.

Λίγους μήνες αργότερα κατασκεύασα ένα μεγαλύτερο ενυδρείο 100 cm x 40 cm x 50 cm με γυαλί πάχους οκτώ χιλιοστομέτρων. Αγόρασα επίσης δύο Oscars, που πολύ γρήγορα μεγάλωσαν υπερβολικά, μιας και τα τάιζα με μοσχαρίσια καρδιά. Όταν έγιναν πραγματικά πολύ μεγάλα για το ενυδρείο μου, τα αντάλλαξα με επτά οκτώ τιλάπιας. Δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το τι είδους ψάρια ήταν ή ποια ήταν η καταγωγή τους. Τα τάιζα, παρατηρούσα την επιθετικότητά τους και τη συνεχή τους κίνηση. Το μεγαλύτερο από αυτά έσκαψε ένα μεγάλο χαντάκι και φρόντιζε να κρατάει τα υπόλοιπα μακριά απ’ αυτό. Έπειτα από βραχύ διάστημα σοκαρίστηκα, διαπιστώνοντας πως εβδομήντα ογδόντα ιχθύδια είχαν γεμίσει το ενυδρείο μου!! Δεν υπήρχαν φυτά στο ενυδρείο, μόνο δύο πέτρες, έτσι δεν μπορούσα να καταλάβω από πού ήρθαν όλα αυτά τα ιχθύδια. Μόνο όταν είδα το θηλυκό ψάρι να τα παίρνει στο στόμα του, κατάλαβα πως «αυτή» πρέπει να είναι η μητέρα τους. Αυτή ήταν και η πρώτη συνάντηση που είχα με τις αφρικάνικες Κιχλίδες. Κράτησα σε λειτουργία αυτό το ενυδρείο μέχρι το 1987, όπου χρειάστηκε να ξαναπάω στο Βερολίνο.

Το «ήρεμο» αλλά αρκετά βαρετό κοινωνικό ενυδρείο μου gouramis, platties και plecos.

Το ίδιο ενυδρείο τώρα στεγάζει τα Kribensis μου. Μέσα υπάρχει ένα κεραμικό που χρησιμοποιείται σαν φωλιά.Τα Kribensis, γρήγορα κατέλαβαν το ενυδρείο.

Όταν πλέον γύρισα οριστικά στην Ελλάδα, η πρώτη μου προτεραιότητα ήταν να «στήσω» το ενυδρείο μου ξανά. Στο μεταξύ διάστημα μάλιστα είχα διαβάσει κάποια πράγματα για τη διατήρηση ψαριών και γνώριζα πλέον πως οι αφρικάνικες Κιχλίδες ήταν, σε γενικές γραμμές, επιθετικά ψάρια και ένα community tank (κοινωνικό ενυδρείο) με τέτοια είδη θα ήταν μπελάς για κάποιον άπειρο ακουαρίστα. Γι’ αυτό και αποφάσισα να ξεκινήσω με κάποια μη επιθετικά ψάρια και επέλεξα gouramis, plecos και platies, που μάλλον θα κατοικούσαν στο ενυδρείο μου χωρίς περαιτέρω προβλήματα (δείτε τις παραπάνω φωτο). Τότε ακριβώς έγινα συνδρομητής του γερμανικού περιοδικού “Aquarium”, το οποίο ελάμβανα τακτικά από τη Γερμανία, οπότε οι γνώσεις μου για το hobby αυξάνονταν, αργά μεν αλλά σταθερά. Το ενυδρείο μου όμως, παρ’ ότι δεν παρουσίαζε κανένα πρόβλημα, μου φαινόταν βαρετό. Δεν γινόταν τίποτε συνταρακτικό εκεί μέσα. Μετά την ανάγνωση ενός άρθρου, αποφάσισα να δοκιμάσω να στεγάσω Kribensis (Pelvicachromis pulcher, δείτε την παραπάνω φωτο). Έβαλα και ένα κεραμικό αγγείο μέσα στο ενυδρείο και ήταν ξεκάθαρο πως σύντομα τα ψάρια θα αναπαράγονταν. Πράγματι μετά από λίγο διάστημα, το θηλυκό ψάρι κολυμπούσε υπερήφανο στο ενυδρείο «σέρνοντας» πίσω του ένα κοπάδι ιχθυδίων, ενώ το αρσενικό κρατούσε όλα τα υπόλοιπα ψάρια σε απόσταση ασφαλείας από το γόνο. Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν οι καυγάδες του αρσενικού με τον pleco, που να πω εδώ πως ήταν πολύ μεγαλύτερός του. Όσο τα αβγά ήταν μέσα στο κεραμικό, όπου τα απέθεσε το θηλυκό, οι καυγάδες ήταν πραγματικά λυσσαλέοι. Λίγες μέρες αργότερα, αποφάσισα να απομακρύνω τον pleco, φοβούμενος πως εάν τον άφηνα στο ενυδρείο θα τραυματιζόταν άσχημα. Φρόντισα επίσης να κινηματογραφήσω την αναπαραγωγική διαδικασία με μία μικρή κάμερα video και με χαμηλό φωτισμό για να μην τρομάξω ή στρεσάρω το ζευγάρι.

Πάλι μετά από λίγο διάστημα είχα ένα ενυδρείο γεμάτο μωρά. Τα ιχθύδια μεγάλωναν, ενώ το ζευγάρι συνέχισε να αναπαράγεται. Κοιτώντας κανείς το ενυδρείο μου τότε, έβλεπε Kribensis κάθε μεγέθους και η σύλληψή τους ήταν ευκολότερη να λέγεται, από το να γίνεται. Θεώρησα πως ήλθε το πλήρωμα του χρόνου για να γίνει από ‘μένα η τελική αλλαγή. Οι Κιχλίδες από το Μεγάλο Ρήγμα της Αφρικής υπήρχαν πάντοτε στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου. Στα 1997 λοιπόν, διάβασα το άρθρο κάποιου χομπίστα που διατηρούσε Κιχλίδες της λίμνης Malawi. Στις φωτογραφίες που συνόδευαν το άρθρο είδα μερικά πανέμορφα ψάρια. Κάποια κίτρινα, κάποια μπλε και κάποια με περισσότερα του ενός χρώματα. Τα επιστημονικά τους ονόματα δεν μου έλεγαν τίποτε απολύτως, αλλά τα σημείωσα ώστε να μπορώ να παραγγείλω αυτά τα ψάρια στην Αθήνα. Η δήλωση του γράφοντος το άρθρο μάλιστα πως τα συγκεκριμένα είδη δεν είναι και τόσο επιθετικά, με βοήθησε στο να πάρω την απόφασή μου. Μία εβδομάδα αργότερα, απομάκρυνα όλα τα υπάρχοντα μέχρι στιγμής ψάρια από το ενυδρείο μου, προσέθεσα περισσότερες πέτρες και επί τέλους τα καινούργια ψάρια μου. Όταν μετέφερα τα καινούργια αφρικάνικα ψάρια μου στο σπίτι, η γυναίκα μου απογοητεύτηκε. Ήταν τρία κίτρινα ψαράκια (Labidochromis species “yellow”) και τρία μπλε (Pseudotropheus species “Acei”), μεγέθους μόλις τεσσάρων εκατοστομέτρων!! Υποτίθετο πως επρόκειτο για αναπαραγωγικά τρίο (ένα ♂ και δύο ♀♀ από το κάθε είδος), αλλά ήταν αδύνατο να το διαβεβαιώσει κανείς με τα ψάρια να έχουν αυτό το μέγεθος. Μέχρι τώρα είχαμε ένα ενυδρείο γεμάτο κίνηση και ζωντάνια και μετά από αυτήν την τελευταία αλλαγή το παρατηρούσαμε στενά για να βρούμε πού βρίσκονταν τα ψάρια. Εγώ δεν είχα απογοητευτεί καθόλου … περίμενα απλά να μεγαλώσουν!

Δεν χρειάστηκε και μεγάλο διάστημα για να μεγαλώσουν αυτά τα ψάρια. Τελικά ήταν φανερό (και ορατό πλέον) πως πράγματι στο ενυδρείο μου υπήρχαν ψάρια. Ήταν επίσης φανερό πως το ένα από τα Pseudotropheus species “Acei”, ήταν αρσενικό άτομο. Ήταν σαφώς μεγαλύτερο και παρουσίαζε τέσσερις λαμπερές ωοκηλίδες (eggspots) στο πτερύγιο της λεκάνης, ενώ τα υπόλοιπα δύο ήταν μικρότερα με μία μόνο και αμυδρή ωοκηλίδα. Σε αντίθεση τα Labidochromis species “yellow”, ήταν μεταξύ τους πανομοιότυπα. Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να καταλάβω πως το τρίο αυτό δεν ήταν καθόλου τρίο. Λίγο καιρό μετά τα επέστρεψα και απέκτησα ένα πραγματικό ζευγάρι. Πράγματι αυτά τα είδη δεν ήταν πολύ επιθετικά, συγκρίνοντάς τα, βασιζόμενοι πάντα στα standards των Κιχλίδων της ανατολικής Αφρικής, με ανάλογα είδη. Δεν παρατήρησα ποτέ σοβαρούς καυγάδες ανάμεσά τους. Στο μεταξύ συνέχισα να διαβάζω για τις Κιχλίδες των λιμνών της Κατακρημνισιγενούς Κοιλάδας της νοτιοανατολικής Αφρικής και έτσι ήμουν προετοιμασμένος για να αναγνωρίζω την αναπαραγωγική συμπεριφορά εάν ποτέ ελάμβανε χώρα. Συνήθιζα να τα παρατηρώ για ώρες, ώσπου διαπίστωσα κάποια περίεργη συμπεριφορά από πλευράς Pseudotropheus species “Acei”, που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως προαναπαραγωγική συμπεριφορά. Είχα έτοιμη τη video-κάμερα και μπορούσα να κινηματογραφήσω όλη τη διαδικασία. Εξεπλάγην όταν είδα πως δεν επέλεξαν καμία επίπεδη οριζόντια πέτρα για να αποθέσουν τα αβγά τους, αλλά μία σχεδόν κάθετη! Το θηλυκό γεννούσε τέσσερα με πέντε αβγά τη φορά που αμέσως γονιμοποιούνταν από το αρσενικό. Έπειτα το θηλυκό συνέλεγε τα γονιμοποιημένα αβγά στο στόμα του πριν αυτά φτάσουν στο βυθό. Αυτό επανελήφθη αρκετές φορές, με μικρά μόνο διαλείμματα, κατά τα οποία το αρσενικό ψάρι έδιωχνε τα άλλα ψάρια που τύχαινε να πλησιάσουν. Μετά από αυτό κατάλαβα πότε θα γινόταν το επόμενο ζευγάρωμα. Κάθε φορά που το αρσενικό έδιωχνε τα άλλα ψάρια από ένα συγκεκριμένο σημείο του ενυδρείου, ήξερα πλέον πως ήταν έτοιμα να ζευγαρώσουν. Όλον τον υπόλοιπο καιρό το αρσενικό ήταν αξιοσημείωτα ήσυχο και ανεκτικό απέναντι στους υπόλοιπους συγκατοίκους.

Συνέχεια στην επόμενη σελίδα

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.