HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

AQUARIUM CONSERVATION PROGRAMME (ACP)

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH-DEUTSCH

ARTIKELN

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

 Ερευνώντας για Κιχλίδες – Ημερολόγιο του Μέχικο - Μέρος Ι

 του Francesco Zezza

12.04.02: Ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί (στις 05:00 τα ξημερώματα) και βιάστηκα να φτάσω στο αεροδρόμιο του Fiumicino (στη Ρώμη). Ο μπαμπάς της Stefania προσεφέρθη ευγενώς να μας «πετάξει» ως εκεί. Ο καιρός δεν είναι και τόσο καλός, αφού πέφτει ψιλή βροχή, αλλά η διάθεσή μας (της Stefania και εμού, εν ολίγοις της ομάδας που αναμενόταν να ταξιδέψει) είναι άψογη! Υπάρχουν πολλές μακρές γραφειοκρατικές διαδικασίες, συμπεριλαμβανομένης και μιας αρκετά «τεταμένης» συζήτησής μου με ένα άτομο της ασφάλειας του αεροδρομίου που επέμενε να μην θέλει να μου επιτρέψει να έχω μαζί μου τον ελβετικό μου σουγιά, περιμένοντάς με να τον ξεφορτωθώ πριν αποβιβαστώ (να τον πετάξω στα σκουπίδια, με λίγα λόγια!). Οι ισχυρισμοί μου πως έχω χρησιμοποιήσει αυτό το αντικείμενο στον παράπλου της Ερυθράς Θάλασσας μέχρι τα σύνορα του Σουδάν, στο ταξίδι μου στην Έρημο του Σινά, στο Malawi και πίσω στις Μαλδίβες, μέσα στο ίδιο το Σουδάν, στα βουνά του Perù, στην Κούβα και στη ζούγκλα του Αμαζονίου ποταμού, έπεφταν στο κενό! Στο τέλος συμφωνήσαμε – εν πάση περιπτώσει αναγκαστήκαμε να συμφωνήσουμε! – να τοποθετηθεί ο σουγιάς στις αποσκευές που δεν θα παίρναμε μαζί μας στην καμπίνα του αεροσκάφους και έτσι έγινε. Το Μέχικο (με ένα ενδιάμεσο σταθμό στη Μαδρίτη της Ισπανίας) μας περιμένει. Θα μείνουμε τρεις (3) ημέρες στην πόλη του Μέχικο (Mexico City) για να συνέλθουμε από το jet-lag (= αποδιοργάνωση του βιολογικού κύκλου λόγω διηπειρωτικών ταξιδιών), να επισκεφτούμε την πόλη και τα περίχωρα και εν συνεχεία πρόκειται να ταξιδέψουμε έως το San Luis Potosì, όπου θα μας περιμένει ο Juan Miguel Artigas Azas (από εδώ και πέρα για συντομία JMAA). Αυτό το ταξίδι δεν πρόκειται να μοιάζει με κανένα από τα προηγούμενά μας για κάμποσους λόγους, όπως

●        Οποιοσδήποτε αναφέρεται στο Μέxικο τουλάχιστον από τους ευρωπαίουςφαίνεται να έχει στο νου του μόνο το Yucatan. Εμείς πάμε προς ένα σημείο που, τουλάχιστον προς το παρόν, δεν είναι παρά ένα «περίεργο» όνομα γραμμένο πάνω σ’ έναν χάρτη!!!

●        Δεν φέρουμε ΚΑΝΕΝΟΣ είδος καταδυτικού εξοπλισμού (να προσθέσω «μετά λύπης μου»;).

●        Αυτό «το όνομα στο χάρτη», προς το οποίο κατευθυνόμαστε, είναι στην πραγματικότητα μία ΠΟΛΗ! Δεν είναι κανένας θαλάσσιος ύφαλος, αφρικάνικη λίμνη ή παραπόταμος του Αμαζονίου … όχι βέβαια, είναι μία Πόλη, με τα συμπαρομαρτούντα, όπως το κυκλοφοριακό της πρόβλημα κλπ κλπ κλπ, αλλά:

στα περίχωρά της – όπως μας έχουν πληροφορήσει – ΥΠΑΡΧΟΥΝ κιχλίδες, οπότε … …

Καθώς το αεροσκάφος ταξιδεύει με ταχύτητα εννιακοσίων χιλιομέτρων την ώρα (900 km/h), προσπαθώ να μαντέψω/εικάσω τι είδους κιχλίδες θα κουβαλήσω (και ακόμα τίνι τρόπω) πίσω στην Ιταλία αυτή τη φορά. Εν τω μεταξύ τίθεται και μία ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ερώτηση: ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;

●        Γιατί αυτή η «απελπισμένη» επιθυμία να πάω εκεί;

●        Γιατί αυτή η συνεχής αναζήτηση των «αλλόκοτων» (εν ολίγοις του εκτός συνηθισμένης τουριστικής συμπεριφοράς) προορισμών;

●        Γιατί νομίζω ότι τρελαίνομαι σιγά-σιγά; Είμαι απλά ένας περίεργος; Έχω επιθυμία για γνώση; Έχω επιθυμία για φυγή; Είμαι ευδαιμονιστής; Φοβάμαι; Τίποτε από όλα;

Δεν ξέρω το γιατί. Το μόνο που ξέρω είναι πως κάποιες φορές μου «καρφώνονται» στο μυαλό έμμονες ιδέες του τύπου: ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΩ ΕΩΣ ΕΚΕΙ! Γιατί; Στ’ αλήθεια δεν ξέρω. Τελικά όμως για ποιο λόγο να χρειάζεται κανείς ακόμη κι ένα «γιατί»;

Καθώς πετάμε πάνω από την Καραϊβική (και επάνω από την περιοχή των Νήσων Bahamas), εντελώς ξαφνικά συνέλαβα τον εαυτό μου να βρίσκεται βουτηγμένος σε μια βαθιά, τεράστια, αναίτια θλίψη. Αλλά αμέσως μετά, εδώ είμαστε ξανά … Η πόλη του Μέχικο άρχισε να φαίνεται στον ορίζοντα!!! Γιγαντιαία, ακατάστατη με κυκλοφοριακό πρόβλημα που τρομάζει. Τώρα η πόλη απλώνεται κάτω από τα παράθυρα (του 28ου ορόφου σε σύνολο σαράντα ορόφων) του ξενοδοχείου που καταλύσαμε και που συμπτωματικά χρησιμοποιούσε ο πρώην πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Bill Clinton, όταν επισκεπτόταν την πόλη. ΛΥΠΗΘΕΙΤE το πορτοφόλι μου, σας παρακαλώ!!! Κάθομαι γυμνός στο τραπέζι παρατηρώντας τη ζωή να περνάει μπροστά μου, παντού γύρω μου, επάνω, κάτω, φανερά κουρασμένος από το ταξίδι. Ξυπνήσαμε πριν είκοσι μία (21) ώρες στη Ρώμη και τώρα είναι η ώρα του μεσημεριανού φαγητού! Αρκετά προς το παρόν! Θα τα πούμε αύριο!!!

Mexico City: γενική άποψη της πόλης.

13.04.02: Mexico City: Έχω μια πείνα! Ακόμη όμως υποφέρω από έναν άσχημο πόνο στο σβέρκο (δώρο του κλιματισμού υποθέτω!). Ας πάμε λοιπόν, για μια σύντομη ξενάγηση στην πόλη του Μέχικο. Οι παλιοί κάτοικοι, οι Αζτέκοι, την ονόμαζαν Tenochtitlán. Σύμφωνα με την παράδοση, χτίστηκε σε ένα τόσο ασφαλές σημείο που υπέδειξε ένας αετός που εθεάθη να καταβροχθίζει ένα φίδι ενώ στεκόταν με άνεση στην κορυφή ενός κάκτου (Παρεμπιπτόντως, ρίξτε μια ματιά στη σημαία της χώρας και ιδιαίτερα στο κεντρικό λευκό της «κομμάτι». Ο αετός εκείνος στέκεται ακόμη εκεί). Η πόλη έχει μήκος εκατό περίπου χιλιομέτρων (100 km) και πλάτος σχεδόν σαράντα (40 km), με κάποιες οδούς όπως την “Paseo de la Riforma” να έχουν μήκος ακόμη και τριάντα πέντε χιλιόμετρα (35 km), πράγμα που δεν είναι ούτε καν υπερβολικό!!! Ρίξαμε μια ματιά στο μνημείο Benito Juarez (του μοναδικού Μεξικανού που έως τώρα είχε το αξίωμα του προέδρου της χώρας), στον Καθεδρικό ναό και μπροστά από την Plaza de la Costitution η «Πλατεία του Συντάγματος» και η τέταρτη μεγαλύτερη πλατεία του κόσμου; (Πρέπει να τη δείτε για να το καταλάβετε αυτό!). Μετά πήγαμε στα ερείπια του πολιτισμού των Aztec στο Tempio Mayor και ακολούθως στο Εθνικό Μέγαρο το γνωστό Palacio National (με τις φοβερές τοιχογραφίες του Diego Rivera) και το σιντριβάνι του Tlaloc (θεού των υδάτων των Aztec), που βρίσκεται μέσα στο πάρκο Chapultepec (η λέξη Chapultepec σημαίνει «ακρίδα»). Τέλος να μην παραλείψω να αναφέρω το Ανθρωπολογικό Μουσείο, που κάποια μέρη του ήταν μη επισκέψιμα λόγω των εργασιών αναστηλώσεως. Δυστυχώς η περιήγησή μας στην πόλη ήταν περιορισμένης, σχετικά διάρκειας αλλά αρκετή για να διατηρώ την αίσθηση πως – ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ – η πόλη είναι όμορφη, χωρίς όμως να χρειάζεται να επεκταθεί κανείς σε μεγαλύτερες από αυτές τις λεπτομέρειες που ανέφερα πιο πάνω! Ξανά λοιπόν στο ξενοδοχείο: μούσκεμα στον ιδρώτα και τα πόδια μας είχαν «ανάψει»! Για να πω την αλήθεια ένας τεράστιος αριθμός ονομάτων, γεγονότων, ανθρώπινων τεχνημάτων (τα περισσότερα μάλιστα ΕΙΝΑΙ πραγματικά όμορφα!), τόπων και ναών παρέλασε εμπρός από τα μάτια μας σήμερα. Δεν μπορώ να ορκιστώ πως τώρα νοιώθω πλουσιότερος (σύμφωνα με όσα γνωρίζω μέχρι στιγμής), ακόμη κι αν πράγματι είμαι, αλλά σίγουρα είμαι ελαφρώς μπερδεμένος με το «μείγμα» που αντικρίσαμε. Οι μεξικανοί ηγέτες κατά τη διάρκεια των ετών που πέρασαν, οι Aztec, η κυκλοφορία της πόλης, οι Toltec (άλλος αρχαίος πολιτισμένος λαός της περιοχής), το γεύμα, ο Καθεδρικός ναός, οι ισπανοί conquistadores, οι ανθρωποθυσίες (που συνεχίστηκαν από τους Aztec), ο «Ναός των Υδάτων» και ένα σωρό άλλα και άλλα και άλλα … και άλλα ακόμη! Όλα τρέχουν ιλιγγιωδώς μέσα στο μυαλό μου και μπρος από τα μάτια μου. ΒΟΗΘΕΙΑ! … Θέλω να ξαπλώσω!! … και θέλω να κοιμηθώ αμέσως!!!

14.04.02: Σήμερα θα επισκεφτούμε τα ερείπια στο Teotihuacán, όπως είχαμε σχεδιάσει! Συνεχίζω να ψάχνω για φαγητό , σε ώρες που εδώ δεν είναι ώρες φαγητού. Ας είναι καλά το jet-lag!!! Και μετά ξαφνικά μου «περνάνε» από το μυαλό τα ψάρια μου πίσω στη Ρώμη, οι ορχιδέες μου και τα σαρκοφάγα φυτά μου, οι κάκτοι μου

Επί τέλους πρωινό!!! Μετά κατευθυνόμαστε προς τον ναό της Nuestra Seòora de Guadalupe, που αποτελεί το πλέον σημαντικό θρησκευτικό κέντρο των καθολικών χριστιανών της χώρας του Μέχικο.

Nuestra Seòora de Guadalupe: Ο ναός.

Μετά από ώρες: Στεκόμαστε σχεδόν στην κορυφή της «Πυραμίδας της Σελήνης», έχοντας την απόλυτη θέα όλου του αρχαιολογικού χώρου του Teotihuacán.

Teotihuacán: μία πανοραμική θέα του αρχαιολογικού χώρου από την κορυφή της «Πυραμίδας της Σελήνης».

Σχεδόν τίποτε δεν είναι γνωστό για τους παλιούς κατοίκους του Teotihuacán, ούτε καν γιατί η πόλη εγκατελείφθη τόσο ξαφνικά. Μετά από αιώνες οι Aztec που πέρασαν από τον τόπο αυτό, ονόμασαν το μέρος ως ο «Τόπος των Θεών» ή κάτι σαν «το σημείο όπου οι άνθρωποι μετεμορφώθησαν σε θεούς».

Teotihuacán: άποψη της πινακίδας που χαρτογραφεί τον αρχαιολογικό χώρο.

Συνεχίζεται στην επόμενη σελίδα

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.