HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Ζώντας με έναν Μανιακό για τις Κιχλίδες

Ένα άρθρο της Χριστίνας Χατζηδάκη

Πριν έναν δύο μήνες, ο σύζυγός μου ο Γιώργος, εμφανίστηκε έχοντας μία υπέροχη καινούργια ιδέα. Μου είπε: « Αγάπη μου γιατί δε γράφεις κι εσύ ένα άρθρο σχετικό με τις εμπειρίες σου; Ένα άρθρο δηλαδή, στο οποίο να εκθέτεις την προσωπική σου άποψη περί της διατήρησης ψαριών στην αιχμαλωσία, ως έμμεση δική σου εμπειρία;». Για ‘μένα δύο πράγματα ήταν φανερά από την πρώτη κιόλας στιγμή. Πρώτον, ότι ήταν η σειρά του Γιώργου για να ενημερώσει το δικό του τμήμα του MCH, αφού κάτι τέτοιο γίνεται κάθε μήνα για τον καθένα από τους συνεργάτες του site και είχε στερέψει ιδεών για κάποιο καινούργιο θέμα. Δεύτερον, ότι αυτή ήταν η ευκαιρία της ζωής μου. Η ευκαιρία του να κάτσω να γράψω τι πραγματικά νομίζω, με δικά μου λόγια, ευκαιρία που μάλιστα μου δόθηκε από τον ίδιο το Γιώργο. Αυτά αρκούν νομίζω για να εμπνευστείτε, λες και σας χρειάζεται η βοήθειά μου.

Για να ξεκινήσω την ιστορία μου, θα σας κάνω μία εξομολόγηση. Το λάθος ήταν ευθύς εξ’ αρχής δικό μου. Μάλιστα! Το πιστεύετε ή όχι, πρόκειται για ολότελα δικό μου σφάλμα. Αυτός (εννοώ τον Γιώργο), ασχολείτο με τις έρευνές του, όταν εμένα μου ήλθε η καταστροφική ιδέα να αγοράσω ένα «χρυσόψαρο» για το γιο μας το Γιάννη. Στην αρχή βέβαια δεν υπήρχε κανένα σημάδι του τι θα επακολουθούσε. Ζήτησα από τον Γιώργο να μας βοηθάει με τις ημερήσιες αλλαγές του νερού και ευχαρίστως το έπραξε. Αυτό θα έπρεπε να με είχε προειδοποιήσει! Ο Γιώργος δεν είναι από τους ανθρώπους που ασχολείται με τέτοιου είδους πράγματα και ασχολούμενος μάλιστα, να το διασκεδάζει κιόλας. Λίγο αργότερα τα «χρυσόψαρα» προσεβλήθησαν από κάποιες βακτηριδιακές μολύνσεις και έτσι ξεκίνησα τη χορήγηση αγωγής. Έχανα τα ψάρια το ένα πίσω από το άλλο, έως ότου κατάφερα τελικά να σώσω ένα. Τότε ακριβώς εμφανίστηκε και το πρώτο σύμπτωμα. Ο Γιώργος  ήλθε χαμογελαστός και δήλωσε πως εφ’ όσον σώσαμε αυτό το ψάρι, θα έπρεπε και να προμηθεύσουμε το κακόμοιρο ζώο, με ένα καλύτερης ποιότητας σπίτι και να ξεχάσουμε τη γυάλα. Όχι τίποτε εξεζητημένο βέβαια, παρά ένα μικρό ενυδρείο με τα βασικά. Του ζήτησα λοιπόν να έλθει και αυτός στο κατάστημα οικιακών ζώων, εφ’ όσον γνώριζε καλύτερα τα τεχνικά θέματα. Το φαντάζεστε; Όχι πείτε μου το φαντάζεστε; Σώνει και καλά, εγώ του ζήτησα να έλθει μαζί μου στο κατάστημα οικιακών ζώων που διέθετε και ενυδρεία. Μου φαίνεται τώρα πως αυτά συνέβησαν κάποια άλλη εποχή, πριν από πολλούς αιώνες. Πράγματι ήλθε κι εδώ είναι που άρχισαν όλα. Αφού συνομίλησε με την ιδιοκτήτρια του καταστήματος, κατέστη σαφές, πως έπρεπε να αγοράσουμε, ένα ενυδρείο, ένα φίλτρο, να προμηθευτούμε κάποια ενημερωτικά φυλλάδια, να αγοράσουμε ακόμη μία αντλία αέρα, μία λάμπα φθορισμού και ένα θερμαντήρα. Τότε, δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω το νόημα της αγοράς του θερμαντήρα, αφού διατηρούσαμε «χρυσόψαρα» … Τι χαζή που ήμουν! Ρώτησε μάλιστα και τα βασικά για το «στρώσιμο» του ενυδρείου και φύγαμε, με το Γιώργο χαμογελαστό και μεταφέροντας ένα ενυδρείο όγκου ογδόντα λίτρων (80 l). Με καθησύχασε, μάλιστα, πως άσχετα με το τι υποστήριζε η ιδιοκτήτρια του pet shop, θα ερευνούσε ο ίδιος διεξοδικότερα το θέμα στο διαδίκτυο.

Την επομένη κιόλας ημέρα το ενυδρείο είχε «στηθεί» (ο θερμαντήρας είχε επίσης εγκατασταθεί!), ενώ ο Γιώργος πέρασε τη μισή του μέρα «κατεβάζοντας» και τυπώνοντας αρχεία από το διαδίκτυο και την υπόλοιπη μισή διαβάζοντας αυτά που ήδη είχε τυπώσει. Κάθε λίγο και λιγάκι ερχόταν και με ρωτούσε πράγματα σαν «Το ήξερες αυτό;», ή σαν «δεν θα πρέπει να κάνουμε λάθη και θα φροντίσω εγώ γι’ αυτό». Δόξα τω Θεώ, ήταν Σαββατοκύριακο, οπότε θα έπρεπε να περιμένει μια δυο μέρες. Μετά από αυτές τις μια δυο μέρες ξαναπήγαμε στο κατάστημα πώλησης οικιακών ζώων, όπου και συζήτησε μερικά ακόμη θέματα με την ιδιοκτήτρια, μόνο που τότε δεν ήταν αυτός που εξέφραζε απορίες, αλλά μάλλον αυτός που εξέθετε τις απόψεις του. Ένα τέταρτο αργότερα, γύρισε σπίτι κρατώντας δύο σακούλες που περιείχαν τρία «τιγράκια» (Capoeta tetrazona) και έχοντας ένα από τα πλατύτερα χαμόγελα που είχα δει ποτέ μου. Έπειτα ήρθαν τα «άλικα παπαγαλόψαρα» (“blood red parrot” cichlids), τα μπλε Botia (Botia modesta), οι κιχλίδες firemouth (Thorichthys meeki) και πολλά άλλα … Ακόμη όμως τα πράγματα παρέμεναν υπό έλεγχο. Οι μερικές αλλαγές νερού προσμετρώντουσαν ακόμη με κουβάδες και παρ’ όλο που ελάμβαναν χώρα μία φορά κάθε εβδομάδα, δεν είδα ούτε σταγόνα νερό στα χαλιά μου. Λίγους μήνες αργότερα τα ψάρια μεγάλωναν, τα υδρόβια φυτά ευδοκιμούσαν και δεν είχαμε απώλειες, σημάδι πως αυτοί οι παράγοντες μας προετοίμαζαν για το αμέσως επόμενο βήμα.

Τότε ήταν που επισκεφτήκαμε έναν φίλο, που είχε ήδη ένα φυτεμένο ενυδρείο όγκου οκτακοσίων λίτρων (800 l). Αυτό ακριβώς ήταν και το δεύτερο λάθος. Ο Γιώργος εξέφρασε το θαυμασμό του και συνεχάρη τον ιδιοκτήτη, ενώ ταυτόχρονα ήταν πολύ σκεπτικός. Μετά από περίπου ένα μήνα μπήκε στο γραφείο μου, κάθισε και μου ανακοίνωσε «Κρίμα που δεν μπορούμε να έχουμε μία μεγαλύτερη ποικιλία σ’ αυτό το μικρό ενυδρειάκι». Η αλήθεια είναι πως φαινόταν να έχει δίκιο σ’ αυτό, άλλωστε και εγώ είχα εντυπωσιαστεί με το οκτακοσίων λίτρων ενυδρείο που είχαμε δει, οπότε γιατί να μην δοκιμάζαμε με κάτι μεγαλύτερο; Θα ήταν μία όμορφη προσθήκη στο σαλόνι μας και ο Γιώργος έδειχνε να έχει έφεση σε αυτό. Δύο μήνες λοιπόν αργότερα, ένα ενυδρείο όγκου πεντακοσίων λίτρων (500 l) πήρε τη θέση του μέσα στο σαλόνι. Δύο kissing gouramis (Helostoma temminckii), χρησιμοποιήθηκαν για τη διαδικασία του «στρωσίματος» του νερού, ενώ το προηγούμενο ενυδρείο μεταφέρθηκε σε άλλο σημείο, περιμένοντας να ολοκληρωθεί ο Κύκλος του Αζώτου. Αφού τα ψάρια μεταφέρθηκαν στο καινούργιο ενυδρείο, μεταφέραμε το παλαιότερο ενυδρείο στο γραφείο μας, όπου και εισήχθησαν μερικά καινούργια «χρυσόψαρα» για να κάνουν παρέα στον μοναδικό μας επιζώντα. Στο μεταξύ ο Γιώργος και έχοντας προφανώς εμπνευστεί από το οκτακοσίων λίτρων ενυδρείο που είχαμε δει, αποφάσισε να δοκιμάσει και αυτός να «στήσει» ένα φυτεμένο ενυδρείο. Επένδυσε, όπως ήταν φυσικό, σε συστήματα φωτισμού (τοποθέτησε δηλαδή ακόμη έξι λαμπτήρες φθορισμού), εισήγαγε στο σύστημα περισσότερα ψάρια (τα «τιγράκια» είναι ψάρια που ζουν σε κοπάδια και τα πηγαίνουν καλύτερα όταν είναι δώδεκα, ή περισσότερα μαζί), ενώ έκανε ακόμη μερικές προσθήκες (πχ σύστημα έκχυσης διοξειδίου του άνθρακα), που χαρακτηρίστηκαν σαν «απαραίτητες». Φυσικά δύο μήνες αργότερα η φιάλη διοξειδίου του μισού κιλού (0,5 kg) δεν ήταν αρκετή οπότε και την αντάλλαξε με μία άλλη χωρητικότητας δυόμισι κιλών (2,5 kg). Όταν και αυτή άδειασε, ήταν προφανές για το Γιώργο πως χρειαζόταν μία ακόμη, ώστε η μία από τις δύο να παραμένει γεμάτη σαν εφεδρεία. Τα φυτά ευδοκιμούσαν, αλλά τότε ακριβώς έπαψαν και να χρησιμοποιούνται κουβάδες για τις μερικές αλλαγές νερού. Τώρα πλέον άρχισαν να χρησιμοποιούνται σωλήνες ποτίσματος γι’ αυτήν την διαδικασία, ενώ παρατηρήθηκαν και οι πρώτες σταγόνες πάνω στα χαλιά μου και εγώ – όπως ήταν φυσικό – εξέφρασα και τις πρώτες μου αντιρρήσεις! Ο Γιώργος με κοίταξε χαμογελώντας και είπε «θα φροντίσω να μην ξανασυμβεί». Και πράγματι έτσι και έκανε. Την επόμενη εβδομάδα βρήκα τα χαλιά μου διπλωμένα και τοποθετημένα στην άλλη πλευρά του σαλονιού και τον Γιώργο να χύνει νερά απ’ ευθείας στο πάτωμα.

Τα πράγματα προχωρούσαν με αυτόν τον τρόπο για κάμποσο καιρό. Διατηρούσε τον πληθυσμό του ενυδρείου σε χαμηλά επίπεδα, μέχρις ότου «έπεφτε» επάνω «Στο» ψάρι που θα τον συντάρασσε. Για όσο αυτό δεν συνέβαινε, θα μπορούσε κανείς να τον χαρακτηρίσει σαν ακουαρίστα. Έναν σοβαρό μεν ακουαρίστα αλλά όχι εθισμένο χομπίστα με τις αφρικανικές κιχλίδες, πράγμα που έγινε βέβαια αργότερα. Μία μέρα λοιπόν στο pet shop, έγινε η συνάντηση με αυτό που φοβόμουν όσο τίποτε άλλο. Η συνάντηση με ένα αστραφτερό μπλε ψάρι και το θηλυκό του, τα οποία κολυμπούσαν σε ένα από τα ενυδρεία, ανάμεσα σε άλλα ψάρια. Λίγα λεπτά αργότερα είχαμε πληροφορηθεί πως επρόκειτο για μία αφρικάνικη κιχλίδα με το κοινό όνομα «ηλεκτρικό μπλε hap» (Sciaenochromis fryeri). Αυτό ήταν. Όταν γυρίσαμε στο σπίτι, έβαλε τα ψάρια στο ενυδρείο και αφού βεβαιώθηκε πως όλα ήταν ΕΝ ΤΑΞΕΙ, έτρεξε στον υπολογιστή του. Περισσότερα «κατεβάσματα» αρχείων από διαδικτυακούς τόπους, χιλιάδες τυπωμένες σελίδες και δεκάδες βιβλίων άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους στο γραφείο του, ενώ τα βιβλία του της βιοχημείας μετακόμιζαν στα ψηλότερα ράφια της βιβλιοθήκης του. Ξεκίνησε να μελετάει, να κάνει ερωτήσεις, να πειραματίζεται με το νερό και τα αλάτια, να ελέγχει καθημερινά δεκάδες παραμέτρους. Ακόμη και το λεξιλόγιό του και ο τρόπος έκφρασής του άλλαξαν από την συνηθισμένη τους μορφή σε κάτι πιο «ιχθυολογικού» τύπου. Άσχετα από το ποιο ακριβώς ήταν το θέμα που συζητούσαμε καταλήγαμε τελικά να μιλάμε για ψάρια (στην καλύτερη περίπτωση) ή (ακόμη χειρότερα), για τις κιχλίδες από τις λίμνες της μεγάλη Κατακρημνισιγενούς Κοιλάδας της νοτιοανατολικής Αφρικής. Δεν τολμούσαμε να του ζητήσουμε ούτε να επισκευάσει μία πρίζα, γιατί την επόμενη ακριβώς στιγμή συζητούσε για το πώς θα άλλαζε τον ηλεκτρικό πίνακα του σπιτιού, για να είναι σίγουρος πως το ενυδρείο του θα βρισκόταν σε διαφορετικό κύκλωμα. Η μετάλλαξή του από έναν απλό εκτροφέα καλλωπιστικών ψαριών σε μανιακό με τις κιχλίδες άτομο, ήταν πλέον ορατή σε όλους πλην όμως του ιδίου.

Η στιγμή όμως που σφράγισε αυτή την αλλαγή του Γιώργου ήταν μία Κυριακή πρωί, πριν αρκετούς μήνες, όταν τα S. fryeri ζευγάρωσαν. Πέρασε όλη του τη μέρα μπροστά στο ενυδρείο, δεν μιλούσε σε κανέναν, παρά μόνο στο φιλαράκι του (το αρσενικό ψάρι βέβαια). Έπειτα έγινε μέλος σε κάποια fora για βοήθεια και παρήγγειλε κι άλλα βιβλία. Μάλιστα παραπονιόταν πως δεν υπήρχαν άλλοι διαθέσιμοι τίτλοι στη βιβλιογραφία σχετικά με τη λίμνη Malawi. Σε ένα από αυτά τα fora που είχε ήδη γίνει μέλος, συνάντησε έναν τύπο που ζει σχετικά κοντά (στην Ιταλία), με τον οποίο και άρχισε να περνάει περισσότερο χρονικό διάστημα από ό,τι περνούσε μαζί μας. Υποτίθετο πως αυτός ο τύπος ήταν ο guru των κιχλίδων της λίμνης Malawi, οπότε και σύντομα μετετράπη στο «alter ego» του Γιώργου. Όταν τελικά το θηλυκό S. fryeri απελευθέρωσε τα ιχθύδια που κουβαλούσε στο στόμα, ο Γιώργος ήλεγχε το ενυδρείο τουλάχιστον είκοσι φορές τη μέρα. Άρχισε να κάνει διάφορα τρελά πράγματα, όπως το να ταΐζει οκτώ (8) φορές τη μέρα και να αλλάζει το ενενήντα τοις εκατό (90%) του νερού κάθε δεύτερη ημέρα, για να εξασφαλίσει τη γρήγορη ανάπτυξη του γόνου. Είμαι απολύτως βεβαία πως αυτά τα ψάρια ήταν πραγματικά τρισευτυχισμένα (πιθανόν να διασκέδαζαν και με την περίεργη συμπεριφορά του Γιώργου)!!

Λίγο μετά γίναμε μάρτυρες δύο ακόμη σημαντικών γεγονότων που ήταν και το «κερασάκι στην τούρτα». Το πρώτο ήταν το ότι αποφάσισε να ξεκινήσει τη δική του ηλεκτρονική «ιχθυοσελίδα» (που τελικά μεταμορφώθηκε στο γνωστό σας MCH, δύο περίπου χρόνια αργότερα). Λίγους μήνες αργότερα πρότεινε στον Ιταλό φίλο του να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Τότε έμαθα πως το όνομα του φίλου του ήταν Francesco και πως και αυτός, όπως και ο Γιώργος, βρισκόταν στο ανάλογο σχεδόν στάδιο εξέλιξης αυτής της αρρώστιας. Μετά από ακόμη λίγους μήνες, περνούσαν μαζί όλο και περισσότερο χρόνο, λόγω αυτής της κοινής ιστοσελίδας, ενώ έσπευδε να μας πληροφορήσει κάθε φορά που λάμβανε κάποιο θετικό σχόλιο γι’ αυτήν. Μετά ήλθαν και τα βραβεία (τα οποία οφείλαμε ως οικογένεια να τα κριτικάρουμε και να μάθουμε αυτολεξεί τα σχόλια που τα συνόδευαν, ενώ κάποια από αυτά κατέληγαν αναρτημένα επάνω στις γυάλινες πλευρές του ενυδρείου, για να μας υπενθυμίζουν συνεχώς πως επρόκειτο για μία πολύ «ουσιώδη» περίπτωση). Έπειτα προσετέθη στην ιστοσελίδα και μία Ιταλίδα κυρία. Ακόμη περισσότερο χρόνο ο Γιώργος βρισκόταν στο διαδίκτυο, ακόμη περισσότερα βραβεία κατέφθαναν, ακόμη περισσότερα χαρτιά αναρτώντο στους τοίχους, αλλά φυσικά εμείς είχαμε στη διάθεσή μας ακόμη λιγότερο Γιώργο!

Προέκυψε λοιπόν τότε το πρόβλημα του «χώρου». Τα ψάρια έμοιαζαν στριμωγμένα στο πεντακοσάλιτρο ενυδρείο, οπότε … «Οπότε τι;» απάντησα κι εγώ. Θα σας εξομολογηθώ εδώ ένα πράγμα ακόμη. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα λαμπρότατο παράδειγμα οικογενειακού καυγά, ίσης βαρύτητας με αυτήν του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, από πολλές απόψεις. Περιείχε όλα τα απαραίτητα στοιχεία. Στρατηγικές (ήμασταν γλυκύτατοι μεταξύ μας όταν χρειαζόταν, αλλά ανένδοτοι όταν τα καυτά θέματα «έπεφταν» στο τραπέζι), διαπραγματεύσεις (εάν βάλουμε αυτό εκεί και αυτό πιο εκεί;), κατασκοπία (χρησιμοποιούσαμε αμφότεροι τον μικρό Γιάννη για να πληροφορούμαστε τις προθέσεις της αντιπάλου πλευράς), οικονομικές κυρώσεις (δεν θα φτιάξεις κανένα ενυδρείο σ’ αυτό το σπίτι εάν δεν αλλάξουμε προηγουμένως το μπάνιο) … Φαντάζομαι αντιλαμβάνεστε το τι γινόταν. Ενώ προσπαθούσα απεγνωσμένα να μην χάσω αυτόν τον πόλεμο, ο Γιώργος ήδη βρισκόταν εν μέσω συζητήσεων με τον Αντρέα (ναι αυτόν εννοώ. Τον τύπο που εμφανίζεται και στο MCH) περί του σχεδιασμού καινούργιου ενυδρείου. Πάντα βέβαια το αποκαλούσε «μελλοντικό σχέδιο», αλλά έπρεπε να το έχω φανταστεί, πως αυτός ο όρος υπήρχε για να χαϊδεύει τα δικά μου αυτιά και μόνον. Μετά λοιπόν, μία ημέρα (να προσθέσω εδώ πως ήταν λίγο πριν τα Χριστούγεννα), φτάνοντας σπίτι, βρήκα κάποιους ανθρώπους να μεταφέρουν μία τεράστια μεταλλική κατασκευή, την οποία και τοποθέτησαν μεσ’ τη μέση στο σαλόνι μας. Χρειάστηκαν τουλάχιστον δέκα λεπτά της ώρας ώσπου να ξαναβρώ τη φωνή μου, αλλά ήμουν ήδη εκτός ελέγχου. Μία μεταλλική κατασκευή μήκους τριών μέτρων και είκοσι εκατοστομέτρων (3,20 m) καταμεσής στο όμορφο σαλόνι μου!! Και μάλιστα άβαφη!! Σκέτο γυμνό μέταλλο. Αφού εξέφρασα (με προοδευτικά λιγότερο ήρεμο τρόπο) την αντίρρησή μου, αποτραβήχτηκα στα διαμερίσματά μου για να σκεφτώ. Εν πάση περιπτώσει θα κέρδιζα τουλάχιστον την ανακαίνιση του μπάνιου μου. Δεν είχα υπ’ όψιν μου βέβαια το ότι αυτό το μεταλλικό πράγμα θα παρέμενε για ακόμη έναν μήνα στην ίδια θέση μέσα στο σαλόνι μου, εξοργίζοντάς με κάθε φορά που το αντίκριζα. Αποφάσισα τελικά να κάνω κάτι ριζοσπαστικό. Επισκέφτηκα λοιπόν ένα ειδικό κατάστημα και ζήτησα χρώμα με αντοχή στη διάβρωση και άλλα υλικά σχετικά με επεξεργασία μετάλλου και μαρμάρου. Μάλιστα. Το πάτωμα του σαλονιού μας είναι κατασκευασμένο από μαύρο μάρμαρο και έτσι έπρεπε να προετοιμαστώ καταλλήλως.

Έτσι έκατσα και έβαψα μόνη μου όλο αυτό το μεταλλικό κατασκεύασμα με αντιδιαβρωτικό χρώμα και μετά με μαύρο χρώμα επίστρωσης, για να είναι λιγότερο ορατό, μιας και βρισκόμασταν πλέον πολύ κοντά στα Χριστούγεννα. Μέχρι και Χριστουγεννιάτικη διακόσμηση χρησιμοποίησα. Ξαφνικά τότε μία ημέρα, ήρθε στο σπίτι ο Αντρέας μαζί με έναν δεύτερο τύπο και άρχισαν να κατασκευάζουν το ενυδρείο με τη βοήθεια και του Γιώργου. Πρέπει να ομολογήσω πως έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να μην γίνει καμιά ζημιά στο σπίτι, αλλά παρ’ όλα ταύτα αυτά τα τρίμετρα κομμάτια χοντρού γυαλιού, όλα τα απαραίτητα εργαλεία και ο εξοπλισμός του ενυδρείου ήδη είχαν υπερβεί τα όρια του αναμενομένου. Τους ρώτησα λοιπόν εάν υπήρχε καμιά περίπτωση να περάσουμε την Πρωτοχρονιά μας χωρίς όλο αυτό το χάος τριγύρω και η απάντηση ήταν «Ναι» ακολουθούμενο όμως και από ένα «Ίσως». Αυτή η τελευταία λέξη, στ’ αλήθεια, με σκότωσε. Φυσικά σταμάτησαν τις εργασίες την Πρωτοχρονιά και οι εμπλεκόμενοι ξανάπιασαν δουλειά τον καινούργιο χρόνο. Στο μεταξύ ο Γιώργος έμοιαζε με θηρίο στο κλουβί, αγωνιώντας για τον ερχομό της στιγμής που οι πολυαγαπημένες του κιχλίδες θα κολυμπούσαν σε ένα «αξιοπρεπές» περιβάλλον.

Αφού επί τέλους τελείωσε και αυτό, ένα καινούργιο πρόβλημα προέκυψε. Για ‘μένα οι λέξεις «ενυδρείο» και «μπελάδες» είναι συνώνυμες. Εάν μάλιστα μιλάμε για «μεγάλο» ενυδρείο, αυτό απλά το εισπράττω σαν «μεγάλοι» μπελάδες. Το πρόβλημα που ανέκυψε (αυτή τη φορά) ήταν το θέμα της δημιουργίας του υποβρυχίου περιβάλλοντος. Τι είδους άμμος, τι είδους και τι μεγέθους πέτρες, ποιες ποσότητες και τα συναφή. Δεν χρειάστηκε πολύ για να μπω στο νόημα. Ο Γιώργος, ο Γιαννάκης κι εγώ, πήγαμε στη θάλασσα (κατευχαριστηθήκαμε τις νιφάδες του χιονιού που έπεφταν, αφού ήδη ήταν ένας παγωμένος Γενάρης) για να μαζέψουμε άμμο και πέτρες. Μαζεύαμε λοιπόν πέτρες, τις εξετάζαμε, κοιτούσαμε να ταιριάζουν μεταξύ τους σε χρώματα και σχήματα, τις πακετάραμε και τελικά γυρίσαμε σπίτι, όπου ξυλιάσαμε πλένοντας όλα αυτά τα υλικά εκτός σπιτιού! Υπάρχουν αποθηκευμένες πέτρες και άμμος ακόμη μέσα στο σπίτι μας, για να καλυφθεί η όποια πιθανότητα ανάγκης «στησίματος» ενυδρείου επειγουσών καταστάσεων. Βλέπετε ακόμη και τα ενυδρεία-νοσοκομεία ή τα ενυδρεία για μεγάλωμα των ιχθυδίων θα πρέπει να είναι καλώς διαμορφωμένα!

Πρόκειται βέβαια για μία ιστορία δίχως τέλος. Δεν σταμάτησε ποτέ έκτοτε, ούτε και τώρα και πιθανόν ποτέ δεν θα σταματήσει. Κάθε λίγο και λιγάκι κάποιο αστάθμητο θέμα προκύπτει που μπορεί να καταστρέψει τις μέρες (και τις νύχτες!) μου. Σας διαβεβαιώ πως από την πρώτη κιόλας στιγμή που η πρώτη αφρικάνικη κιχλίδα πάτησε στο σπίτι μας και μέχρι σήμερα, αισθάνομαι πως βρίσκομε στο μέσον μιας «καταιγίδας κιχλίδων». Απλά δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει πότε ο καινούργιος «κιχλιδοτυφώνας» θα ξεσπάσει και θα χτυπήσει. Πρέπει απλά να είμαι προετοιμασμένη και υποψιασμένη πως μπορεί να ξεσπάσει κάθε μία στιγμή! Αυτό σημαίνει πως δεν βαριέμαι ποτέ στο σπίτι. Να ευχαριστήσω μάλιστα και τον καλό Θεό που ζω, όχι με έναν, αλλά με δύο μανιακούς με τις κιχλίδες.

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.