HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Μετατρέποντας ένα Παλιό Ενυδρείο σε ένα σύστημα-ενυδρείου για  Καινούργια Χρήση - I

του Γιώργου Ι. Ρεκλού

Εάν ευθύς εξ’ αρχής αναφέρω πως αυτή η «νέα χρήση» στην οποία αναφέρομαι είναι η διατήρηση «Δίσκων» (ναι, καλά καταλάβατε, εννοώ το γένος Symphysodon), χωρίς πρωτίστως να σας πω όλη την ιστορία, μάλλον το ηλεκτρονικό ταχυδρομικό «κουτί» μου θα πλημμυρίσει από τις επιστολές σας σε χρόνο μηδέν. Υπάρχουν δύο λόγοι που με αναγκάζουν να σας πω αυτήν την ιστορία. Αρχικά, μερικοί από εσάς, αργά ή γρήγορα, θα ανακαλύψετε την ύπαρξη αυτού του συστήματος στην κατοχή μου, οπότε δεν μπορώ να το κρατήσω κρυφό και δευτερευόντως θα ήταν κρίμα να μην «τραβήξω» μερικές φωτο για τους επισκέπτες του MCH, σχετικές με αυτό το θέμα. Αυτή λοιπόν τη φορά η ιστορία είναι σχετικά μικρή, τόσο όσο στην πραγματικότητα μπορεί να είναι. Ξεκινάει δε, ως εξής:

Πέντε (5) χρόνια  μετά το θάνατο του τελευταίου από τα «χρυσόψαρα» που διατηρούσαμε, αφήνοντάς μας ένα άδειο ενυδρείο – πράγμα λυπηρό ως θέαμα – θεωρήσαμε πως το να έχουμε στην κατοχή μας ένα άδειο ενυδρείο θα ήταν Ύβρις για έναν «κιχλιδοπαρμένο», οπότε γιατί να αποτελεί εξαίρεση και για ‘μας; Ο μικρός Γιάννης και εγώ, ήδη είχαμε κάνει τα σχέδιά μας, σχετικά με αυτό το ενυδρείο, τα οποία περιελάμβαναν μερικά ψάρια του είδους Copadichromis borleyi sp. και το κλασσικό πλέον «στήσιμο» βράχων και άμμου, συνδυασμός που τόσο καλά έχει εξυπηρετήσει τα άλλα ενυδρεία μας. Φυσικά στα σχέδιά μας δεν συμπεριελήφθη η γνώμη της γυναίκας μου, της Χριστίνας (που από τούδε και στο εξής θα αποκαλείται Lady Χ), η οποία αμέσως μας ανέφερε πως θα της δινόταν η χρυσή ευκαιρία να δοκιμάσει τη διατήρηση μερικών «δίσκων». Δεν χρειάζεται να αναφέρω πως εάν εγώ προσωπικά θα έπρεπε να συντάξω έναν κατάλογο ειδών ψαριών που θα επιθυμούσα να διατηρώ, οι «δίσκοι» θα βρίσκονταν κάπου κοντά στις έσχατες επιλογές μου, εάν ποτέ τους κατάφερναν να παρεισφρήσουν σε έναν τέτοιο δικό μου κατάλογο βέβαια. Δυστυχώς όμως η Χριστίνα είχε ήδη ενδώσει στα σχέδιά μας για το τελευταίο σύστημα, όγκου τριακοσίων εξήντα (360) λίτρων, που θα «στήσουμε» με σκοπό να στεγάσουμε κιχλίδες της κεντρικής Αμερικής (και που ακόμη τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, βρίσκεται στο στάδιο της προετοιμασίας), αλλά και στο δεύτερο σχέδιό μας σχετικά με το «στήσιμο» ενός θαλασσινού Μεσογειακού ενυδρείου όγκου χιλίων πεντακοσίων (1.500) λίτρων, που θα λάβει χώραν τον επόμενο χρόνο, οπότε δεν μπορούσαμε να της φέρουμε καμιά αντίρρηση. Βέβαια δεν είναι δυνατόν να στεγάσει κανείς παραπάνω από δύο άτομα του γένους , σε μόλις εκατό (100) λίτρα νερού, αλλά θα μπορούσε κανείς να αγοράσει μισή ντουζίνα από δαύτους, να τους μεγαλώσει μέχρι να σχηματιστεί ένα αναπαραγωγικό ζεύγος και μετά (ξέρω ακριβώς τι σκέφτεστε τώρα, αλλά κάνετε λάθος) μπορεί να αγοραστεί ένα άλλο ενυδρείο, όγκου διακοσίων σαράντα (240) λίτρων για να διατηρηθούν μαζί τα υπόλοιπα άτομα, μιας και η Χριστίνα, επ’ ουδενί, έχει την πρόθεση να τους δώσει πίσω, εφ’ όσον θα τους έχει μεγαλώσει. Γνωρίζω πως αυτή δεν είναι η σωστή διαδικασία, αλλά είναι η διαδικασία που η Χριστίνα ακολουθεί. Άλλωστε «ο σοφός ανήρ οφείλει να μπορεί να προσδιορίζει τα όρια των δυνατοτήτων του …».

Ας ξεκινήσουμε από το πρώτο βήμα λοιπόν: Η Lady Χ, αποφάσισε πως το παλιό ενυδρείο (το πρώτο μας ενυδρείο στην πραγματικότητα) ήταν βρώμικο, πλημμελώς εξοπλισμένο, ο φωτισμός του θα ήταν άδικος για τα ψάρια της και φυσικά απαιτούνταν και λίγα πράγματα πρόσθετα.  Θα πρέπει εδώ να παραδεχτώ πως η άλγη είχε επικαλύψει ένα αρκετά μεγάλο των τζαμιών (δείτε την παρακάτω φωτο), οπότε σαφώς χρειαζόταν λίγο καθάρισμα για αρχή, οπότε είχε δίκιο η Lady Χ, σ’ αυτόν τον τομέα …

Επειδή οι «δίσκοι» απαιτούν τεράστιες μερικές αλλαγές νερού, θα έπρεπε να περιλάβουμε στον εξοπλισμό και ένα «σύστημα» ημιαυτόματων μερικών αλλαγών νερού, κάμποση τύρφη, για να ρυθμίσουμε τις αξίες των παραμέτρων του νερού (το νερό του δικτύου μας έχει τιμή pH = 7,8 και υψηλό GH), έναν καινούργιο μαγνήτη, έναν θερμαντήρα κλπ. Όταν ένας ζωτικός όγκος χιλίων οκτακοσίων εξήντα (1.860) λίτρων νερού, βρίσκεται σε κίνδυνο, η μοναδική απάντηση που πρέπει να βρεθεί στο στόμα του … σοφού ανδρός, θα είναι το «ναι γλυκιά μου». Επιπροσθέτως μας εξέπληξε το γεγονός πως το είχε κιόλας ψάξει το θέμα. Φυσικά όλα τα «πραγματάκια» που ήθελε να γίνουν, επιθυμούσε – εάν ήταν δυνατόν – να φτιαχτούν με μηδενικό κόστος (σ’ αυτό το σημείο δεν μου διέφυγε ούτε για μια στιγμή πως εκείνα τα 1.860 λίτρα θα κόστιζαν κοντά μια περιουσία). Για να συντομεύσω την ιστορία αυτή, να πω πως χρησιμοποιήσαμε διάφορα απομεινάρια και μέρη που ήδη υπήρχαν αποθηκευμένα στο σπίτι μας, για να δημιουργήσουμε αυτό το υπέροχο πράγμα που θα δείτε παρακάτω. Στην πραγματικότητα, η θήκη (ενός παλιού εσωτερικού φίλτρου) ταίριαζε στις διαστάσεις του ενυδρείου αυτού και παρέμεινε στη θέση της με τη βοήθεια ενός πλαστικού κομματιού σχήματος “U” (από ένα παλιό εξωτερικό φίλτρο κανίστρου), ενώ στην απέναντι πλευρά του σωλήνα (και πάλι προερχόμενου από ένα παλιό εξωτερικό φίλτρο κανίστρου), προσαρμόστηκε στη στρόφιγγα εξόδου από ένα ακόμη παλιό φίλτρο. Οπότε, το μόνο που χρειαζόταν ήταν να γεμίσουμε το σύστημα με νερό αρχικά και μετά, κάθε φορά που ανοίγαμε τη στρόφιγγα, μπορούσαμε να έχουμε μία ωραία μερική αλλαγή νερού. Η μελλοντική υπερήφανη ιδιοκτήτρια των «δίσκων» πραγματικά έμεινε εντυπωσιασμένη από αυτή μας την καινοτομία, αν και ο κατασκευαστής δεν είχε της ίδιας σημασίας εντύπωση από το επίτευγμα αυτό. Παρ’ όλα ταύτα ο εξοπλισμός πήρε τη σφραγίδα της «έγκρισης Χ» και έτσι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ελεύθερα στο ενυδρείο της Lady X. Μπορεί κι εσείς να εξεπλάγητε αλλά αυτό το «πράμα» δούλεψε μια χαρά!

Μετά από λίγο ακόμη ψάξιμο στις αποθηκευμένες ακουαρίστικες παρακαταθήκες του σπιτιού μας, βρήκαμε  ότι χρειαζόταν τελικά για να κάνουμε το ενυδρείο για τους «δίσκους» τέλειο. Αυτά περιελάμβαναν: τον ολοκαίνουργιο θερμοστάτη μου (που τον είχα πάρει για το ενυδρείο όγκου τριακοσίων εξήντα λίτρων), το πρωτότυπο σύστημα που περιέγραψα παραπάνω, ένα ξύστρο άλγης της Kent (πιθανώς ο μοναδικό ξύστρο που μπορούσε να απομακρύνει όλη αυτή την ποσότητα αλγών από τα τζάμια του ενυδρείου), έναν ολοκαίνουργο λαμπτήρα φθορισμού «πλήρους φάσματος» (για να τονίζει τα πάμπολλα αστραφτερά και εντυπωσιακά χρώματα των μελλοντικών «δίσκων» της Lady X), μία αναρρόφηση [Σ.τ.Μ. στο πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιείται η λέξη sucker = βεντούζα, αναρρόφηση. Στην αργκό η λέξη σημαίνει κορόιδο και μ’ αυτήν ο γράφων κάνει ένα διασκεδαστικό λογοπαίγνιο.], όχι εμένα το κορόιδο αλλά  μία αναρρόφηση νερού, τροφές για «δίσκους» (τροφή αποκλειστικά για «δίσκους», όχι τροφή που αρμόζει και για τους «δίσκους»), μία αυτόματη ταΐστρα (οπότε σε περίπτωση που ξεχάσω να ταΐσω τα κακόμοιρα ζωντανά να μην πεθάνουν της πείνας …) κλπ.

Ακολούθως ξύσαμε, καθαρίσαμε, αναπροσαρμόσαμε, ξαναφυτέψαμε, κάναμε εν πάση περιπτώσει ότι έπρεπε για να δημιουργήσουμε τον κατάλληλο περιβάλλοντα χώρο για τα πολύτιμα ψάρια που θα γίνονταν κάτοικοι σ’ αυτό το σύστημα. Πρέπει να σας ομολογήσω πως μετά την έλευση κάνα δύο ωρών και αφού είχαμε κάνει μία αλλαγή νερού της τάξεως του εξακόσια τοις εκατό (600%), έως ότου η Lady Χ να παραμείνει ικανοποιημένη με την ποιότητα και την διαύγεια του νερού, το ενυδρείο έμοιαζε σαν να βγήκε μόλις από τη συσκευασία του καινούργιο και πραγματικά πεντακάθαρο (κάτω φωτο). Εάν ήμουν ένας από τους «δίσκους», αυτό θα ήταν το ενυδρείο των ονείρων μου. Αυτό ακριβώς το ενυδρείο ήταν επίσης η κατοικία ενός μεγάλου πληθυσμού σαλιγκαριών (ειδικότερα των Malaysian trumpet snails), που πάντα βοηθούσε στον καθαρισμό του υποστρώματος, οπότε τα απομεινάρια τροφών και οι θύλακες αερίων ήταν πρακτικώς εκτός συστήματος. Έτσι δεν απομακρύναμε το υπόστρωμα (σύμφωνα με τα σχέδια Χ), πράγμα που αποδεικνύει, γι’ ακόμη μια φορά, πως η ουσιαστική γνώση των βασικών κανόνων είναι πάντοτε χρήσιμη σ’ αυτό το hobby. Καλή μέθοδος πρόληψης είναι ο έλεγχος των αρμόσεων με σιλικόνη για να διαπιστωθεί κατά πόσο παραμένουν στεγανές. Μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει τα δάκτυλά του για να διαπιστώσει μήπως έχουν χαλαρώσει, σαν αποτέλεσμα της στρωμάτωσης αλγών κάτω από την επικάλυψη της σιλικόνης, οπότε εάν κάτι τέτοιο διαπιστωθεί καλό είναι κανείς να απομακρύνει με τη βοήθεια ξυραφιού την παλιά και να χρησιμοποιήσει φρέσκια σιλικόνη για επισκευή. Η αναμονή δύο (2) τουλάχιστον ημερών, ώστε το νέο στρώμα σιλικόνης να στεγνώσει και να ξεμυρίσει, συνιστάται οπωσδήποτε.

Λίγο πριν τηλεφωνήσουμε στην Lady Χ για την τελική επόπτευση, ο Γιάννης πρόσεξε μία δαχτυλιά στο μπροστινό τζάμι. Ένα ελάττωμα τέτοιου μεγέθους θα μπορούσε να αφαιρέσει από το σύστημα να λάβει τη σφραγίδα της «έγκρισης Χ» και πιθανώς να έπρεπε να τα κάνουμε όλα από την αρχή. Μια δαχτυλιά στη βιτρίνα είναι πεντακάθαρο δείγμα εργασίας «κακής ποιότητος».

Τώρα τα πάντα ήταν Εν Τάξει και το μόνο που απέμενε ήταν η αγορά των ψαριών, συγγνώμην των «Δίσκων». Οι άνθρωποι που τυγχάνει να γνωρίζουν την Lady Χ, μπορεί ουδέποτε να πιστέψουν κάτι τέτοιο, και όμως δήλωσε πως σκόπευε να αγοράσει «δίσκους» κιόλας το επόμενο πρωί.

Συνεχίζεται στην επόμενη σελίδα

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.