HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

AQUARIUM CONSERVATION PROGRAMME (ACP)

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH-DEUTSCH

ARTIKELN

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

 Ξεκινώντας ένα «πανοραμικό» ενυδρείο πενήντα περίπου λίτρων (~ 50 l), για να περνάει η ώρα …

Του Αντρέα Ι. Ηλιόπουλου

Όταν πούλησα τον εξοπλισμό του καταστήματος καλλωπιστικών ψαριών, ενυδρείων και ειδών αυτών, που διατηρούσα στην Ερμούπολη της Σύρου, μου έμεινε ένα «πανοραμικό» ενυδρειάκι, μήκους εξήντα εκατοστομέτρων (60 cm) με όλο του τον εξοπλισμό. Πρόκειται για ένα ενυδρείο της εταιρείας RENA, το οποίο είχα παραλάβει με σπασμένο το γυαλί του πυθμένα του, κατά τη μεταφορά του με άλλα εμπορεύματα που μου είχαν κάποτε αποσταλεί από τον προμηθευτή μου. Όταν το παρέλαβα σπασμένο – συνοδευόμενο από την ξύλινη βάση του, της ίδιας εταιρείας – διαμαρτυρήθηκα στη μεταφορική εταιρεία, αλλά όταν δεν έβγαλα καμιά άκρη και με κανέναν τρόπο δεν γινόταν λόγος για αποζημίωση, είχα δύο μόνο εναλλακτικές: είτε να κρατήσω τον εξοπλισμό του (το πλαστικό καπάκι άριστης ποιότητας με το στεγανά ενσωματωμένο σύστημα φωτισμού, το εσωτερικό φιλτράκι του και το θερμοστάτη) μήπως μπορούσα να τα πουλήσω ή να εξυπηρετήσω μ’ αυτά κάποιον πελάτη, που έχοντας το ίδιο μοντέλο, του είχε παρουσιαστεί πρόβλημα με τα παραπάνω αξεσουάρ και να πετάξω τον γυάλινο κάδο – αφού η επισκευή του θα ήταν οικονομικά ασύμφορη – ή να επισκευάσω με κάπως ανορθόδοξο, αλλά ασφαλή τρόπο το «σκάφος» και να κρατήσω το σύστημα για λογαριασμό μου.

Φυσικά προτίμησα τη δεύτερη λύση. Η ιδιαιτερότητα του σχήματος τραπεζίου πυθμένα του κάδου όμως, μου δημιούργησε προβλήματα, που ομολογουμένως δεν περίμενα. Αφού μέτρησα προσεκτικά την εσωτερική διάσταση του πυθμένα και έφτιαξα το σκαρίφημα ενός τραπεζίου σχήματος, αναγράφοντας τις επιθυμητές διαστάσεις δίπλα από κάθε μία από τις έξη πλευρές και αντιστοίχως έπραξα και για την εξωτερική διάσταση, πήγα σε ένα τζαμάδικο και παράγγειλα τα κομμάτια. Σκεφτόμουν δηλαδή να κολλήσω ένα γυάλινο κομμάτι, με τις διαστάσεις του πυθμένα εξωτερικά και άλλο ένα εσωτερικά του «σκάφους», ώστε να εξαλείψω κάθε πιθανότητα διαρροής. Ο τζαμάς στον οποίο απευθύνθηκα για να μου κόψει τα δύο αυτά (2) κομμάτια γυαλιού, πάχους τεσσάρων χιλιοστομέτρων (4 mm), δεν μπόρεσε να καταλάβει τι ακριβώς ήθελα, βλέποντας απλά το σκαρίφημα και τις διαστάσεις γραμμένες, στο πρόχειρο σχέδιο και μου ζήτησε να του φτιάξω «πατρόν» των κομματιών. Έφτιαξα λοιπόν πατρόν των κομματιών και επί τέλους μετά από τρεις μέρες πήγα και πήρα τα κομμάτια, αφού την προηγούμενη ακριβώς μέρα, τα κομμάτια που πήγα να τα παραλάβω τα είχε κόψει λάθος. Αντί για δύο γυάλινα κομμάτια σχήματος τραπεζίου, μου είχε κόψει δύο πολύ περιποιημένα τριγωνικά κομμάτια. Ακόμη βέβαια δεν έχω καταφέρει να εξηγήσω τους λόγους αυτής της αδυναμίας του.

Αφού βεβαιώθηκα για την ακρίβεια των διαστάσεων των κομματιών, καθάρισα πολύ προσεκτικά τον πυθμένα εσωτερικά με καθαρή αλκοόλη και κόλλησα το κομμάτι με μπόλικη σιλικόνη. Ακολούθως κόλλησα το δεύτερο κομμάτι εξωτερικά. Αφού η κατασκευή στέγνωσε και ξεμύρισε «έστησα» ένα μικρο-σύστημα και φιλοξενούσα – για ενάμιση χρόνο περίπου, μέχρι της πωλήσεως της επιχείρησης – ένα νεαρό ζευγάρι Altolamprologus compressiceps και έξι (6) νεαρά άτομα του είδους Paracyprichromis nigripinnis “Blue neon” από τη Ζάμπια, αφού διαμόρφωσα το κατάλληλο τεχνητό μικροπεριβάλλον, τοποθετώντας ένα σχετικά πυκνό σύμπλεγμα από λεπτές, ασβεστολιθικές, κάθετες, πέτρινες πλάκες που έφταναν από τον πυθμένα ως την επιφάνεια του νερού και, φυσικά, άμμο. Προηγουμένως βεβαίως, στον γυάλινο πυθμένα είχα φροντίσει να κολλήσω ένα φύλλο σκληρού φελιζόλ πάχους δέκα χιλιοστομέτρων (10 mm), για να «καθίσουν» με ασφάλεια οι σχετικά βαριές πέτρες. Το σύμπλεγμα αυτό, εκτός από τη χρησιμότητά του για τη διαμόρφωση του μικροπεριβάλλοντος, με βόλεψε αφάνταστα, μιας και στη μία γωνία του συστήματος, πίσω από τις πέτρινες πλάκες είχα κρύψει επιμελώς το εσωτερικό φίλτρο που υποστήριζε το σύστημα και τον θερμοστάτη που κρατούσε σταθερή τη θερμοκρασία του νερού, μέσα σε μία πέτρινη «θήκη». Και ενώ αυτά τα δύο μέρη του εξοπλισμού διατηρούνταν απολύτως εκτός οπτικής επαφής από το θεατή, δεν εμπόδιζαν το χρήστη να επεμβαίνει. Η επάνω πλευρά αυτής της «θήκης» από πέτρινες πλάκες ήταν διάπλατα ανοιχτή με αποτέλεσμα η πρόσβαση στο φίλτρο (για να το καθαρίζει κανείς ή για να ρυθμίζεται η ροή του) και στο θερμοστάτη (για τη ρύθμιση της θερμοκρασίας και την απαλλαγή του από συγκεντρώσεις αλάτων) να είναι παιγνίδι. Απλά, όταν χρειαζόταν, τα αποσυνέδεα από το ρεύμα, τα ξεκολλούσα από τις βεντούζες που τα συγκρατούσαν στις κάθετες γυάλινες επιφάνειες και τα διαχειριζόμουν αναλόγως, ενώ μετά το πέρας των εργασιών τα επανατοποθετούσα στις θέσεις τους το ίδιο εύκολα.

Ο βασικός εξοπλισμός, με τον οποίο διατίθεται το σύστημα αυτό – ένα (1) εσωτερικό φίλτρο σπόγγου της RENA Filstar, μοντέλο FiV2, με δυνατότητα κυκλοφορίας πεντακοσίων ογδόντα λίτρων ανά ώρα (580 l/h), μανομετρικό ύψος  εκατόν δέκα εκατοστόμετρα (110 cm) και κατανάλωση πέντε Watts (5 W), ένας θερμοστάτης ισχύος πενήντα Watts (50 W) και μία (1) λάμπα φθορισμού daylight T8 της SYLVANIA, ισχύος δέκα πέντε Watts (15 W), εγκατεστημένης σε στεγανό σύστημα στο πλαστικό καπάκι – ήταν απολύτως επαρκής για να υποστηρίξει το φορτίο των λίγων αυτών ψαριών που στέγαζα εκεί μέσα, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις μερικές αλλαγές νερού της τάξεως του δέκα με δέκα πέντε τοις εκατό (10% - 15%) ανά δεκαπενθήμερο και τα προσεκτικά ταΐσματα. Διατηρούσα – με τη βοήθεια διττανθρακικού νατρίου – GH αξίας δέκα επτά γερμανικών βαθμών (GH = 17° dGH), ΚΗ  αξίας δέκα έξι γερμανικών βαθμών (ΚΗ = 16° dΚH) και pH μεταξύ οκτώ κόμμα οκτώ και εννέα κόμμα τρία (pH = 8,8 – 9,3), αφού λάμβανα από το δημοτικό δίκτυο νερό αφαλάτωσης νερό με GH αξίας ένδεκα γερμανικών βαθμών (GH = 11° dGH),  ΚΗ  αξίας οκτώ γερμανικών βαθμών (ΚΗ = 8° dΚH) και pH επτά κόμμα τρία (pH = 7,3). Επί πλέον διατηρούσα τη θερμοκρασία του συστήματος μεταξύ είκοσι τριών και είκοσι πέντε βαθμών Κελσίου (23 °C - 25° C) και με ένα «φιλέτο» πολυπροπυλενίου μαύρου χρώματος μείωνα την ένταση του φωτός, απαγορεύοντάς του να κατευθυνθεί κάθετα, αλλά υποχρεώνοντας το να προσκρούει στο πλαστικό σκούρο «φιλέτο», οδηγούσα το μεγαλύτερο μέρος του στο πίσω μέρος του συστήματος, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σκιές και αίσθηση ασφάλειας στα δειλά A. compressiceps και στα ακόμη πιο δειλά P. nigripinnis. Διατηρούσα δε την φωτοπερίοδο του συστήματος στις οκτώ ώρες ημερησίως, με τη βοήθεια χρονοδιακόπτη. Δυστυχώς τότε δεν ασχολιόμουν με τη φωτογραφία και ούτε διέθετα τη φωτογραφική μηχανή που διαθέτω εδώ και λίγους μήνες και δεν έχω φωτογραφικό υλικό από αυτήν την περίοδο του της ζωής αυτού του συστήματος. Το γεγονός όμως που παραμένει είναι πως για πρώτη φορά στη ζωή μου είδα P. nigripinnis σε ενυδρείο, με όλα τους τα χρώματα, δύο-τρεις μήνες μετά την εισαγωγή τους σε αυτό το σύστημα και την πραγματική συμπεριφορά των A. compressiceps, που κινούνταν «αθόρυβα» και κομψά ανάμεσα από τις σχισμάδες που σχηματίζονταν στο πέτρινο σύμπλεγμα, αναζητώντας Artemia salina ξηρής κατάψυξης και flakes σπιρουλίνας με τα οποία τάιζα τα φιλοξενούμενα ζώα. Η ιστορία αυτού του μικρο-συστήματος κύλησε μέχρι τη μέρα που αποφασίστηκε η πώληση του καταστήματος. Έτσι έδωσα τα απολύτως «στρωμένα» ψάρια μου προς πώληση και άδειασα το ενυδρείο, ώστε να το μεταφέρω στο σπίτι μου, αποφασίζοντας να το κρατήσω για να έχω στο μέλλον κάτι για να «παίζω». Το ενυδρειάκι έμεινε σε αργία μέχρις ότου μετακόμισα στο καινούργιο μου σπίτι.

Ο διάδρομος σ’ αυτό το σπίτι που ενώνει το καθιστικό με την κουζίνα και που στη μια του και στην άλλη πλευρά υπάρχουν δύο δωμάτια και το μπάνιο, διαθέτει μια κτιστή εσοχή στη μία πλευρά. Το μήκος και το βάθος αυτού του ενυδρείου συνέπεσαν ακριβώς με το μήκος και το βάθος της εσοχής, οπότε το σύστημα είχε ήδη βρει τη θέση του στο καινούργιο μου σπίτι.

Η εσοχή του διαδρόμου έλυσε όμορφα και λειτουργικά το πρόβλημα της τοποθέτησης το συστήματος

Εφ’ όσον θα χρησιμοποιούσα όμως την εσοχή θα μου έμενε η ξύλινη βάση. Θεώρησα πως ήταν το ιδανικό μέρος για να ακουμπήσω τη συσκευή video και έτσι και έκανα.

Κατά το ξεπακετάρισμα των πραγμάτων μου στο νέο σπίτι ανακάλυψα ένα αρκετά σκουρόχρωμο κομμάτι ασιατικού driftwood μήκους είκοσι πέντε περίπου εκατοστομέτρων (25 cm) και ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι αφρικάνικου bogwood, τριάντα και εκατοστομέτρων (30 cm +) σχήματος πολύ αμβλείας λαβίδας, τουλάχιστον εκατόν πενήντα μοιρών (150°), που είχα αποθηκεύσει στα πράγματά μου, μετά τη διάλυση ενός community tank που διατηρούσα όταν ζούσα στην Αθήνα.

Ένα κομμάτι bogwood με μήκος τουλάχιστον 25cm τοποθετημένο σχεδόν στο κέντρο. Φωτο Αντρέας Ι. Ηλιόπουλος/MCH

Τοποθετημένο «όρθιο» αυτό το κομμάτι driftwood, φτάνει να βγει εκτός νερού. Όταν κανείς δει το ενυδρείο από κάτω προς τα επάνω η αίσθηση πως το σύστημα φαίνεται ογκωδέστερο είναι έντονη. Φωτο Αντρέας Ι. Ηλιόπουλος/MCH

Σ’ εκείνο το φυτεμένο σύστημα φιλοξενούσα Rasbora pauciperflorata, Melanotaenia praecox, Acanthophthalmus myersi και ένα (1) Ancistrus sp.. Ήταν φυτεμένο, επί το πλείστον, με διάφορα είδη του γένους Cryptocoryne, Echinodorus sp. και άλλα φυτά που δεν μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου γιατί έχουν περάσει τουλάχιστον επτά (7) χρόνια από τότε. Μέσα στα στοιχεία του τεχνητού περιβάλλοντος αυτού του συστήματος περιλαμβάνονταν και αυτά τα ξύλα, τα οποία είχα παρεμπιπτόντως κρατήσει, επίσης για παν μελλοντικό ενδεχόμενο. Τοποθέτησα αυτά τα κομμάτια σε έναν κουβά με νερό της βρύσης, το οποίο χρησιμοποιούσα κάθε βράδυ που πότιζα τον κήπο για να τροφοδοτώ με νερό την βουκαμβίλια μου, ενώ το αντικαθιστούσα με φρέσκο, το οποίο χρησιμοποιούσα την αμέσως επομένη ημέρα και ούτω καθ’ εξής. Αυτή η «θεραπεία» με αλλαγές νερού των, για μεγάλο διάστημα σε … αχρηστία, ξύλων κράτησε δυόμισι μήνες, χωρίς ποτέ να καταφέρω βέβαια να «ξεφορτωθώ» εντελώς τις χρωστικές που ελευθερώνουν στο νερό, δίνοντάς του – όπως θα δούμε στη συνέχεια – αυτό το καφετί χρώμα σαν τσάι. Έτσι άρχισε να μορφοποιείται στο πίσω μέρος του μυαλό μου ο χαρακτήρας του συστήματος. Θα περιείχε λοιπόν σίγουρα ρίζες.

Συνεχίζεται στην επόμενη σελίδα

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.