HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKUŁY

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Θα μπορούσε κάποια τροφή να αλλάξει μορφή στο ενυδρείο σας; Μέρος I

Ένα άρθρο του Γιώργου Ι. Ρεκλού

Ο όρος «σοβαρός χομπίστας» σημαίνει διαφορετικά πράγματα, ανάλογα με τον άνθρωπο που τον χρησιμοποιεί. Για κάποιους σημαίνει «αυτός που γνωρίζει», ενώ για κάποιους άλλους σημαίνει ο «έμπειρος». Πολύς κόσμος όμως, χρησιμοποιεί τον όρο για να δηλώσει κάποιον που διατηρεί αρκετά ενυδρεία ή κάποιον που είναι παθιασμένος με τη διατήρηση ψαριών στην αιχμαλωσία. Για μένα, ο όρος αντιπροσωπεύει απλά «εκείνον που ενδιαφέρεται να προσφέρει στα ψάρια του τις άριστες συνθήκες αιχμαλωσίας». Τόσο απλά. Άριστες συνθήκες, σημαίνει επίσης, άριστες φυσικοχημικές παράμετροι, σωστοί συγκάτοικοι στα ενυδρεία (σε ότι αφορά και στα τα είδη και στον αριθμό ψαριών στο ενυδρείο), κατάλληλο και λειτουργικό μικροπεριβάλλον (aquascape) και σωστή συντήρηση. Και δεν χρειάζεται κανείς να διαθέσει πολλά χρήματα. Απλά, θα πρέπει να επενδυθούν χρήματα με το σωστό τρόπο. Με αυτά στο μυαλό, πρόσφατα αντιμετώπισα ένα δίλημμα. Συνηθίζω να ταΐζω τα ψάρια μου με ένα σωρό διαφορετικές τροφές, που διαθέτονται στο ενυδρείο και με διαφορετικούς τρόπους, ώστε να επιτρέπεται η πρόσληψή τους από τα διαφορετικά είδη που διατηρώ μαζί και όλα τα ψάρια να προσλαμβάνουν τις αναγκαίες ποσότητες και ποιότητες τροφής. Έτσι, χρησιμοποιώ flakes που διασκορπίζω σε όλη τη στήλη του νερού (οπότε και τα ιχθύδια να μπορούν να τραφούν χωρίς να χρειαστεί να εγκαταλείψουν την ασφάλεια των καταφυγίων τους), μεγάλες βυθιζόμενες πελλέτες (που όλα τα μεγάλα ψάρια θα προσλάβουν στα μεσόνερα), επιπλέουσες πελλέτες (ώστε να προσλαμβάνονται από την επιφάνεια από τα μεγαλόσωμα είδη, ενώ τα μικρότερα μπορούν να τραφούν με τα flakes), ή γαρίδες (που απλά τις καταναλώνουν όσα ψάρια μπορούν). Τελευταία, χρησιμοποιώ ένα άλλο είδος τροφής: μικρές βυθιζόμενες πελλέτες. Το μέγεθός τους είναι σχεδόν ένα χιλιοστόμετρο (1 mm) σε διάμετρο, σχετικά μικρές δηλαδή για τα μεγαλόσωμα ψάρια μου, οπότε και πρέπει να τους παρέχω μεγάλες ποσότητες, αλλά και να ταΐζω περισσότερο από μία (1) φορά τη μέρα. Τα μεγαλόσωμα είδη, προσπαθούν να πάρουν όσες περισσότερες μπορούν όσο αυτές βρίσκονται ακόμη στα μεσόνερα, ενώ τα πιο μικρόσωμα θα τραφούν με αυτές που θα φτάσουν πρώτες στον πυθμένα. Όταν η στήλη του νερού καθαρίσει εντελώς από πελλέτες, τα μεγάλα – ακόμη πεινασμένα – ψάρια μου, θα αρχίσουν την αναζήτηση τροφής στην άμμο του πυθμένα. Διατηρώ αρκετά μεγάλο αριθμό αμμοδίαιτων (sand dwellers) ειδών, όπως επτά (7) Fossorochromis rostratus, ένα (1) Placidochromis electra και κάμποσα που τρέφονται αποκλειστικά στον πυθμένα, όπως τα τέσσερα (4) άτομα του γένους Synodontis και τα δύο (2) Pterygoplichthys multiradiatus μου, για τα οποία η αναζήτηση τροφής στο υπόστρωμα είναι η ίδια τους η φύση. Ενώ τα υπόλοιπα ψάρια μου προσλαμβάνουν τη μεγαλύτερη ποσότητα της τροφής τους από τα μεσόνερα, αυτά τα τελευταία προτιμούν το ψάξιμο στην άμμο του πυθμένα. Το θέαμα των F. rostratus ή του P. electra όταν σκαλίζουν την άμμο προς εύρεση τροφής είναι όμορφο, φυσική διαδικασία και πολύ ενδιαφέρουσα εικόνα. Όμως το aquascape του μεγάλου μου ενυδρείου δεν επέτρεπε σε αυτά τα είδη να ψάξουν για τροφή, όπως ακριβώς θα έκαναν στους φυσικούς υγρότοπους που ζουν άγρια, απλά και μόνο επειδή δεν υπήρχε «μεγάλη» ελεύθερη επιφάνεια του πυθμένα μόνο με άμμο ως υπόστρωμα, στην οποία θα περιπολούσαν προς άγραν τροφής. Όπως θα διαπιστώσετε, βλέποντας την επάνω φωτο, το μικροπεριβάλλον του ενυδρείου ήταν διαμορφωμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρεται ο μέγιστος αριθμός σπηλιών και ρωγμών και ένα συνεχές σύστημα από σήραγγες σε όλο το μήκος του ενυδρείου. Έτσι, τα ιχθύδια και τα μικρά «γατόψαρα» του γένους Synodontis μπορούσαν να μετακινηθούν οπουδήποτε, χωρίς τον κίνδυνο να γίνουν γεύμα στο σιτηρέσιο των haps. Οπότε έπρεπε να δημιουργήσω μία ανοιχτή αμμώδη περιοχή και παράλληλα να διατηρήσω αρκετή από την επιφάνεια του πυθμένα γεμάτη βράχους και πολλές κρυψώνες. Έπρεπε να κάνω αρκετές ανακατατάξεις στις πέτρες του μικροπεριβάλλοντος, να αυξήσω τα κρησφύγετα στις δύο άκρες του ενυδρείου και να μετακινήσω τα πάντα από το κέντρο του. Τελικά (κάτω φωτο), μία περιοχή με εμβαδόν ένα μέτρο (1 m) επί εξήντα πέντε εκατοστόμετρα (0,65 m) στο κέντρο, καθαρίστηκε από τις πέτρες και νέα άμμος προσετέθη για να αυξηθεί η στρωμάτωσή της από τρία έως έξι εκατοστόμετρα (3 cm – 6 cm) ακόμη, ποσότητα που θεώρησα μάλλον αρκετή. Μετά την εισαγωγή φρέσκιας άμμου, πάντοτε κάνω και μία μεγάλη μερική αλλαγή νερού για να απομακρύνω την λεπτή σκόνη, που δεν φεύγει με το πλύσιμο και μπορεί να θολώσει το νερό. Μία μερική αλλαγή νερού της τάξεως του ογδόντα τοις εκατό (80%), έγινε λοιπόν μέσα σε ένα διάστημα τεσσάρων (4) περίπου ωρών  και τα ψάρια μου, όπως πάντοτε άλλωστε, έδειξαν να την απολαμβάνουν

Το «παλαιότερο» aquascape. Ο πέτρινος σχηματισμός «τρέχει» σε όλον τον κατά μήκος άξονα του ενυδρείου, δημιουργώντας συνεχείς σήραγγες και πολλές κρυψώνες. Δεν επέτρεπε όμως στα βενθοφάγα και στα αμμοδίαιτα είδη να τραφούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που θα τρέφονταν στο φυσικό τους περιβάλλον.

Το «νέο» aquascape. Οι πέτρινοι σχηματισμοί περιορίζονται, αλλά με μεγαλύτερους βραχώδεις όγκους πλέον στις δύο άκρες του ενυδρείου, ενώ το κέντρο έχει καθαρίσει από πέτρες εντελώς. Τα υδρόβια φυτά μου του γένους Cryptocoryne (αριστερά) είναι καλύτερα ορατά και προσθέτουν στο γενικότερο οπτικό αποτέλεσμα.

Φυσικά, αυτό που έχει τεράστια σημασία, δεν είναι το αν σε ‘μένα αρέσει περισσότερο αυτό το aquascape από το παλιότερο, αλλά τι νομίζουν γι’ αυτό τα ψάρια μου, αφού άλλωστε αυτά ζουν εντός του ενυδρείου. Τα ιχθύδια και τα «γατόψαρα», φάνηκε να μην νοιάζονται καθόλου και πέρα από τον αρχικό δισταγμό των plecos να διασχίσουν την «ανοιχτή» περιοχή, τα υπόλοιπα ψάρια ένοιωσαν σαν στο σπίτι τους. Τα ιχθύδια γρήγορα βρήκαν καινούργιες σπηλιές και στέκονταν μπροστά στα ανοίγματα των καινούργιων κατοικιών τους αρκετά χαρούμενα. Έπρεπε τώρα να «δοκιμάσω» τη λειτουργικότητα της νέας μορφής του aquascape, σε σχέση με την πρόσληψη της καινούργιας μου τροφής.  Περίμενα ανυπόμονα οκτώ (8) ακόμη ώρες, ώστε να σιγουρευτώ πως κάθε ψάρι είχε το χρόνο του να προσαρμοστεί στο καινούργιο αυτό μικροπεριβάλλον και έπειτα τάισα την καινούργια τροφή των μικρών βυθιζόμενων πελλετών που προανέφερα, περιμένοντας να παρατηρήσω τις αντιδράσεις τους. Τα ιχθύδια, προσλάμβαναν την τροφή, όπως ακριβώς έκαναν και παλιότερα, ενώ τα περισσότερα haps, προσπαθούσαν να τραφούν με αυτή όσο αυτή βυθιζόταν. Όταν δεν επέπλεε πλέον καθόλου τροφή στην επιφάνεια, άρχισε το θέαμα. Καθόμουν αναπαυτικά σε μία μεγάλη πολυθρόνα με την φωτογραφική μηχανή ανά χείρας, έχοντας πρωτίστως καθαρίσει το φόντο από γυαλιστερά και αντανακλώντα αντικείμενα. Φυσικά δεν απογοητεύτηκα διόλου.

Συνεχίζεται στην επόμενη σελίδα

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.