HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

AQUARIUM CONSERVATION PROGRAMME (ACP)

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH-DEUTSCH

ARTIKELN

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Η μικρή μου εμπειρία με ένα σαλάχι του γλυκού νερού

του Francesco Zezza

Πρόλογος: Ο τίτλος του άρθρου τα λέει όλα. Οι άνθρωποι που με γνωρίζουν καλά είναι ενημερωμένοι για το πόσο πολύ περίμενα γι’ αυτό το δύσκολο, για να ασχοληθεί κανείς μαζί του στην αιχμαλωσία, ζώο ώστε να συναντήσω την πρόκληση του να διατηρήσω το πρώτο μου είδος ψαριού που δεν ανήκει στους «οστεϊχθύς». Δυστυχώς έχω να αναφέρω τον πρόωρο και απροσδόκητο θάνατο του σαλαχιού μου, που χάθηκε χωρίς εμφανή λόγο! Ανάμεσα στους εκτροφείς σαλαχιών (τυγχάνω μέλος μιας ομάδας συζήτησης – καλή ώρα σαν το EAC – περί του θέματος αυτού), το γεγονός, αν και δεν παρουσιάζεται τόσο συχνά, αποκαλείται "sudden ray death" (= αιφνίδιος θάνατος των σαλαχιών). Το φαινόμενο παρουσιάζεται και σε άλλους πολύ πιο έμπειρους εκτροφείς σαλαχιών, οι οποίοι, μετά από μακριές συνομιλίες και μελέτη με ενεθάρρυναν να δοκιμάσω με τα σαλάχια του γλυκού νερού … αλλά αυτό από μόνο του σα γεγονός δεν μπορεί να γιατρέψει και τόσο τη (βαθιά) μου θλίψη.

Το ζώο είναι ένα νεαρό αγνώστου φύλου σαλάχι που πήρε το παρατσούκλι Valentine-Χ (όπου «Χ» αντικαταστήστε με το άγνωστο φύλο του) και απεκτήθη (ως ανταπόδοση δώρου) την ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου!

Αρκετά με τα λυπητερά, ας προχωρήσουμε λοιπόν σε αυτά που έμαθα.

ΣΑΛΑΧΙΑ ΤΟΥ ΓΛΥΚΟΥ ΝΕΡΟΥ

Λίγα λόγια για την καταγωγή, την εξέλιξη και τους φυσικούς υγροτόπους τους: Τα σαλάχια του γλυκού νερού, όσο περίεργο κι αν σας φαίνεται, είναι πολύ κοντινότεροι συγγενείς – από πλευράς εξέλιξης – στα σαλάχια του Ειρηνικού Ωκεανού και λιγότερο συνδεδεμένα με εκείνα του Ατλαντικού Ωκεανού. Πριν πολλά χρόνια τα ζώα παγιδεύτηκαν ψάχνοντας την τροφή τους σε περιοχή εκβολών ποταμών, όπου σήμερα βρίσκεται η λεκάνη του Αμαζονίου ποταμού, την εποχή που αναδυόταν η οροσειρά των Άνδεων (λόγω τεκτονικών φαινομένων). Προηγουμένως, ο Αμαζόνιος χυνόταν στον Ειρηνικό. Ως συνέπεια αυτού το δραματικού (από γεωλογικής απόψεως τουλάχιστον) γεγονότος, η πυκνότητα σε άλατα αραίωσε και σιγά σιγά, τα σαλάχια του Αμαζονίου συνήθισαν το γλυκό νερό. Σήμερα, τα άλλα σαλάχια από την Αφρική και την Άπω Ανατολή, από βιολογικής απόψεως, μπορούν να θεωρηθούν ως ο συνδετικός κρίκος των σαλαχιών του Αμαζονίου και αυτών που ζουν στις θάλασσες. Περί το ενενήντα τοις εκατό (90%) των σαλαχιών του γλυκού νερού που κυκλοφορούν στο εμπόριο για τους ακουαρίστες σήμερα προέρχονται από τη λεκάνη του Αμαζονίου.

Διατήρηση στην αιχμαλωσία (τεχνητό μικροπεριβάλλον, ιδιαίτερες απαιτήσεις, συγκάτοικοι). Τα σαλάχια που πρόκειται να διατηρηθούν στην αιχμαλωσία πρέπει να επιλεγούν από ζώα που ήδη έχουν εκτίσει χρόνο σε κατάσταση καραντίνας (και ΑΚΟΜΗ να έχουν προσλάβει τροφή). Η ασχολία με νεοφερμένα άγρια πιασμένα δείγματα  μπορεί να εξελιχθεί σε πολύ μπλεγμένη υπόθεση. Μην ξεχνάτε ποτέ πως τα σαλάχια δε διαθέτουν λέπια, οπότε η σωστή χορήγηση φαρμακευτικών αγωγών δεν είναι ούτε εύκολο ούτε «απλό» πράγμα. Κάτω από δεδομένες περιπτώσεις, θα πρέπει να χορηγηθούν στα σαλάχια αγωγές αντιβίωσης (ή άλλων φαρμάκων) σε εναίσιμη μορφή (και μόνο να φανταστεί κανείς τις δοσολογίες που χρειάζονται φτάνει!). Ένα δεύτερο πράγμα που πρέπει κανείς να αναλογιστεί σε σχέση με αυτά είναι πως πρέπει το μυαλό του να πηγαίνει στο ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΑΓΜΑ, όσο μεγαλύτερο γίνεται … και ακόμη παραπάνω! Κάποια δείγματα όπως τα «σαλάχια του Otorongo», αναφέρεται πως αυξάνουν έως και το ένα μέτρο (1 m) σε διάμετρο του δίσκου τους. Η αύξησή τους έχει να κάνει με τη διατροφή, έως ενός σημείου, αλλά τα σαλάχια που διατηρούνται σωστά λέγεται πως είναι μανιώδεις φαγάδες και γρήγορα αυξανόμενα! Όταν κανείς έχει να κάνει με μικρομεσαίου μεγέθους σαλάχια, το τεχνητό μικροπεριβάλλον μπορεί να είναι σκηνοθετημένο σαν απομίμηση του ποταμού Αμαζονίου, αλλά μετά, όταν μιλάμε για ενήλικα (και πιθανώς μεγαλόσωμα) δείγματα. Το μέγεθος και η δύναμή τους πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν! Τότε ως συγκάτοικοί τους για τα ενυδρεία φιλοξενίας τους πρέπει να επιλεγούν ψάρια από τα είδη Βαρέων Βαρών, σαν τα Astronotus ocellatus (Oscars), τα “Arowanas” και ακόμη τα «αγγελόψαρα» (Pterophyllum scalare scalare ή P. altum) και οι «δίσκοι» ή τα μεγαλόσωμα είδη της οικογένειας CHARACIDAE, εκτός βέβαια από άλλα είδη σαλαχιών! Η συστέγαση μυζητικών «γατόψαρων» και σαλαχιών μπορεί να είναι ριψοκίνδυνο τόλμημα, παρ’ ότι προέρχονται από τα ίδια περιβάλλοντα, επειδή τα πρώτα (τα «γατόψαρα») έχουν ή μπορεί να αποκτήσουν την κακή συνήθεια να «απομυζούν» την επιφανειακή βλεννογόνο των σαλαχιών, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα τελικά, αιμορραγούσες πληγές που μετατρέπονται σε «κέντρα» επιμόλυνσης. Παρεμπιπτόντως, στα είδη που είναι ο φόβος και ο τρόμος συγκαταλέγονται οι κοινοί “plecos” (Hypostomus sp.). Υποπτεύομαι  ότι υπάρχει θετική συμβατότητα μεταξύ διαφορετικών ειδών σαλαχιών, ακόμη κι αν μεταξύ των δειγμάτων υπάρχει ξεκάθαρη διαφορά μεγέθους και η επιθετικότητα παραμένει σχεδόν μονίμως σε χαμηλά επίπεδα! Μία από τις συνήθειες που έχουν τα σαλάχια για να δηλώνουν τη θέση τους στην ιεραρχία του συστήματος (στα υπόλοιπα του είδους τους) είναι το γνωστό και ως " topping": το κυρίαρχο ζώο απλά υπερπηδά (κολυμπώντας) ένα ή όλα τα άλλα ψάρια του είδους του. Πώς λέμε κιχλίδες; Καμία σχέση!

Διατήρηση στην αιχμαλωσία (τεχνική υποστήριξη, χημεία νερού, διατροφή). Όταν έχει να κάνει κανείς με σαλάχια, τα φίλτρα (πάντα να χρησιμοποιείτε παραπάνω από μία μονάδες φίλτρανσης, για να είστε ασφαλείς και όχι βουτηγμένοι στη θλίψη!) υπολείπονται πάντοτε, ασχέτως με το πόσο αγωνίζεται κανείς. Όταν κανείς διαμορφώνει το τεχνητό μικροπεριβάλλον σε ένα ενυδρείο, πρέπει να προσέξει πολύ ώστε να μην αφήνει περιθώρια επαφής των σαλαχιών με τους θερμοστάτες του συστήματος, ειδικότερα όταν αυτοί είναι μεγάλου wattage, γιατί τα σαλάχια καίγονται ΕΥΚΟΛΑ! Λέγεται μάλιστα πως δύσκολα αναρρώνουν! Αυτά τα υπέροχα πλάσματα είναι εξαιρετικά ευαίσθητα σε υψηλές συγκεντρώσεις νιτρωδών ιόντων/νιτρικών αλάτων (και εννοούμε συγκεντρώσεις πολύ χαμηλότερες βέβαια από αυτές που αντέχουν οι κιχλίδες!). Προειδοποίηση: όταν οι ενδείξεις σας βρεθούν πέραν συγκεκριμένων ορίων για εκτεταμένη χρονική διάρκεια – και δεν αναφέρονται πουθενά κάποια συγκεκριμένα τέτοια όρια – μπορεί αυτό να έχει ως κατάληξη κάποιου είδους δηλητηρίαση που έχει σαν αποτέλεσμα το θάνατο των ζώων. Οπότε οι συχνές μερικές αλλαγές νερού επιβάλλονται, ενώ συνιστούνται ως ποσοστά μεταξύ του είκοσι τοις εκατό (20%) και του τριάντα με πενήντα τοις εκατό (30% - 50%) κάθε δεύτερη βδομάδα, αναλόγως βεβαίως το μέγεθος/αριθμό των ζώων, το μέγεθος του ενυδρείου και τα φίλτρα που υποστηρίζουν το σύστημα. Η χημεία του περιβάλλοντος νερού πρέπει να διατηρείται σε όξινα/ουδέτερα επίπεδα και η θερμοκρασία να μην είναι χαμηλότερη από τους είκοσι δύο βαθμούς Κελσίου (22° C), αλλά ούτε και να υπερβαίνει τους τριάντα (30° C). Όποτε πάει κάτι στραβά στη χημεία του νερού, τα σαλάχια του γλυκού νερού το δείχνουν αμέσως σταματώντας να προσλαμβάνουν τροφή ή/και παραμένοντας σε ληθαργώδη κατάσταση. Ταΐζετε με ΥΓΙΗ feeder fishes (= ζωντανά ψάρια για διατροφή άλλων ψαριών) – αν και μπορεί να τους προκληθεί το φυσικό ερέθισμα που θα τα στρέψει εναντίων των πιο μικρόσωμων συγκατοίκων τους (οπότε πρέπει κανείς να είναι αρκετά συντηρητικός σ’ αυτήν την περίπτωση!) – φιλέτο ψαριού, γαρίδες, γαιοσκώληκες, προνύμφες μαύρων σκαθαριών και τα συναφή. Ο βασικός κανόνας είναι πως αρνούνται τις «κονσέρβες».

Διατήρηση στην αιχμαλωσία (ειδικές φροντίδες που απαιτούν τα σαλάχια): Τα σαλάχια όπως το γνωστό με το όνομα "Antenna Ray", για την πάρα πολύ μακριά και επίσης πολύ εύθραυστη ουρά του ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ειδικά αφιερωμένα σε αυτό το είδος ενυδρεία και θα πρέπει να επιλεγούν ως συστήματα φιλοξενίας ενός και μόνο δείγματος, εκτός κι αν κανείς τους παρέχει τέτοιου είδους χώρους που θα μπορούν να κινούνται ελεύθερα και ήρεμα. Το ίδιο ακριβώς, αλλά για διαφορετικούς λόγους, ισχύει και για τα σαλάχια όπως τα "Otorongo Rays" αφού η διάμετρος του δίσκου τους φτάνει το ένα μέτρο (1 m) μήκους όταν τα ζώα αναπτυχθούν πλήρως!

Διατήρηση στην αιχμαλωσία: χειρισμοί ζώων που φέρουν ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ (είδος κινδύνου: δηλητηριώδες κεντρί). Τα σαλάχια ΦΕΡΟΥΝ δηλητήριο (τόσο τα του γλυκού όσο και τα του θαλασσινού νερού), ή ακόμη καλύτερα, φέρουν στην ουρά ένα καλυμμένο κεντρί. Πέρα από το γεγονός πως το δηλητήριο των σαλαχιών του γλυκού νερού έχει πρωτεϊνικής προέλευσης – όπως άλλωστε συμβαίνει με τα περισσότερα υδρόβια ζώα που φέρουν δηλητήριο – πολύ λίγα πράγματα είναι γνωστά (ή πολύ λίγα είναι τα γνωστά με τα οποία συμφωνούν ΟΛΟΙ οι επιστήμονες!). Θάνατοι από δηλητήριο σαλαχιών του γλυκού νερού είναι εξαιρετικά σπάνιοι και συνήθως έχουν συμβεί στο φυσικό περιβάλλον (πχ ατυχήματα με παιδιά που παίζουν στα ρηχά ή/και ψαράδες που ξεψαρίζουν σαλάχια από τα εργαλεία τους και αναφέρονται συνήθως τραυματισμοί στη γαστρική περιοχή ή τρώσεις «μεγάλων» αιμοφόρων αγγείων), αλλά ακόμη και τότε οι κίνδυνοι παραμένουν περιορισμένοι, αν και δεν πρέπει κανείς να τους ξεχνά σαν ενδεχόμενο. Εξ’ όσων είναι επιστημονικά γνωστά (ή ΚΑΛΥΤΕΡΑ εξ’ όσων τυχαίνει να γνωρίζω εγώ) οι πραγματικοί κίνδυνοι παρουσιάζονται από τα παραμένοντα «υπολείμματα οργανικών καταλοίπων» στα τραύματα (πχ μέρος του κεντριού, αφού το κεντρί σπάζει καθώς το σαλάχι κτυπάει). Ο τραυματισμός από τέτοιο κεντρί λέγεται πως είναι ΤΡΟΜΕΡΑ επίπονος και χρειάζεται πάρα πολύς χρόνος για να επουλωθεί. Στη βιβλιογραφία μιας έκδοσης που μελέτησα αναφέρεται πως το τραυματισμένο μέρος έμεινε αναισθητοποιημένο για διάστημα και ΕΞΙ (6) ΕΤΩΝ, μετά το ατύχημα!!!

ΣΥΜΒΟΥΛΗ: Όταν κανείς «στήνει» ένα ενυδρείο, συνιστάται ανεπιφύλακτα να χρησιμοποιεί ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΣ συσκευές υποστήριξης του συστήματος (όπως εξωτερικά φίλτρα θαλάμων) και να αποφεύγει να «χώνει» τα χέρια του στο νερό όσο αυτό είναι εφικτό .

ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα ζώα αλλάζουν τα κεντριά τους, τα οποία αναφέρεται πως εάν δεν προσεχθούν και θαφτούν ή χαθούν στην άμμο του πυθμένα διατηρούν τη δηλητηριώδη τους ισχύ για ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ.

Περισσότερες πληροφορίες για το δήγμα των σαλαχιών και ανάλογα θέματα μπορείτε να βρείτε εδώ

Σε περίπτωση τραυματισμού (όπως άλλωστε και με όλα τα οργανικά δηλητήρια), η πρώτη βοήθεια είναι η βύθιση του τραυματισμένου μέρους σε ζεστό (όσο πιο καυτό μπορεί να αντέξει κανείς!) νερό και μετά η ΑΜΕΣΗ αναζήτηση ιατρικής βοήθειας. Αυτό το θέμα πρέπέι να το χειριστεί κανείς πολύ σοβαρά! Πραγματικό «φάρμακο» κατά του δήγματος των σαλαχιών του γλυκού νερού ΔΕΝ υπάρχει! Η ιατρική απλά θα αντιμετωπίσει την περίπτωση, φροντίζοντας να αποφευχθούν μολύνσεις ή/και σχετικές, ενδείξεις, συμπτώματα και επιπλοκές. Πληροφορήστε με ΣΑΦΗΝΕΙΑ τους; γιατρούς για το τι ακριβώς σας συνέβη και να προσδοκάται να σας έχει κατά νου … … … η αλήθεια είναι πως αυτό καταντάει μια ΤΡΕΛΑ!

Αυτά τα ζώα δεν είναι για αρχάριους ούτε είναι παιγνίδια για παιδάκια!!!

Διαχείριση και Αναπαραγωγή: Τα ζώα αυτού του είδους είναι ελασμοβράγχια (μη οστεϊχθύς) όπως οι καρχαρίες, τα θαλασσινά σαλάχια και τα mantas και παρουσιάζουν ΞΕΚΑΘΑΡΟ φυλετικό διμορφισμό, αφού τα ενήλικα ♂♂ φέρουν δύο εξωτερικά αρσενικά αναπαραγωγικά όργανα (κατά μήκους των δύο πλευρών της ουράς). Έχουν αναφερθεί γεννήσεις, αν και αναφέρονται σε ♀♀ άγρια πιασμένα δείγματα που ήταν ήδη σε κατάσταση εγκυμοσύνης κατά τη σύλληψή τους. Οι αναπαραγωγές στην αιχμαλωσία που έχουν αναφερθεί σχετίζονται – εξ’ όσων γνωρίζω – σχεδόν αποκλειστικά με το είδος Potamotrygon motoro. Η εγκυμοσύνη είναι εσωτερική και φαίνεται να διαρκεί τρεις (3) περίπου μήνες, ενώ τα νεογνά (από ένα έως τέσσερα) γεννιούνται εντελώς διαμορφωμένα και μοιάζουν απολύτως με τους γεννήτορες μόνο που διαφέρουν στο μέγεθος. Οι περισσότεροι εκτροφείς σαλαχιών διατηρούν μαζί διάφορα είδη στο ίδιο ενυδρείο. Δεν έχω υπ’ όψιν μου αναφορές για υβρίδια, αν και φαίνεται πως μπορεί και να συμβεί ανάμεσα σε ζώα του ίδιου γένους (αλλά διαφορετικών ειδών), όπως για παράδειγμα ανάμεσα στα είδη του γένους Potamotrygon, που είναι και τα πιο συνηθισμένα είδη που διατηρούνται στην αιχμαλωσία. Τυχαίνει να έχω ένα νεαρό (πιθανώς ♂) του είδους Potamotrygon leopoldi.

Η ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΕ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ:

Αρκετά με τη θεωρία, ας πάμε στην πράξη! Παρά αυτό που λέγεται συνήθως ότι ΠΡΕΠΕΙ κανείς να αρχίζει με είδη κατάλληλα για αρχαρίους, αυτό δεν μπορεί να ισχύσει όταν κανείς θέλει να ασχοληθεί με τα σαλάχια … ή μάλλον κανείς ξεκινάει με ότι μπορεί να βρει στο εμπόριο του χώρου μας, αφού δεν είναι και τα ευρύτερα διαθέσιμα είδη. Εγώ, για παράδειγμα, βρήκα το δικό μου ζώο μέσω χονδρεμπόρου (που μου ζήτησε να μην αναφέρω στοιχεία του), λόγω προσωπικής χάρης (φυσικά το πλήρωσα!).

Το σαλάχι μου ανήκει στο είδος Potamotrygon leopoldi (από όσο μπορώ να καταλάβω), όπου μαζί με τα P. henlei είναι μέλη της ομάδας που αποκαλείται «Μαύρα Σαλάχια». Και τα δύο είδη είναι μεταξύ αυτών που λέμε «εύκολα» είδη. Έχουν σκουρόχρωμο δίσκο με πολλά ανοιχτόχρωμα «μάτια» (δείτε τις φωτο για να καταλάβετε). Προσέτι τα P. henlei παρουσιάζουν «μάτια» και στην κάτω πλευρά του δίσκου τους. Λέγεται πως είναι επιθετικά ζώα όταν τρώνε, αλλά ακόμη κι έτσι χρειάστηκαν σοβαρές προσπάθειες έως ότου «απογαλακτίσω» (αλλαγή από ζωντανούς ψιλοκομμένους και αιμορραγούντες γαιοσκώληκες σε φιλέτο ψαριού ή/και γαρίδες) το δικό μου, αλλά τα κατάφερα. Αναφέρονται στη βιβλιογραφία τρόποι διαχείρισης των P. leopoldi στην αιχμαλωσία. Αυτά τα ζώα όταν ωριμάσουν έχουν διάμετρο δίσκου γύρω στα σαράντα πέντε εκατοστόμετρα (45 cm).

Προς το παρόν διατηρώ το δικό μου ζώο σε σύστημα όγκου τριακοσίων εξήντα λίτρων (360 l), απομίμηση περιβάλλοντος Αμαζονίου, μαζί με όλα τα ψάρια που είχα συλλέξει από το Perù, πριν από δύο χρόνια (ακόμη κι αν αυτό είναι κάπως τρομακτικό εάν αναφέρω πως πρόκειται για ψάρια του γένους Corydoras). Το σύστημα υποστηρίζεται από δύο (2) μονάδες φίλτρανσης (που δουλεύουν ξεχωριστά): μία μονάδα φίλτρου θαλάμου και ένα φίλτρο υγροποιημένου υποστρώματος (παρουσιάστηκε μόνο μια αύξηση των νιτρικών αλάτων, παρ’ ότι το σύστημα λειτουργούσε πάνω από ένα χρόνο!). Λίγες μέρες όμως μετά την άφιξη του ζώου – και έως τώρα – τα πράγματα βαίνουν απολύτως καλώς … φαίνεται πως η φίλτρανση αντιμετώπισε πρόβλημα έχοντας να διαχειριστεί απότομα ένα πρόσθετο βιολογικό φορτίο. Μια επί πλέον ογκώδης μερική αλλαγή νερού απάλυνε θαυμάσια το πρόβλημα. Ποτέ μην ξεχνάτε αυτήν την παλιά πανάκεια! Οι συσκευές που υποστηρίζουν το σύστημα επιτρέπουν τα εξής σχετικά με το περιβάλλον του ενυδρείου:

  • pH = 6,8 – 7,2, GH = 10°dGH, KH = 6°dΚH, NO2- = 0, NO3- = 10 mg/lt Θερμοκρασία = 24° C

Δεν χρησιμοποιώ νερό από αντίστροφη ώσμωση, αλλά αντίθετα μπόλικο εκχύλισμα μαύρου νερού, bogwoods και εκχύλισμα από φύλλα βαλανιδιάς ιδιοκατασκευής μου, ώστε να σταθεροποιώ την ποιότητα του νερού κοντά στις παραμέτρους που είναι απαραίτητες για τη διατήρηση τέτοιων ζώων στην αιχμαλωσία. Ίσως στο μέλλον να γίνω λίγο πιο ιδιότροπος, εάν ποτέ προσπαθήσω να αναπαράγω το είδος.

 

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΣΧΕΔΙΑ.

 

Σκοπός μου είναι/ήταν ένα σύστημα όγκου επτακοσίων με οκτακοσίων λίτρων (700 l – 800 l), για να στεγάσω μερικά άγρια πιασμένα δείγματα ζώων του Αμαζονίου από την κατηγορία των Βαρέων Βαρών, εκτός του σαλαχιού μου, όπως: ένα Arowana, ένα άλλο σαλάχι (θα προσπαθήσω να αποκτήσω ένα πραγματικό αναπαραγωγικό ζευγάρι) και μου περνάει και η ιδέα για Sorubium lima, ή δύο (2) A. ocellatus. Το σύστημά μου είναι διαμορφωμένο κανονικά (ένα “Aro” χρειάζεται μεγάλο ανοιχτό χώρο για κολύμπι και τα σαλάχια χρειάζονται επίσης αρκετό χώρο για να αναπαύονται), φωτίζεται από ελαφρά χαμηλό φωτισμό και είναι γεμάτο με καφετί νερό (μιμούμενο τα μαύρα νερά του Αμαζονίου), υποστηριζόμενο από την τελευταία λέξη της ακουαρίστικης τεχνολογίας που μπορούσα να πληρώσω και αποτελεί ένα αριστούργημα για την όραση, δεν νομίζετε;

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ

  • Dr. Richard A. Ross – Freshwater stingrays – a complete pet owner manual. Barron’s
  • Dr. Richard A. Ross – Freshwater stingrays from South America – AQUALOG Verlag

Περισσότερα γι’ αυτά τα βιβλία μπορεί κανείς να βρει εδώ

Να και μερικές φωτο του σαλαχιού μου.

Για να αρχίσω από κάπου:

Έτσι έφτασε το σαλάχι μου στο σπίτι (από την αποθήκη του χονδρεμπόρου). Όποιος έχει ανακατευτεί με αποστολές ζωντανών ψαριών αναγνωρίζει την εικόνα αυτή αμέσως!

Έτσι έδειχνε το ζώο – κάτω φωτο – αμέσως μετά το άνοιγμα του κιβωτίου και της πλαστικής σακούλας. Αρκετά καλή κατάσταση, εν ολίγοις. Το ζώο έχει κρατηθεί σε κατάσταση καραντίνας από τον εισαγωγέα, τον οποίο εμπιστεύομαι, οπότε και το εισήγαγα απ’ ευθείας στο κυρίως ενυδρείο, άλλωστε δεν είχα και χώρο να το κρατήσω σε καραντίνα. Ο τολμών νικά … (αλλά θεός είδε πόσο έχω προσπαθήσει να αποφύγω οποιουσδήποτε κινδύνους!)

Potamotrygon leopoldi

 

Εδώ έχουμε μια κοντινότερη άποψη – επάνω φωτο – όπου το χρωματικό μοτίβο του ζώου το κατατάσσει (πιθανώς πρόκειται περί ♂ ζώου) στην ομάδα των «Μαύρων Σαλαχιών». Το απειλητικό κεντρί φαίνεται στη δεξιά πλευρά της ουράς του ψαριού. Αυτό μην το ξεχνάτε ποτέ όταν κοιτάζετε το καινούργιο ήμερο φιλικό σας ζωάκι …

 

Και τώρα, τελικά, το σαλάχι έχει εισαχθεί στο σύστημα. Οι φωτο που ακολουθούν «τραβήχτηκαν» λίγες μέρες μετά την άφιξή του, όταν το ζώο είχε πλέον συνηθίσει το νέο του περιβάλλον και είχε αρχίσει τις εξερευνήσεις για να δει πώς ήταν τα πράγματα μέσα σ’ αυτόν το χώρο (ψάχνοντας παράλληλα και για κανένα μεζέ!).

Κάτω από τα bogwoods, κατά μήκος του πίσω μέρους του συστήματος (φαίνεται καλά στην πάνω άκρη της φωτο), βρίσκει εύκολα λίγη τροφή που δεν είχε εντοπιστεί κατά τη διάρκεια του δείπνου του. Έχει ακόμη το παρατσούκλι «Μπουλντόζα» ή "Caterpillar", αφού η σκαπτικές του ικανότητες δεν περνούν απαρατήρητες και το ζώο θάβεται στο υπόστρωμα!!! Ένας έλεγχος όλων των άκρων του επιβάλλεται κάθε φορά που ελέγχεται και το ενυδρείο …

Δεν είναι όμορφο; Μην με παρεξηγήσετε που θα επαναλάβω το ίδιο «βιολί», αλλά μου αρέσει πάρα πολύ και είμαι τρισευτυχισμένος που η Stefania αποφάσισε πως αυτό θα ήταν το αμοιβαίο μας δώρο για τη μέρα του Αγ. Βαλεντίνου (πληρώσαμε από κοινού για την απόκτησή του). Δεν είναι καλύτερα από το να δεχτεί κανείς σα δώρο ένα κασκόλ ή μια γραβάτα;!;!;!;!;

 

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ: ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΠΟΨΗ …

 

Τελειώνω τώρα με δυο φωτο του ενυδρείου που στεγάζεται το ζώο. Μην τα εμπιστεύεστε αυτά τα ψάρια … ΕΙΝΑΙ άτσαλα ζώα …

Λόγω βαρεμάρας μου το μπροστά τζάμι δεν είναι και τόσο καθαρό (ντροπή σου, Francesco!) και η φωτο είναι κάπως αόριστη!

  'Ενα σύντομο video clip όπου βλέπετε το δικό μου Potamotrygon leopoldi

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.