HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

AQUARIUM CONSERVATION PROGRAMME (ACP)

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH-DEUTSCH

ARTIKELN

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Γενικές Πληροφορίες περί της Διατήρησης Υδρόβιων Οργανισμών στην Αιχμαλωσία

Άλγη: Σε κάθε ενυδρείο υπάρχουν μικροοργανισμοί. Κάποιες φορές αυτοί οι μικροοργανισμοί αναπτύσσονται σε ακραία επίπεδα, με αποτέλεσμα να καθίστανται προβληματικοί ή και  απειλητικοί για την ευζωία των υδρόβιων οργανισμών (φυτών ή ζώων). Υπάρχουν πολλών ειδών και τύπων μικροοργανισμοί. Μεταξύ τους συγκαταλέγονται η πράσινη άλγη, τα Κυανοβακτηρίδια (μπλε-πράσινη άλγη, που είναι και η δυσκολότερη για να την ξεφορτωθεί κανείς από ένα σύστημα), καφέ άλγη, κόκκινη, filamentous (τριχωτή άλγη) κλπ. Εξάλειψη: Αλγοκτόνες αγωγές, αντιβιοτικά, αλλαγή της φωτοπεριόδου και τις φωτεινής ισχύος, αλγοφάγα είδη ψαριών ή ασπόνδυλων ζώων, μείωση των φωσφορικών αλάτων του νερού. Αξίζει να σημειωθεί πως οι άλγες ΕΙΝΑΙ στην πραγματικότητα φυτά και μάλιστα πολύ αρχαία φυτά, που έχουν προσαρμοστεί εξαιρετικά καλά σε σχεδόν κάθε είδους συνθήκες. Λόγω αυτού του γεγονότος, οι περισσότεροι κατασκευαστές αλγοκτόνων αγωγών ισχυρίζονται πως τα προϊόντα τους θα εξαφανίσουν την άλγη, αλλά θα επηρεάσουν αρνητικά και τα φυτά σας (σε κάποιο βαθμό). Ένα τέτοιου είδους υλικό θα πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο όταν όλες οι άλλες μέθοδοι αποδειχτούν αναποτελεσματικές.


Ασθένειες των ψαριών: Η διάγνωση και η χορήγηση θεραπειών δεν είναι εύκολη υπόθεση. Μία ανεπαίσθητη αλλαγή της συμπεριφοράς μπορεί να είναι ενδεικτική για την εμφάνιση προβλήματος υγείας. Μαζεμένα πτερύγια, κάθισμα στον πυθμένα, σύγχυση, νευρικές κινήσεις, ανορεξία και κάθε είδους κηλίδες ή πρηξίματα αποτελούν πεντακάθαρα δείγματα ασθένειας. Ένας εύχρηστος κατάλογος των πλέον διαδεδομένων ασθενειών και των σχετικών αγωγών τους συνήθως είναι διαθέσιμος σε κάθε κατάστημα πώλησης καλλωπιστικών υδρόβιων οργανισμών (συνήθως εκδίδονται από εταιρείες όπως η Tetra, η Aquarium Pharmaceuticals κλπ). Ένα καλό βιβλίο με φωτογραφικό υλικό θα βοηθήσει ως προς την αναγνώριση της εκάστοτε ασθένειας ή της πιθανής αιτίας για την πρόκλησή της. Το να πει κανείς «το ψαράκι μου έχει κάτι σαν λευκό μαλλί κοντά στο στόμα» δεν είναι η καλύτερη αντιμετώπιση. Ακόμη και η αποστολή κάποιας φωτο δεν αρκεί κάποιες φορές. Χρειάζεται σχολαστικός έλεγχος του ψαριού ώστε κανείς να αποκλείσει κάποια ενδεχόμενα ή να αναγνωρίσει συμπτώματα ή και κοινές ασθένειες ακόμη.


Υδρόβια Φυτά: Μπορεί κανείς να ανακαλύψει κάποια συγκεκριμένα είδη που αναπτύσσονται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, σε ένα σύστημα, ενώ άλλα όχι. Ο λόγος γι’ αυτό είναι επειδή κάποια είδη φυτών απορροφούν κάποια θρεπτικά συστατικά σε μεγάλες ποσότητες, οπότε τα απομακρύνουν από το νερό. Κάποια άλλα είδη μπορεί να εκκρίνουν ουσίες στο νερό, οι οποίες θα μπορούσαν να αναστέλλουν την ανάπτυξη κάποιων άλλων ειδών. Κάποια άλλα μπορεί να αναπτυχθούν πάρα πολύ σε σχέση με γειτονικά τους φυτά, εμποδίζοντας έτσι την πρόσβασή τους στο φως. Απλά κανείς πρέπει να ασχοληθεί με όποια είδη ταιριάζουν στο εκάστοτε σύστημά του. Εάν κανείς προτίθεται να «στήσει» ένα πυκνοφυτεμένο σύστημα, θα πρέπει να γνωρίζει πως χρειάζεται ειδική φροντίδα κατά την επιλογή των ψαριών, ώστε να αποφύγει τα φυτοφάγα είδη, όπως τα Myleus species (silver dollars), Helostoma temminckii (kissing gouramis) κλπ. Όταν κανείς διατηρεί είδη κιχλίδων, θα πρέπει να σιγουρεύει τα φυτά, είτε τοποθετώντας ειδικά αντικείμενα σαν βάρος στις ρίζες, ή ακόμη καλύτερα, στερεώνοντάς τα με βαριές πέτρες.


Μερικές Αλλαγές του Νερού: Ο μοναδικός πλέον σημαντικός παράγοντας για την ευζωία του κάθε ενυδρείου. Μία μερική αλλαγή νερού της τάξεως του είκοσι τοις εκατό (20%) εβδομαδιαίως είναι εντελώς απαραίτητη. Να θυμάστε πάντοτε να προσθέτετε κάποιο conditioner που κάνει αποχλωρίωση του νερού (πχ Aqua Safe, ή Stress Coat) μετά από κάθε μερική αλλαγή νερού. Επίσης θα πρέπει να μεριμνεί για την χορήγηση εξειδικευμένων conditioners (πχ Cichlid Vital, αλάτι ενυδρείων, ή Διττανθρακικό Νάτριο), λιπασμάτων (πχ Flora Pride, σιδηρούχων συμπληρωμάτων, ταμπλέτες υδατοδιαλυτών λιπασμάτων βυθού κλπ) και οποιουδήποτε άλλου υλικού είναι απαραίτητο. Μπορεί κανείς να πρέπει να πραγματοποιεί τις μερικές αλλαγές νερού συχνότερα, εφ’ όσον διατηρεί υψηλή ιχθυοφόρτιση στο σύστημά του. Κάποια είδη ψαριών φαίνεται να είναι πιο ευάλωτα σε ασθένειες, εάν η ποιότητα του περιβάλλοντος νερού τους δεν είναι η ιδανική.


Φροντίδα των μονάδων Φίλτρανσης: Ελέγχετε τακτικά, ώστε να είστε βέβαιοι για την καλή και σωστή λειτουργία της φίλτρανσης των συστημάτων σας. Προτείνω τον καθαρισμό των μηχανικών μέσων, τουλάχιστον μία (1) φορά το μήνα [Σ.τ.Μ. ακόμη καλύτερα, κάθε φορά που κανείς διαπιστώνει μείωση της κυκλοφορίας του νερού και μάλιστα χρησιμοποιώντας νερό από το ίδιο το σύστημα, εάν το μηχανικό μέσο είναι μόνο ένα και όχι περισσότερα υλικά, ώστε να αποφευχθεί η καταστροφή του βιολογικού υποστρώματος]. Εάν τα μηχανικά μέσα «μπλοκάρουν», τα χρήσιμα αζωτοαντιδρώντα βακτηρίδια θα πεθάνουν, οι τοξίνες θα παραμείνουν στη στήλη του νερού και οι ασθένειες (ή οι απώλειες) δεν θα αργήσουν να κάνουν την εμφάνισή τους. Εάν δεν διαθέτετε αντλία αέρα και έχετε εγκατεστημένο σύστημα διάχυσης CO2, ο έλεγχος θα πρέπει να λαμβάνει χώρα τουλάχιστον μία (1) φορά την εβδομάδα. Ψάρια που ασφυκτιούν για αέρα στην επιφάνεια του νερού αποτελούν ξεκάθαρη ένδειξη πως η κίνηση της επιφάνειας είναι πλημμελής, λόγω των μπλοκαρισμένων μηχανικών μέσων.


pH: Ελέγχετε τις τιμές του κάθε βδομάδα. Σε περίπτωση που διαθέτετε χαμηλό buffering capacity (= σταθεροποιητικό δυναμικό) στο σύστημα (KH < 4) και εγκατεστημένο σύστημα διάχυσης CO2, πρέπει ο έλεγχος του pH να είναι καθημερινός, έως ότου οι τιμές σταθεροποιηθούν. Όταν επιτευχθεί αυτό μείνετε οπωσδήποτε στους εβδομαδιαίους ελέγχους. pH = 7,0, θα πρέπει να εισπράττεται ως ουδέτερο, με αξίες πάνω από pH = 7,0 ως αλκαλικό και με τιμές χαμηλότερες από pH = 7,0, ως όξινο. Τα περισσότερα είδη θα ανεχτούν τιμές pH = 7,0 με pH = 7,5. Κάποια άλλα είδη απαιτούν αλκαλικά περιβάλλοντα (όπως οι κιχλίδες των λιμνών του Μεγάλου Ρήγματος της νοτιοανατολικής Αφρικής), ενώ κάποια άλλα προτιμούν όξινα νερά (όπως τα Betta splendens και οι «Δίσκοι»). Τα περισσότερα είδη, εξ’ άλλου, μπορούν να προσαρμοστούν αργά και σταδιακά στο ουδέτερο pH. Η χρήση ηλεκτρονικού οργάνου ελέγχου του pH προτείνεται ανεπιφύλακτα για ενυδρεία στα οποία υπάρχουν εγκατεστημένα συστήματα διάχυσης CO2. Ρίξτε μια ματιά στον πίνακα του pH και στις σημειώσεις σχετικά με το pH.


KH: Ανθρακική σκληρότητα. Πρόκειται για μία ένδειξη του σταθεροποιητικού δυναμικού του νερού. Όσο ψηλότερο είναι το ΚΗ, τόσο περισσότερο CO2, ή άλλος οξειδωτικός παράγοντας, το «συγκρατεί», πριν να συμβούν συγκεκριμένες αλλαγές στις τιμές του pH. Αυτό είναι εξαιρετικής σημασίας, εφ’ όσον χρησιμοποιείται διάχυση CO2 στο σύστημα. Τα περισσότερα είδη ψαριών ανέχονται τιμές ΚΗ έως και δέκα γερμανικούς βαθμούς (10° dΚΗ), ενώ κάποια άλλα θα αντέξουν ακόμη και τους τριάντα (30° dΚΗ). Πάντοτε βέβαια η σταδιακή αύξηση ή μείωση πρέπει να είναι προτιμητέα. Ρίξτε μια ματιά στον πίνακα και στις συνοδευτικές σημειώσεις.


GH: Γενική Σκληρότητα (συγκεντρώσεις μαγνησίου και ανθρακικού ασβεστίου). Κάποια είδη ψαριών (όπως για παράδειγμα οι «Δίσκοι») απαιτούν πολύ μαλακά νερά, δηλαδή χαμηλές αξίες GH, της τάξεως του ενός έως τεσσάρων γερμανικών βαθμών (1° dGH - 4° dGH), ενώ κάποια άλλα είδη προτιμούν υψηλό GH – όπως για παράδειγμα οι κιχλίδες των λιμνών του Μεγάλου Ρήγματος της νοτιοανατολικής Αφρικής – που συνιστάται να βρίσκονται σε περιβάλλον με επάνω από δώδεκα γερμανικούς βαθμούς (12° dGH) Ολικής Σκληρότητας. Όταν σχεδιάζει κανείς προσθήκες στο ενυδρείο του, θα πρέπει να προσέχει να λαμβάνει υπ’ όψιν του τις απαιτήσεις του εκάστοτε είδους που πρόκειται να αποκτήσει. Οι αξίες του νερού που απαιτεί κάποιο νεοφερμένο είδος θα πρέπει να συμφωνούν με τις ήδη υπάρχουσες ή επιθυμητές του συστήματος. Δείτε τον πίνακα και τις συνοδευτικές σημειώσεις.


CO2: Διοξείδιο του άνθρακα. Αυτό το αέριο θα πρέπει να εκχέεται σε ένα σύστημα ενυδρείου μέσω ειδικού συστήματος διάχυσης, ώστε να είναι εφικτή η διάλυσή του μέσα στο νερό. Τέτοια συστήματα είναι οι αντιδραστήρες CO2, το σύστημα «καμπάνα» ή ο (ακόμη απλούστερος, αλλά εξ’ ίσου αποτελεσματικός) τρόπος εισαγωγής του CO2 στην είσοδο του φίλτρου (εντός του ενυδρείου). Τότε το αέριο θα είναι αναγκασμένο να ταξιδέψει για αρκετά υπολογίσιμο χρονικό περιθώριο, χωρίς καμιά δυνατότητα διαφυγής του, μέσα από τα μέσα φίλτρανσης και τους σωλήνες, με αποτέλεσμα αρκετό από αυτό να διαλυθεί μέσα στο νερό. Η αυξημένη κατά πολύ κίνηση του επιφανειακού νερού θα έχει ως αποτέλεσμα τη διαφυγή του αερίου στον ατμοσφαιρικό αέρα, οπότε σ’ αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να αποφεύγεται η χρήση αντλιών αέρα. Το CO2 δεν αντικαθιστά το οξυγόνο. Τα νερά στα οποία δεν πραγματοποιείται έκχυση CO2 περιέχουν δύο έως πέντε μέρη στο εκατομμύριο (2 ppm – 5 ppm) CO2. Με εγκατεστημένο σύστημα διάχυσης, μια ικανοποιητική και ασφαλής (για τα ψάρια) συγκέντρωση CO2, είναι μεταξύ δέκα και είκοσι πέντε μερών στο εκατομμύριο (10 ppm – 25 ppm). Οι συγκεντρώσεις CO2 σχετίζονται με το pH και το ΚΗ. Η εξίσωση που μας δίνει τις συγκεντρώσεις του CO2 είναι CO2 (ppm) = KH x 3 x 10^ (7,0 – pH). Αυτό πρακτικά σημαίνει πως όσο υψηλότερες είναι οι τιμές του pH, τόσο λιγότερο CO2 θα διαλυθεί στο νερό, ασχέτως της ποσότητας που κανείς θα χορηγήσει. Ουσιαστικά για τιμές του pH άνω του pH = 9,0, δεν διαλύεται καθόλου CO2 στο νερό. Η ποσότητα έκχυσης CO2 που πρέπει να χορηγείται σε ένα σύστημα, μπορεί να υπολογιστεί με ειδικά bubble counters (= μετρητές φυσαλίδων), που μας επιτρέπουν να βρίσκουμε τη σχέση του προστιθέμενου CO2 (σε φυσαλίδες ανά λεπτό ή δευτερόλεπτο της ώρας), με την ποσότητα του αερίου που στην πραγματικότητα διαλύεται στο νερό. Να έχετε κατά νου πως όσο ογκωδέστερο είναι ένα ενυδρείο, τόσες περισσότερες φυσαλίδες CO2 ανά λεπτό ή δευτερόλεπτο της ώρας απαιτούνται για την λίπανσή του. Το φυτεμένο μου ενυδρείο όγκου τετρακοσίων ενενήντα λίτρων (490 l), με τιμή ΚΗ δέκα γερμανικούς βαθμούς (10° dKH), απαιτείται μία φυσαλίδα CO2 ανά δευτερόλεπτο της ώρας (1b/sec), ώστε να έχω περιεκτικότητα δέκα πέντε με δέκα έξι μερών στο εκατομμύριο (15 ppm – 16 ppm) CO2 στο νερό του, σε διάστημα δέκα (10) ωρών. Αυτό σημαίνει πως η τιμή του pH κυμαίνεται μεταξύ pH = 7,0 και pH = 7,2. Όπως είπα νωρίτερα, εάν κανείς σκοπεύει να διατηρεί υδρόβια φυτά μαζί με κιχλίδες m’buna, θα πρέπει να δίνει ιδιαίτερη σημασία να χορηγεί όσο λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα είναι δυνατόν, ώστε να διατηρεί και τις τιμές του pH σχετικά ψηλά. Δείτε τον πίνακα και τις σημειώσεις που τον συνοδεύουν.

Αμμωνία, Νιτρώδη ιόντα και Νιτρικά άλατα (ο «κύκλος» του Αζώτου): Εν ολίγοις, η αμμωνία παράγεται από τα απεκκρίματα των ζώων, αλλά και της σηπόμενης τροφής που δεν καταναλώθηκε. Βακτηρίδια που αλληλεπιδρούν μετατρέπουν την, υψηλής τοξικότητας αμμωνία, στα λιγότερα τοξικά νιτρώδη ιόντα και, εν συνεχεία, στα σχετικά ακόμη λιγότερο τοξικά νιτρικά άλατα, τα οποία και χρησιμοποιούν τα φυτά ως θρεπτικά συστατικά. Η ενδεχόμενη ανικανότητα ενός συστήματος φίλτρανσης ενυδρείου – με τη βοήθεια του βιολογικού του υποστρώματος – θα έχει ως αποτέλεσμα την αδυναμία του συστήματος να αντιπαρατεθεί στις ξαφνικές αυξήσεις των συγκεντρώσεων της αμμωνίας. Ο συχνός έλεγχος (τουλάχιστον μία φορά κάθε εβδομάδα, για τους πρώτους δύο μήνες και εν συνεχεία ο εβδομαδιαίος) των συγκεντρώσεων αυτού του τοξικού αερίου είναι απολύτως απαραίτητος. Σε περίπτωση που κανείς ανιχνεύσει αμμωνία σε ένα σύστημα, θα πρέπει αμέσως να πραγματοποιήσει μια μερική αλλαγή νερού, ακολουθούμενη από μία δεύτερη την αμέσως επομένη ημέρα. Μετά θα πρέπει να βρεθεί και να προγραμματιστεί η σωστή συχνότητα μεταξύ των μερικών αλλαγών νερού. Η μείωση των τιμών του pH, μπορεί να διασώσει κάποια ψάρια, αφού σε περιβάλλον με τιμές pH χαμηλότερες του pH = 7,0, η αμμωνία απαντάται υπό μορφήν αμμωνίου (NH4+), ουσία σαφώς λιγότερο τοξική. Παρ’ όλα αυτά όμως, για κάποια είδη ψαριών (πχ κιχλίδες των λιμνών του Μεγάλου Ρήγματος της νοτιοανατολικής Αφρικής), δεν συνιστάται η τιμή του pH να μειώνεται από pH = 8,5 σε pH = 7,0 απότομα. Καλύτερα να αρχίσει κανείς να πραγματοποιεί επαναλαμβανόμενες, ογκώδεις, μερικές αλλαγές νερού – για παράδειγμα της τάξεως του σαράντα τοις εκατό (40%) για την πρώτη μέρα, ακολουθούμενες από καθημερινές αλλαγές νερού της τάξεως του είκοσι πέντε τοις εκατό (25%) – έως ότου πάρει μηδενική μέτρηση της συγκέντρωσης της αμμωνίας στο σύστημα. Ο απαιτούμενος χρόνος για τα αζωτοαντιδρώντα βακτηρίδια για να εγκατασταθούν και να πολλαπλασιαστούν σε ικανούς πληθυσμούς λέγεται "breaking time" (= χρόνος εγκατάστασης) και μπορεί να «πάρει» και έναν ολόκληρο μήνα εάν τα χρήσιμα βακτηρίδια δεν προστεθούν από εξωγενείς παράγοντες, από εμάς τους ίδιους δηλαδή, σε τακτά χρονικά διαστήματα, έως ότου το φορτίο του βιολογικού υποστρώματος του συστήματος σταθεροποιηθεί.


Επιθετικότητα: Πρόκειται για χαρακτηριστικό μιας πληθώρας ειδών ψαριών, στα οποία σαφέστατα συγκαταλέγονται και πολλές κιχλίδες και αποτελεί μέρος της φύσης και της βιολογίας αυτών των ζώων. Αυτό το φαινόμενο μπορεί να ξεπεραστεί, επιτρέποντας κανείς την ύπαρξη dither fishes (= ψαριών-στόχων) εντός μιας κοινωνίας ενυδρείου, κάνοντας έτσι είτε ασφαλέστερη τη διαβίωση των υπολοίπων κιχλίδων ή μετατρέποντας αυτά τα ίδια σε στόχους της επιθετικότητά τους. Συνήθως τα είδη που είναι γρήγοροι κολυμβητές είναι και οι καλύτεροι υποψήφιοι γι’ αυτή τη λύση, εφ’ όσον βεβαίως μπορούν να ανθέξουν τις φυσικοχημικές παραμέτρους του νερού που απαιτούνται για τις κιχλίδες. Μία διαφορετική προσέγγιση του θέματος είναι ο υπερπληθυσμός στην ιχθυοφόρτιση του συστήματος. Σ’ αυτήν την περίπτωση, είναι τρομερά δύσκολο να εγκαθιδρυθούν ζωτικές  περιοχές, οπότε και όλα τα ζώα αναγκάζονται να συμβιώνουν ομαλά μεταξύ τους, αφού δεν υπάρχει τίποτε απολύτως για να διαφεντέψουν. Αυτή η τεχνική όμως έχει και το ελάττωμά της. Δεν θα είναι δυνατόν να διαπιστώσει κανείς την ιδιαιτερότητα της συμπεριφοράς αυτών των ψαριών σε ένα τέτοιο ενυδρείο. Ένα ψάρι που ετοιμάζει το spawning pit (= χαντάκι εναπόθεσης γενετικού υλικού) του σε ένα σύστημα, θα αναστείλει τις εργασίες του, κάθε φορά που κάποιο άλλο ψάρι περάσει από την περιοχή που το πρώτο έχει επιλέξει, αφού κάθε στιγμή ο «εισβολέας» θα σπεύδει να δει «τι τρέχει» εκεί μέσα ή θα επιχειρεί ανεύρεση τροφής εντός του pit (όπως παρατηρείται με τα ψάρια του γένους Botia). Οπότε η επιλογή ανήκει σαφώς στον καθένα μας και σχετίζεται με το γούστο ή το πορτοφόλι μας. Εγώ προτιμώ  τα αρκετά ογκώδη συστήματα, όγκου από επτακόσια έως εννιακόσια λίτρα (700 l – 900 l) με έναν αριθμό περίπου είκοσι (20) φιλοξενούμενων ζώων και όχι με περισσότερα από πέντε ή έξι (5 – 6) είδη, συμβατά μεταξύ τους. Αρέσκομαι βλέπετε, πολύ περισσότερο να παρατηρώ την ιδιαίτερη συμπεριφορά των κιχλίδων αυτών, από ότι να βλέπω ψάρια να κολυμπούν «σαρδελιδόν» τριγύρω.


Φωτογράφηση των Ψαριών και των υδρόβιων Φυτών: Εάν κανείς διαθέτει το είδος του ισχυρού φωτός που έχω εγώ στα συστήματά μου, είναι από τους τυχερούς της υπόθεσης. Απλά μπορεί να πάρει μια φωτογραφική μηχανή 35 χιλιοστών (35 mm), να «φορτώσει» ένα ρολό film – κατά προτίμηση εκατό (100) ASA – και να φωτογραφήσει άμεσα. Με τις επτά (7) λάμπες φθορισμού που έχω συνήθως εγκατεστημένες, χρησιμοποιώ διάφραγμα f/stop 2 και ταχύτητα 1/125 του δευτερολέπτου της ώρας για την πλειοψηφία των φωτο μου, ταχύτητα που θα «παγώσει» τα πάντα εκτός της γρήγορης κίνησης στο ενυδρείο μου.  Αυτό βέβαια έχει το μειονέκτημα πως διαθέτω πολύ μικρό βάθος πεδίου πράγμα που σημαίνει πως πρέπει να περιμένω έως ότου το ψάρι-θέμα θα έλθει μόνο του σε θέση εστίασης, αλλά το αποτέλεσμα θα είναι ένα ομιχλώδες φόντο, που συνάδει ώστε να φαίνεται το θέμα πως βρίσκεται ξεκρέμαστο στο προσκήνιο. Πάντοτε μπορεί κανείς να επιλέγει τι είδους φόντο είναι το άριστο πριν τη φωτογράφηση. Για τα φυτά, λόγω της φυσικής τους ακινησίας, μπορεί κάνεις να χρησιμοποιήσει αυξημένο διάφραγμα (έως και f/stop 4), μειώνοντας παράλληλα την ταχύτητα στο 1/60 του δευτερολέπτου της ώρας (εδώ κανείς θα πρέπει να αναζητήσει σίγουρα, στήριγμα για τη μηχανή, αφού τα χέρια τρεμουλιάζουν αφάνταστα σε τέτοιες ταχύτητες). Ακολούθως έρχεται η δημιουργικότητα. Έχω χρησιμοποιήσει «φυσούνες» για κοντινά πλάνα και πολλαπλές συσκευές flash, με τηλεχειριζόμενες σκανδάλες, για περιπτώσεις φωτο, αν και κάτι τέτοιο απαιτεί κάποια εμπειρία στη φωτογράφηση (όλοι οι αυτοματισμοί της μηχανής χάνονται σ’ αυτήν την περίπτωση και θα πρέπει κανείς να κάνει ένα σωρό υπολογισμούς και δοκιμές για τέτοια φωτο). Για λεπτομέρειες επί του θέματος δείτε το σχετικό άρθρο.


Επέμβαση στο φωτογραφικό υλικό και Διαδικτυακή Δημοσίευση: Το να «τραβάει» κανείς τις δικές του φωτο είναι αναγκαίο εφ’ όσον επιθυμεί να τις δημοσιεύσει στην ιστοσελίδα του, ώστε κι άλλοι άνθρωποι να έχουν πρόσβαση σ’ αυτές. Όμως, πολύ σπάνια, μία φωτο δείχνει αυτό που ο φωτογράφος έβλεπε την ώρα που την «τραβούσε». Μπορεί κανείς όμως να κάνει θαύματα με ένα scanner και με προγράμματα επεξεργασίας φωτο. Τέτοια προγράμματα, μεταξύ άλλων, είναι το εξεζητημένο αλλά υπερβολικά ικανό Adobe Photoshop και το Corel Draw Photopaint, ενώ υπάρχουν ακόμη μερικά φτηνά αλλά εξ’ ίσου ικανά προγράμματα επεξεργασίας εικόνας όπως τα Macromedia Xres, Photo Paint Shop, Microsoft Imaging κλπ. Συμβουλές: Σαρώνετε τις φωτο σας το πολύ στα διακόσια πενήντα (250) dpi. Άλλωστε περαιτέρω λεπτομέρεια δεν πρόκειται να φανεί ούτως ή άλλως. Το μέγεθος του αρχείου σας θα είναι ανάλογο των dpi's που επιλέγετε. Όταν ετοιμάζεστε να δημοσιεύσετε φωτο στο διαδίκτυο, επιλέξτε αυτές με τις λιγότερες «λεπτομέρειες» με format JPEG ή GIF. Τα αρχεία με τα παραπάνω formats μπορεί και να είναι σε μέγεθος μόνο το ένα τέταρτο (¼) ενός αρχικού ΒΜΡ ή TIFF αρχείου, οπότε θα «κατεβαίνει» στο ένα τέταρτο (¼) του απαιτούμενου χρόνου. Πολύ λίγοι χρήστες, άλλωστε θα παραμείνουν για μισή ώρα, μήπως δουν τις αληθινού χρώματος, υψηλής ανάλυσης φωτο σας όγκου τεσσάρων (4) ΜΒ. Ούτε καν να τις επισυνάψετε σε ηλεκτρονική επιστολή δεν θα μπορείτε, εάν κάποτε σας ζητηθεί κάτι τέτοιο …Σημειώστε ότι ο τύπος αρχείων GIF δεν σηκώνει πανω απο 256 χρώματα οπότε είναι προτιμώτερη η χρήση αρχείων τύπου JPEG (που είναι πλέον και το κατά κόρον χρησιμοποιούμενο αρχείο στο διαδίκτυο). Τέλος, η χρήση ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών επιτρέπει πλέον την μετάβαση κατευθείαν στο στάδιο της επεξεργασίας μετά την λήψη ενώ το μηδαμινό κόστος επιτρέπει το τράβηγμα πολλών φωτογραφιών ώστε μία τουλάχιστον να είναι καλή. Για γενικές φωτογραφίες ψαριών με σκοπό την παρουσιάση στο διαδίκτυο, οτιδήποτε πάνω από 2 Mpixel είναι υπερβολή, εκτός αν εξειδικεύεστε στις κοντινές λήψεις.


Διαδικτυακοί τόποι και Βιβλιογραφία: Η απαιτούμενη πληροφορία που χρειάζεται κανείς ούτως ώστε να «στήσει» και να λειτουργεί ένα σύστημα ενυδρείου, θα πρέπει να προέρχεται από δύο πηγές: τους διαδικτυακούς τόπους και τη βιβλιογραφία. Εγώ προσωπικά προτιμώ τους διαδικτυακούς τόπους από τα βιβλία για δύο λόγους. Αρχικά η πληροφορία των διαδικτυακών τόπων προέρχεται από ενθουσιώδεις ακουαρίστες, όπως είμαστε όλοι εμείς που επιθυμούμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και να διαθέτουμε χρήσιμα άρθρα σχετικά με τις διάφορες βιώσιμες «πατέντες» των DIY (= ιδιοκατασκευών) μας. Όταν κανείς επισκεφτεί τέτοια web sites, θα ανακαλύψει πολλή και χρήσιμη πληροφορία, πιθανώς όχι επί παντός θέματος μεν, αλλά μετά από επισκέψεις σε πολλά από αυτά μπορεί κανείς να έχει μία καθαρότερη εικόνα. Εν δευτέροις, αυτοί οι ψηφιακοί τόποι παραμένουν διαρκώς «ζωντανοί», αφού οι περισσότεροι αναβαθμίζονται σχετικά τακτικά (κάθε μήνα ή κάπως έτσι), οπότε όλο και κάποιες καινούργιες πληροφορίες εισάγονται σε σταθερή βάση (πράγμα αδύνατο να γίνει με τα βιβλία). Ακόμη κανείς έχει την ευκαιρία να επικοινωνήσει με τον εκάστοτε συντάκτη μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και να πάρει απ’ ευθείας απαντήσεις στα ερωτήματα που μπορεί να τον απασχολούν. Μερικά από αυτά τα sites εστιάζουν σε πολύ εξειδικευμένα θέματα (πχ η ιστοσελίδα του Takashi Amano ή η αντίστοιχη της εταιρείας παραγωγής και πώλησης υδρόβιων φυτών Tropica), πράγμα που σε άλλη περίπτωση θα σήμαινε την απαίτηση αγοράς πολλών τόμων βιβλίων, ώστε κανείς να έχει διαθέσιμες τέτοιου είδους εμπεριστατωμένης πληροφόρησης. Σε πολλά sites ακόμη περιέχονται άρθρα που έχουν συντάξει επαγγελματίες του hobby, καλύπτοντας έτσι λεπτομερώς συγκεκριμένα θέματα (όπως για παράδειγμα η φανταστικής ποιότητας αρθρογραφία του ψηφιακού τόπου JAWS). Ένας άλλος τύπος ψηφιακών τόπων είναι και τα αποκαλούμενα "Website Rings", που αποτελούν ομάδες από sites ασχολούμενων με την ίδια θεματολογία (για παράδειγμα θα αναφέρω το Cichlid Web Ring ή το East African Cichlids List, μέσω των οποίων διακινούνται πληροφορίες μεταξύ ακουαριστών που διατηρούν τα είδη που πιθανόν σας ενδιαφέρουν). Όταν για μία φορά κανείς επισκεφτεί ένα από όλα, έχει την δυνατότητα να επισκεφτεί και τα υπόλοιπα, σε τυχαία ακολουθία και να προσλάβει την απαραίτητη πληροφόρηση.

Από την άλλη πλευρά, τα βιβλία περιέχουν πολύ περισσότερες πληροφορίες από ότι συνήθως προσφέρονται στους λογής ψηφιακούς τόπους, είναι πιο αντικειμενικά και πάντα είναι βολικά. Όταν κανείς αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα με τα ψάρια του, του είναι σαφώς ευκολότερο να ανοίξει και να ψάξει ένα βιβλίο, μήπως βρει κάποια προτεινόμενη λύση για το συγκεκριμένο πρόβλημα. Ένας καλός Άτλας ψαριών του Γλυκού (ή του Θαλασσινού) νερού είναι αδιαμφισβήτητα απαραίτητος. Όταν κανείς καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε τέτοιου είδους εκδόσεις, καλό είναι να διαλέγει αυτή που περιέχει πληροφορίες για διάφορα είδη. Εάν όμως κάποιος είναι αποφασισμένος να διατηρήσει συγκεκριμένης κατηγορίας είδη (πχ Κιχλίδες της λίμνης Malawi), θα πρέπει να ψάξει για έναν Άτλαντα αφιερωμένο μόνο σε αυτά τα είδη. Έτσι θα έχει την δυνατότητα πρόσβασης σε πολλές φωτο και σε πλούσιο πληροφοριακό υλικό, ανοίγοντας απλά ένα βιβλίο. Δείτε τον Τομέα του MCH που ασχολείται με την Επισκόπηση της βιβλιογραφίας.

Ενυδρεία - Νοσοκομεία: Πρόκειται για μια αδιαμφισβήτητη ανάγκη. Μπορούν να εξυπηρετήσουν σε μεγάλο αριθμό διαφορετικών περιπτώσεων. Σαν ένα ενυδρείο – νοσοκομείο, αναπαραγωγικό ενυδρείο ή ενυδρείο καραντίνας. Θα πρέπει να είναι εξοπλισμένα με φίλτρα σπόγγου, βυθιζόμενους θερμαντήρες, φως και λίγο χαλίκι (όχι πολύ όμως). Τα γυάλινα ενυδρεία προτείνονται ανεπιφύλακτα, λόγω του ότι δύσκολα θα γρατσουνιστούν.

Ενυδρεία – Νοσοκομεία: Η χρήση τους είναι αναγκαία όταν κάποια από τα ψάρια που διατηρεί κανείς ασθενεί και χρειάζεται η χορήγηση ειδικής θεραπευτικής αγωγής. Έχοντας κανείς ένα ενυδρείο – νοσοκομείο μπορεί να απομονώσει το εν λόγω ζώο και να του χορηγήσει φάρμακα, αντί να εκθέσει το κυρίως ενυδρείο του στις παρενέργειες μιας αγωγής. Μπορεί ακόμη να μας εξοικονομήσει και χρήματα. Οι αγωγές για ψάρια κοστίζουν ακριβά και σε σχέση με την επιτυχία της σωστής συγκέντρωσης της ουσίας σε ένα σύστημα όγκου τετρακοσίων ενενήντα λίτρων (490 l), που θα χρειαζόταν δέκα φορές (10 x) μεγαλύτερη ποσότητα της θεραπευτικής ουσίας, από ότι σε ένα ταπεινό ενυδρειάκι – νοσοκομείο, όγκου πενήντα μόλις λίτρων (50 l), αυτό θα πρέπει να προσμετράται. Να θυμάστε μόνο να καθαρίζετε τα ενυδρεία – νοσοκομεία, κάθε φορά μετά το πέρας μιας θεραπείας. Πρέπει λοιπόν να καθαρίζονται να αφήνονται να στεγνώσουν και να πλένεται τα σφουγγάρια του φίλτρου με άφθονο νερό. Αυτά είναι τα λεγόμενα προληπτικά μέτρα. Κάθε θεραπευτική αγωγή έχει μερικά ενεργά ή ανενεργά προϊόντα μεταβολισμού, που μπορούν να παραμείνουν στα σφουγγάρια των φίλτρων για αρκετούς μήνες, ενώ θα διαλυθούν και πάλι, αμέσως μετά την πλήρωση του συστήματος με νερό, με αποτέλεσμα να βλάψουν (ή ακόμη και να θανατώσουν) το ακριβώς επόμενο ζώο που θα εισαχθεί σε ένα τέτοιο όχι κατάλληλα φροντισμένο σύστημα. Οι μερικές αλλαγές νερού στα ενυδρεία – νοσοκομεία πρέπει να πραγματοποιούνται σε πάρα πολύ συχνότερη βάση, από ότι στα κυρίως ενυδρεία – παρουσίας, γιατί είναι ανύπαρκτα τα βιολογικά υποστρώματα σ’ αυτά, με αποτέλεσμα όλη η αμμωνία, τα απεκκρίματα των ψαριών, αλλά και τα υποπροϊόντα των φαρμακευτικών ουσιών θα παραμένουν μονίμως σε τέτοια συστήματα. Προτείνω, τουλάχιστον δύο (2) μερικές αλλαγές νερού, της τάξεως του πενήντα τοις εκατό (50%) σε εβδομαδιαία βάση. Ένα σημείο που χρήζει επίσης ιδιαίτερης προσοχής είναι τα ταΐσματα. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να υπερβάλει κανείς. Σε ένα τέτοιου είδους ενυδρείου, ένα τέτοιο σφάλμα μπορεί άνετα να σκοτώσει τα ήδη ασθενή ζώα, με μεγαλύτερη ευκολία από ότι θα τα θανάτωνε το παθογόνο που τα προσέβαλε, ή η θεραπευτική αγωγή που χρησιμοποιείται.

Αναπαραγωγικά ενυδρεία: Κάποιοι ακουαρίστες προτιμούν να χρησιμοποιούν χωρίσματα στα κυρίως ενυδρεία τους, ώστε να δώσουν τον απαραίτητο χώρο στα ψάρια τους για να αναπαραχθούν, η απλώς για να δώσουν την ευκαιρία σε μια στοματεπωάζουσα θηλυκή κιχλίδα να εκκολάψει το γενετικό της υλικό έως ότου τα ιχθύδιά της να είναι αρκετά μεγάλα και ικανά για να επιβιώσουν. Ένα τέτοιο σύστημα θα πρέπει να διαθέτει αρκετές κρυψώνες και υπόστρωμα στον πυθμένα του.

Ενυδρεία - Καραντίνας: Εδώ θα μπορούσα να σας δώσω εκατοντάδες πρώτης τάξεως παραπομπές για το συγκεκριμένο θέμα. Αρχικά θα σας πω το σύνθημά μας «η Πρόληψη είναι καλύτερη από τη Θεραπεία», όπως ακριβώς έχει εκφραστεί από τον Ιπποκράτη πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Θεωρώ πως το σύγχρονό μας motto μπορεί να αντιπροσωπευθεί καλά από τη φράση « ένα γραμμάριο πρόληψης αξίζει όσο τόνοι φαρμακευτικών ουσιών». Οποιαδήποτε στιγμή κανείς αποκτά έναν υδρόβιο οργανισμό καλύτερα να χρησιμοποιεί ως πρώτη του κατοικία ένα ενυδρείο καραντίνας. Αυτό θα σας γλιτώσει από πολλούς μπελάδες και τα υπόλοιπα ζώα σας από προβλήματα υγείας. Ποτέ μην εμπιστεύεστε ένα ψάρι που δεν έχετε ελέγξει διεξοδικά για διάστημα τουλάχιστον δύο (2) εβδομάδων, ασχέτως του πόσο ζωηρό κι αν φαίνεται.


Θεραπευτικές αγωγές: Όντας απόφοιτος της Φαρμακευτικής ο ίδιος, ήμουν φανερά εντυπωσιασμένος με την άγνοια τόσο των ιδιοκτητών καταστημάτων καλλωπιστικών υδρόβιων οργανισμών, όσο και με των ακουαριστών. Οι περισσότερες αγωγές που απαιτούνται για τη θεραπεία ασθενειών που απαντώνται σε υδρόβιους οργανισμούς είναι δέκα φορές ακριβότερες (10 x), από ότι είναι τα αντίστοιχα (απλά) φάρμακα που υπάρχουν για ανθρώπινη χρήση. Αυτή η ιστοσελίδα μάλλον έχει εκπληρώσει το σκοπό της, εάν κανείς συνειδητοποιήσει αυτή την απλή αλήθεια. Όλα τα Συστήματα Υγείας ανά τον κόσμο προσπαθούν να διατηρήσουν τα κόστη των φαρμάκων για ανθρώπινη χρήση σε χαμηλά επίπεδα (φυσικά για οικονομικούς λόγους), αλλά κανένα τέτοιο Σύστημα δεν ενδιαφέρεται για ένα hobby και για το πόσο ξοδεύει κανείς γι’ αυτό. Γι’ αυτόν λοιπόν το λόγο οι φαρμακευτικές εταιρείες που παρασκευάζουν φάρμακα για ψάρια και άλλα κατοικίδια ζώα δεκαπλασιάζουν τις τιμές τους. Μην τους αφήνετε λοιπόν να σας εκμεταλλεύονται. Ελέγξτε τη βιβλιογραφία σας ή το διαδίκτυο, βρείτε ποια είναι τα ενεργά συστατικά που έχετε ανάγκη και πηγαίνετε κατ’ ευθείαν στο πλησιέστερό σας φαρμακείο να αγοράσετε το αντίστοιχο φάρμακο για ανθρώπινη χρήση που περιέχει την ουσία. Εφ’ όσον, κατά πάσα πιθανότητα δεν είστε οι ίδιοι φαρμακοποιοί, σιγουρευτείτε απόλυτα ότι παίρνετε ακριβώς το ίδιο ενεργό συστατικό αγοράζοντας ένα ανθρώπινο σκεύασμα. Για παράδειγμα, το άλας στεαρικής ερυθρομυκίνης (erythromycin stearate) και η θειική ερυθρομυκίνη (erythromycin sulphate) δεν είναι το ίδιο πράγμα με την βάση ερυθρομυκίνης. Ο όρος «υδροχλωρίδιο» που ακολουθεί ένα ενεργό συστατικό αναφέρεται σε κάποιο άλας, οπότε και υδατοδιαλυτή ουσία (οπότε και εύχρηστη ως θεραπευτική αγωγή για ψάρια), ενώ αντίστοιχα όταν κανείς βλέπει μόνο το όνομα (τη βάση, δηλαδή) της ουσίας, πρέπει κανείς να γνωρίζει πως αυτό το σκεύασμα συνήθως αντενδείκνυται για χρήση σε ενυδρεία. Μέχρι τώρα είχα έξοχα αποτελέσματα στις θεραπευτικές αγωγές που εφάρμοσα, ακόμη και για τη θεραπεία του bloating (= πρηξίματος) σε κιχλίδες, με σκευάσματα παρασκευασμένα για ανθρώπινη χρήση (με το minocycline της φαρμακοβιομηχανίας Lederle, για τους ενδιαφερομένους).

Να θυμάστε να ελέγχετε εάν η αγωγή απαιτεί την απομάκρυνση του ενεργοποιημένου άνθρακα από το φίλτρο σας (άλλωστε οι περισσότερες την απαιτούν). Ο ενεργοποιημένος άνθρακας απλά απομακρύνει την ουσία από το νερό, όπως ακριβώς κάνει και με όλες τις χημικές ενώσεις. Ένα άλλο σημείο που πρέπει να προσέχει κανείς είναι η συμβατότητα των θεραπευτικών ουσιών με τα conditioners του νερού των αστικών δικτύων. Τα περισσότερα από δαύτα τείνουν να σχηματίζουν δακτυλίους ιόντων και να καθιστούν ανενεργές τις περισσότερες θεραπευτικές αγωγές. Εφ’ όσον όμως δεν είναι δυνατόν να γνωρίζετε ποιες αγωγές θα σχηματίσουν δακτυλίους ιόντων, είναι ασφαλέστερο να μην χορηγείται κανένα conditioner στο νερό στο οποίο χορηγούνται φαρμακευτικές ουσίες. Ακόμη οι περισσότερες θεραπείες απαιτούν δυνατό αερισμό του περιβάλλοντος νερού, κατά τη διάρκεια της εφαρμογής των αγωγών. Είναι σοφό κανείς να παρέχει δυνατό αερισμό ούτως ή άλλως, ακόμη κι αν δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο για μια δεδομένη θεραπεία. Το τάισμα των ψαριών σας μία συμβατή τροφή στην οποία έχει εισαχθεί η φαρμακευτική ουσία είναι επίσης μια θαυμάσια ιδέα.

Κάποιες φορές, ασχέτως πόσο πολύ προσπαθεί κανείς, τα ψάρια δεν φαίνονται να αντιδρούν διόλου στα κανονικά επίπεδα συγκεντρώσεων κάποιου ενεργού φαρμακευτικού συστατικού. Εάν το πρόβλημα σ’ αυτήν την περίπτωση δεν απειλεί τη ζωή τους, καλό είναι να περιμένει κανείς ή να επαναλάβει την αγωγή. Παρ’ όλα αυτά, εάν υφίσταται κάποιο σοβαρό πρόβλημα, δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια. Τότε ακριβώς κανείς θα πρέπει απλά να χορηγήσει υπερβολική δόση. Είχα επιτυχία, χρησιμοποιώντας τη δεκαπλάσια (10 x) ποσότητα μετρονιδαζόλης, από ότι μου είχε προταθεί. Η προτεινόμενη δοσολογία, συνήθως προϋποθέτει πως τα ψάρια προσλαμβάνουν κάποιες ποσότητες τροφής, οπότε λειτουργούν, σε κάποιο βαθμό, τα περισσότερα από τα όργανά τους. Σε σοβαρές περιπτώσεις όμως, αυτό δεν αποτελεί τον κανόνα. Για να θεραπεύσετε λοιπόν τα ψάρια σας, θα πρέπει το ενεργό συστατικό να βρει το δρόμο του μέχρι τα προσβεβλημένα τους εσωτερικά όργανα (πχ τους νεφρούς) και μάλιστα στη σωστή της συγκέντρωση, που πιθανόν να απαιτείται ακόμη και η χορήγηση δεκαπλάσιας (10 x) ποσότητας της ουσίας στο περιβάλλον νερό. Για τις εξωτερικές προσβολές, συνήθως η προτεινόμενη δόση είναι και επαρκής. Η χορήγηση χαμηλότερης δόσης και η πρόωρη διακοπή μιας αγωγής, μπορεί να δημιουργήσει ανθεκτικά στελέχη παθογόνων μικροοργανισμών, που θα αποδειχθούν θανατηφόρα την επόμενη φορά (αφού η ίδια ουσία ~  αλλά και οι συναφείς της αγωγές ~ δεν θα βλάψουν αυτά τα ανθεκτικά στελέχη).


Ιχθυοφόρτιση: Ο πολύ γενικός κανόνας είναι το: τρία εκατοστόμετρα μήκους ψαριών ανά τέσσερα λίτρα νερού (3cm/4l). Εάν στο σύστημα υπάρχουν πέτρες κι άλλα στοιχεία aquascaping, θα πρέπει να εφαρμοστεί ο παραπάνω κανόνας, υπολογίζοντας μόνο τον καθαρό όγκο νερού που απομένει στο ενυδρείο. Αυτός ο κανόνας, άλλωστε, είναι εφαρμόσιμος για ψάρια μήκους έως τα τέσσερα εκατοστόμετρα (4 cm). Τα πλέον μεγαλόσωμα είδη απαιτούν πολύ μεγαλύτερο όγκο ανά εκατοστόμετρο σωματικού τους μήκους, οπότε θα πρέπει να υπολογίζετε ένα εκατοστόμετρο σωματικού μήκους του ζώου για κάθε τρία λίτρα νερού (1 cm/3 l), για ψάρια μεγαλύτερα των είκοσι εκατοστομέτρων (20 cm). Αυτός ο υπολογισμός βέβαια είναι βιώσιμος για ψάρια που ενδείκνυται για κοινωνικά συστήματα. Τα ψάρια με περιοχική συμπεριφορά και τα επιθετικά είδη απαιτούν δυσανάλογα μεγαλύτερους όγκου νερού ανά εκατοστόμετρο σωματικού τους μήκους. Ένα σύστημα όγκου πεντακοσίων λίτρων (500 l), για παράδειγμα, δεν μπορεί να στεγάσει περισσότερα από δέκα πέντε (15) άτομα του γένους Melanochromis, αν και τα ψάρια αυτά είναι σχετικά μικρόσωμα. Ούτε δύο (2) αρσενικά άτομα του ίδιου είδους δεν μπορούν να συμβιώσουν εκεί μέσα!


Υπόστρωμα πυθμένα & πέτρες: Πλύνετέ τα καλά πριν τα χρησιμοποιήσετε στο ενυδρείο σας, για να ξεφορτωθείτε τις σκόνες. Εάν συλλέγετε μόνοι σας πέτρες, βεβαιωθείτε πως δεν εκλύουν μέταλλα (τοποθετήστε τα σε έναν κουβά με νερό και μετρήστε GH και pH, ή στάξτε λίγες σταγόνες ξύδι ή άλλο οξύ επάνω τους και δείτε εάν αφρίζουν), αφήστε τες για κάνα δυο μέρες μέσα σε δυνατό διάλυμα χλωρίνης για οικιακή χρήση και στη συνέχεια πλύνετέ τις έως ότου να μην ανιχνεύεται η μυρωδιά της χλωρίνης, χορηγήστε αποχλωριωτικά (conditioners νερού), στο τελευταίο ξέβγαλμα κι αφήστε τις να στεγνώσουν καλά. Εάν κανείς θέλει να δημιουργήσει βραχώδη aquascapes, καλό είναι να κολλά μεταξύ τους αυτά τα στοιχεία με σιλικόνη, οδοντιατρικό τσιμέντο, πολυεστέρα, εποξικά υλικά δυο (2) συστατικών, τσιμέντο ή άλλη συγκολλητική ύλη, για να αποφευχθεί μια πιθανή κατάρρευση της κατασκευής. Αφήστε το συγκολλητικό υλικό να στεγνώσει καλά, για τουλάχιστον εβδομήντα δύο (72) ώρες, πριν τοποθετήσετε τέτοιες κατασκευές στο νερό του ενυδρείου σας.

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.