HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Χρειάζεται κανείς περισσότερα καινούργια Υβρίδια;

Ενα άρθρο των Ronald Coleman Ph.D., Michael K. Oliver Ph.D., Frank Panis, George J. Reclos Ph.D. and Francesco Zezza

Όλοι μας γνωρίζουμε τα «Άλικα Παπαγαλόψαρα». Ένα υβριδικό είδος Κιχλίδας που απαντάται εδώ και χρόνια στο χώρο του hobby και βρίσκει το δρόμο για πολλά ενυδρεία, για επίσης πάμπολλους λόγους (πχ λόγω άγνοιας, αλλά και του δημοφιλέστατου τσιτάτου «δε βαριέσαι!»). Όλα όσα έχουν γραφεί και όλη η τεράστια αμφισβήτηση σχετικά με τη «δημιουργία» αυτού του υβριδίου, δεν στάθηκαν ικανά να εμποδίσουν κάποιους αναπαραγωγείς καλλωπιστικών ψαριών να αναζητούν εύκολο κέρδος σε αυτό το πεδίο.

Το «Άλικο Παπαγαλόψαρο» - ένα υβριδικό είδος Κιχλίδας που έχει κάνει την εμφάνισή του στο χώρο πάνω από μία δεκαετία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάποιοι αναπαραγωγείς αποφάσισαν να «σχεδιάσουν» άλλο ένα τερατούργημα.

Πρόσφατα, έπεσε στα χέρια μας μία ανακοίνωση για μία καινούργια «κιχλίδα», ένα ανθρώπινο δημιούργημα -υβρίδιο, που ονομάζεται «Flowerhorn». Για ανθρώπους σαν εμάς (τους εραστές των Αφρικάνικων Κιχλίδων), που εξαντλούν τα όρια για να βεβαιωθούνε πως τα ψάρια που διατηρούν, χαρίζουν ή πουλάνε είναι καθαρόαιμα είδη, αυτό είναι τουλάχιστον μη αποδεκτό. Για ανθρώπους όπως οι περισσότεροι από εσάς, οδηγούμενους από τη φιλοσοφία της πραγματικής διατήρησης καλλωπιστικών ψαριών στην αιχμαλωσία και με κληρονομημένη την αγάπη για τη φύση, όλη αυτή η ιδέα είναι (ή θα έπρεπε να είναι) αηδιαστική. Το να χρησιμοποιεί κανείς τα χιλιάκριβα κοσμήματα της φύσης για να παράγει υδρόβια τέρατα (σύμφωνα με τον δόκτορα Ron Coleman «Franken-ψάρια», κατά το Φρανκενστάιν), είναι κάτι που χρήζει της άμεσης διαμαρτυρίας μας και της επιβεβαίωσης πως κάποιοι τουλάχιστον άνθρωποι θα ακούσουν αυτή τη φωνή μας. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που συνεγγράφη αυτό το άρθρο. Θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας ώστε όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι θα μάθουν γι’ αυτό το θέμα, θα επιμορφωθούν και τέλος θα αντιληφθούν πως δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να αγοράζει κανείς αυτού του «είδους» τα ζώα. Οι εκτροφείς που παράγουν τέτοιου «είδους» ψάρια, προσπαθούν να κατασκευάσουν ψάρια με ιδιαίτερη εμφάνιση, που να παρουσιάζουν συγκεκριμένη συμπεριφορά, που να μπορούν να οικειοποιηθούν ένα εξωτικό όνομα (όπως «Flowerhorn» = «ανθισμένο κέρας») και τέλος να πουληθούν – σε ανθρώπους που η εμφάνιση αυτών των «ανοσιουργημάτων» τους βάζει σε πειρασμό, υποβοηθούμενοι βέβαια από την άγνοιά τους – για πάρα πολλά $$$$. Η συντριπτική αλήθεια είναι πως τέτοια ψάρια είναι εκτός κάθε συζητήσεως για τους σοβαρούς εκτροφείς ψαριών. Αυτή είναι και η φιλοσοφική θεώρηση των ανθρώπων που βρίσκονται κάτω από την ομπρέλα του MCH (και όχι μόνο, όπως θα διαπιστώσετε εδώ) και όλοι μας πάντοτε θα αγωνιζόμαστε ενάντια σε εκείνους που θεωρούν πως μπορούν να παίζουν τους Θεούς και πάντα με τα χειρότερα αποτελέσματα.

Ο Francesco Zezza, ένας από τους συνεργάτες-συγγραφείς του MCH εκφράζει τα συναισθήματά του για το θέμα με το δικό του τρόπο:

Θα ήθελα να εκθέσω την άποψή μου μέσα στο σώμα αυτού του άρθρου. Κι ας ξεκινήσω μ’ αυτό: ΔΕΝ είμαι επιστήμων ή ερευνητής. Είμαι ένας απλός χομπίστας (θα τολμήσω να προσθέσω ένας έμπειρος χομπίστας) που είχε την τύχη να επισκεφθεί (δις) τη λίμνη Malawi και τη λεκάνη του Αμαζονίου ποταμού. Αν και δεν διαθέτω τέτοιο επιστημονικό υπόβαθρο για να αναπτύξω θέματα γενετικής, υβριδισμού, χημείας κλπ, τυχαίνει να διατηρώ ψάρια (και κιχλίδες) στην αιχμαλωσία για περισσότερα από είκοσι (20) χρόνια. Θα προσπαθήσω λοιπόν να εστιάσω στο θέμα «ευζωία των ψαριών». Αυτό για μένα σήμαινε πάντοτε πως όφειλα να μελετήσω τουλάχιστον τα ΠΟΛΥ βασικά περί των ψαριών που σχεδίαζα να διατηρήσω. Ας επικεντρωθούμε λοιπόν σ’ αυτά που προτείνει ο ίδιος ο εκτροφέας για το μεγάλωμα (και την εκπαίδευση!) του τελευταίου προϊόντος της ανθρώπινης τρέλας … Παραθέτω λοιπόν κάποιες από τις προτάσεις του (παρεμπιπτόντως τις αποκαλεί «οδηγίες», λες και αναφέρεται σε κάποιου είδους παιγνίδι ή σε κάτι τέλος πάντων άψυχο!!) και μετά θα προσθέσω τις δικές μου παρατηρήσεις – βήμα προς βήμα – κατηγοριοποιημένες και αριθμημένες [] :

«Η αξία του Flower Horn πηγάζει από την «υπερβολική κύρτωση» του κρανίου του [1], τις μαργαριταρένιες κηλίδες του σώματός του, το έντονο κόκκινο των πτερυγίων και του σώματός του και τη γενικότερη σφαιρικότητα της κατατομής του [2]. Για να φτάσει η κύρτωση του κρανίου του σε αξιοπρόσεκτο μέγεθος, θα πρέπει κανείς να τοποθετήσει έναν καθρέπτη κοντά στο ενυδρείο, με σκοπό να διεγείρει το ψάρι. Όσο το ψάρι βλέπει τον εαυτό του στον καθρέπτη, νομίζει πως έχει να κάνει με ένα όμοιό του – και αφού από τη φύση του το είδος έχει έντονη περιοχική συμπεριφορά – θα επιχειρεί συνεχώς να διώξει το είδωλό του. Με αυτήν ακριβώς τη μέθοδο η «υπερβολική κύρτωση» του κρανίου του αυξάνεται και τα χρώματα του ψαριού γίνονται εντονότερα [3]. Συνιστάται επίσης να τοποθετούνται στο ενυδρείο μικρές πέτρες, κατά προτίμηση βαμμένες. Το παιγνίδι του ζώου με τις πέτρες είναι ένα άλλου είδους διέγερσης, με την οποία επίσης αυξάνεται η «κύρτωση» του κρανίου του [4]

[1] Τίποτε καινούργιο ή θεαματικό δεν συμβαίνει εδώ. Ο κρανιακός κύφος είναι ένα διακριτό σεξουαλικό χαρακτηριστικό πολλών ειδών κιχλίδων. Υπάρχουν πάμπολλα είδη που φέρουν αυτό το χαρακτηριστικό – οπότε δεν υφίσταται λόγος να επιλεγεί ένα υβρίδιο γι’ αυτόν τον λόγο.

[2] Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και εδώ. Τα καλοσχηματισμένα και έντονα χρωματισμένα ψάρια είναι παντού εύκολα αναγνωρίσιμα. Και ακόμη, κάθε καλοδιατηρούμενη κιχλίδα, ταιριάζει με αυτήν την προδιαγραφή.

[3] Τι υπέροχη προτροπή! Φαντασθείτε να περάσετε όλη σας τη ζωή και σε συνεχές (και ΤΟ ΕΝΝΟΩ αυτό) κλίμα φόβου, αναστάτωσης, διέγερσης και ανησυχίας. Άραγε αυτοί οι εκτροφείς δεν έχουν ακούσει τίποτε για το stress των ψαριών;;

[4] Και εδώ έρχεται μία ακόμη μεγαλοπρεπής στιγμή του ανώτερου ανθρώπινου μυαλού! Αυτά τα ψάρια (οι κιχλίδες του Νέου Κόσμου), προέρχονται από περιβάλλοντα με «χλωμά» χρώματα, σκιές και σκοτεινές αποχρώσεις, Αναρωτιέμαι πραγματικά ποιανού ιδέα ήταν να διατηρούνται αυτά τα έρημα «πλάσματα» σε ενυδρεία με χαλίκι που έχει τα χρώματα μιας discotheque!

Και για να τελειώνω τη σκέψη μου : κρατηθείτε μακριά από αυτήν την ασχήμια, σεβαστείτε τα ψάρια (και ακόμη περισσότερο τη Μητέρα Φύση) και δεν θα το μετανιώσετε! Αφού αυτό το ψάρι δεν εμφανίζεται φυσιολογικά στο άγριο φυσικό περιβάλλον θα πρέπει να υπάρχει κάποιος πολύ σοβαρός λόγος. Ποιοι είμαστε που θα φέρουμε στη ζωή ένα τέτοιο «τερατούργημα»;

Καθώς συζητούσαμε το θέμα με τον Dr. Ronald Coleman, πήραμε μία περιληπτική του άποψη, που αδιαμφισβήτητα αξίζει να διαβάσετε:

 «Ο τρόπος που εισπράττω εγώ από αυτήν την κατάσταση είναι πως σ’ αυτόν τον πλανήτη υπάρχουν κουλτούρες που αντιλαμβάνονται τα ζώα (ή τα φυτά) σαν να υπάρχουν μόνο για να κερδίζουν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι που διέπονται από τέτοιου είδους σκεπτικό βλέπουν στα άγρια ζώα υπάρξεις που δεν πληρούν απόλυτα τις δικές τους προϋποθέσεις (πρακτικού ή αισθητικού χαρακτήρα), για να χρησιμοποιηθούν κατά τη βούλησή τους, οπότε μπορούν και δικαιολογούν τις όποιες επεμβάσεις τους για να μετατρέψουν τους υπάρχοντες οργανισμούς (κατά την άποψή τους «τελειοποιώντας» τους), σε άλλους οργανισμούς που να ταιριάζουν στο όραμά τους. Αυτός είναι ο ξεκάθαρος στόχος των αναπαραγωγέων της κιχλίδας Kiran και φαίνεται πως και στην περίπτωση της κιχλίδας Flowerhorn συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Για παράδειγμα το κόκκινο χρώμα επάνω σε ψάρια είναι απολύτως «επιθυμητό», όπως εξ’ άλλου είναι και ένα διογκωμένο κρανίο και ούτω καθ’ εξής. [Σ.τ.Μ. Εδώ ο Dr. Coleman κάνει ένα λογοπαίγνιο χρησιμοποιώντας τη σύνθετη λέξη blockhead, δηλαδή block = όγκος + head = κεφάλι. Η λέξη blockhead βέβαια σημαίνει και βλάκας]

  Με αυτούς τους ανθρώπους είναι είτε δύσκολο ή ακατόρθωτο να επικοινωνήσει κανείς την άποψη πως κάνοντας κάτι τέτοιο είναι λάθος, αφού αυτές οι πρακτικές τους μπορούν, εν δυνάμει, να αλλάξουν ολόκληρη τη θρησκευτική, πολιτιστική και ηθική άποψη του κόσμου. Στην πραγματικότητα κάποιοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ως «λάθος» κίνηση το να πουν σε όποιους επεμβαίνουν τοιουτοτρόπως πως ότι κάνουν δεν είναι σωστό, διαφωνώντας ταυτόχρονα με την ίδια τους την άποψή που τους υπαγορεύει πως ο κόσμος είναι εξ’ ίσου σωστός για κάποιον που σέβεται την ποικιλότητα των άγριων οργανισμών. Προσωπικά διαφωνώ με αυτήν την λογική, αλλά αυτό καθιστά κάποιον ευάλωτο να χαρακτηριστεί ως φανατικός της κουλτούρας ή πολιτιστικός ιμπεριαλιστής.

Θα προσπαθήσω να εξηγήσω πως εάν αυτή η τακτική εξακολουθήσει, ο κόσμος θα γεμίσει με κόκκινα ψάρια που διαθέτουν διογκωμένα κρανία και που δεν μπορούν ούτε να κολυμπήσουν σωστά. Η απάντησή τους πιθανόν να είναι «και τι μ’ αυτό …;» σε αντίθεση με εσάς ή εμένα που θεωρώ κάτι τέτοιο ως μη αποδεκτή συνέπεια της ανθρώπινης δραστηριότητας.

  Οπότε τι μπορεί να γίνει; Πιστεύω πως τίποτε δεν μπορεί να γίνει άμεσα για τις πηγές αυτών των «ψαριών». Θα συνεχιστεί να γίνεται αυτό όσο οι άνθρωποι αγοράζουν τέτοια «προϊόντα». Το τέλος της εποχής αγοράς τέτοιων «ψαριών» θα σηματοδοτήσει και την έναρξη κάποιας δράσης, αφού οι περισσότεροι αγοραστές αποκτούν τέτοια ζώα μόνο και μόνο γιατί είναι πεπεισμένοι για την «ομορφιά» τους. Η πληροφόρηση περί τίνος πρόκειται και το γεγονός πως δεν πρόκειται για «πραγματικά» ψάρια είναι η καλύτερη ακολουθία δράσης, αν και, δυστυχώς, το είδος της προσωπικότητας των ατόμων που μπαίνουν σε ένα κατάστημα πώλησης οικιακών ζώων και αγοράζουν ένα ψάρι μόνο και μόνο επειδή του φαίνεται «χαριτωμένο», ΔΕΝ είναι αντιπροσωπεύει τους ανθρώπους εκείνους που κάνουν κάποιες έρευνες πριν αγοράσουν ένα ψάρι.  Οπότε και υποπτεύομαι πως τέτοιου είδους πράγματα θα συνεχίζουν να πωλούνται. Τα «παπαγαλόψαρα» δεν με ανησυχούν τόσο, γιατί είναι πολύ φανερό πως πρόκειται για μη-ψάρια. Περισσότερο με βάζει σε σκέψεις αυτό το καινούργιο φαινόμενο που μου δείξατε. Μοιάζει περισσότερο με «πραγματικό» είδος και δείχνει τέτοια στοιχεία που απαντώνται σε διάφορες κιχλίδες της κεντρικής Αμερικής, όπως για παράδειγμα τα Nandopsis trimaculatus και ποιος ξέρει και με τι άλλα είδη. Αυτά τα ψάρια σαν είδη στο φυσικό περιβάλλον είναι πολύ παρεκκλίνοντα και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο πολύ δύσκολο να αναγνωριστούν επιτυχώς και μάλλον αυτό θολώνει περισσότερο τα νερά. Επειδή αυτά τα νέα προϊόντα είναι «εξωτικά και εισαγόμενα», σίγουρα θα πωλούνται σε υψηλές τιμές, οπότε η μόνη δράση που θα μπορούσαμε να έχουμε θα ήταν να πιέσουμε τους ιδιοκτήτες καταστημάτων οικιακών ζώων να τα χαρακτηρίζουν ως υβρίδια και να πάψουν να τα πωλούν ως κάτι αυθεντικό, όπως πχ για N. trimaculatus, ή κάτι ανάλογο. Αυτό πιθανώς να αλλάξει με τον ερχομό της επόμενης γενιάς τέτοιων ψαριών (με το γόνο αυτών των πραγμάτων, τον προερχόμενο από αναπαραγωγές τους στα ενυδρεία αυτών που τα έχουν αγοράσει). Γρήγορα θα ανακαλύψουν πως κανείς δεν θα επιθυμεί να έχει τέτοια πράγματα στην κατοχή του και έτσι θα αναγκάζονται να τα βαφτίζουν σαν «Cichlasoma κάτι» για να μπορέσουν να τα πουλήσουν.

Με αυτές τις απόψεις μας θα μπορούσε να γραφεί ένα τεράστιο άρθρο. Όσοι επισκέπτονται τακτικά το MCH, πιστεύουμε πως γνωρίζουν τι εμείς σκεφτόμαστε περί του θέματος αυτού και σίγουρα κατανοούν ότι μόνο αντίθετοι θα μπορούσαμε να είμαστε. Ο Dr. Coleman, είναι ένας ειδικός της αναπαραγωγής ψαριών στην αιχμαλωσία, ο οποίος έχει ήδη δημοσιεύσει ένα θαυμάσιο άρθρο περί αυτού του θέματος στο δικό του site (http://cichlidresearch.com/hybrids.html). Ζητήσαμε λοιπόν την άδειά του για να το αναδημοσιεύσουμε κι εμείς εδώ, ώστε να πληροφορηθείτε κι εσείς καλύτερα. Παρακαλούμε ας έχετε αυτήν την ιστοσελίδα σαν σημείο αναφοράς επιχειρημάτων , οποτεδήποτε συναντήσετε κάποιον που επιθυμεί να αποκτήσει τέτοιου είδους «τερατουργήματα».

Στο άρθρο του δόκτορα Coleman διαβάζουμε τα εξής:

Η δημιουργία (ακούσια ή εθελούσια) υβριδικών ειδών είναι και ενδιαφέρον και αντιφατικό θέμα ανάμεσα στους ακουαρίστες που διατηρούν κιχλίδες. Οι απόψεις μου είναι η εξής.

Αρκετά συχνά, κάποιοι ακουαρίστες μου έχουν στείλει επιστολές όπου μου περιγράφουν πως οι κιχλίδες τους αναπαρήχθησαν, με τη διαφορά – και προς έκπληξή τους – πως επρόκειτο για διαφορετικά μεταξύ τους είδη. Η τυπική ερώτηση που ακολουθεί είναι: «το αρσενικό άτομο του είδους τάδε ζευγάρωσε με το θηλυκό άτομο του είδους δείνα. Το έχετε εσείς ξανακούσει να γίνεται αυτό και τι πρέπει να κάνω για να μεγαλώσω τα ιχθύδιά τους;». Άλλες παραλλαγές της ερώτησης περιλαμβάνουν και τα εξής: «θα πλουτίσω εάν πουλήσω αυτά τα πράγματα;» και «ποιο θα πρέπει να είναι το όνομα που τα αντιπροσωπεύει;».

Αυτές οι ερωτήσεις εγείρουν ενδιαφέροντα και βαθιά φιλοσοφικά και ηθικά διλήμματα. Θα σας δώσω κάποιες κατευθύνσεις σχετικές με το θέμα αυτό για να προσπαθήσω να σας δώσω και κάποιες απαντήσεις στα συγκεκριμένα ερωτήματα.

Αρχικά να σας γνωστοποιήσω κάποιους όρους. Όταν λέμε «Υβρίδιο» αναφερόμαστε στο αποτέλεσμα ζευγαρώματος ενός αρσενικού ατόμου κάποιου είδους, με το θηλυκό άτομο άλλου είδους. Αυτό συνήθως αποκαλείται και «διασταύρωση» των ειδών.

 1. Έχω ξανακούσει κάτι ανάλογο;

 Η απάντηση εδώ είναι εύκολη. Πράγματι το έχω ξανακούσει. Τα Υβρίδια είναι αρκετά κοινά στο hobby της διατήρησης κιχλίδων στην αιχμαλωσία. Σχεδόν κάθε ένα είδος κιχλίδας της κεντρικής Αμερικής θα υβριδίσει με κάποιο άλλο είδος. Πολλά από τα είδη m’buna (τα βραχόβια είδη κιχλίδων της λίμνης Malawi) θα υβριδίσουν μεταξύ τους επίσης. Έχω ακόμη ακούσει πως στοματεπωάζων είδος κιχλίδας υβρίδισε με άλλο είδος κιχλίδας που ζευγαρώνει στο υπόστρωμα, οπότε συμπεραίνετε πως ο υβριδισμός δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στην αιχμαλωσία.

 2. Το ανάλογο συμβαίνει και στο φυσικό περιβάλλον;

Αν και δυσκολεύομαι να τεκμηριώσω την απάντησή μου με στοιχεία, οι παρατηρήσεις μου επί του πεδίου στην κεντρική Αμερική και από ότι έχω διαβάσει και ακούσει από συναδέλφους ερευνητές των κιχλίδων, που εργάζονται και αλλού, τα υβρίδια είναι πολύ σπάνια στο φυσικό περιβάλλον. Παρ’ ότι κάποια είδη δεν θα υβριδίσουν στη φύση, με έκπληξη διαπιστώνεται πως θα το πράξουν πολύ εύκολα, διατηρούμενα σε ενυδρεία.

  3. Θα πλουτίσω παράγοντας υβρίδια;

Όχι. Στην πραγματικότητα ο εκτροφέας υβριδίων θα ανακαλύψει πως οι έμπειροι χομπίστες που ασχολούνται με τις κιχλίδες, έχουν μία ενεργό απέχθεια για τα υβρίδια (και για να είμαι ειλικρινής και για όσους τα παράγουν).

Κάθε τόσο όμως κάποιοι παράγουν και ένα νέο «θαύμα», αφήνοντας ή επιδιώκοντας να υβριδίσουν δύο διαφορετικά είδη ψαριών και ακόμη μπορεί και να πουλήσουν κάμποσα από αυτά. Τελικά και παρ’ ότι τα εν λόγω άτομα βρίσκονται απομονωμένα από τους υπόλοιπους εβρισκόμενους στην ακουαρίστικη κοινότητα των εκτροφέων κιχλίδων, όπου ακόμη χειρότερα, αποκτούν και κακή φήμη, ακόμη κι αν σταματήσουν να παράγουν υβρίδια, όλες οι μελλοντικές τους ενέργειες πάντοτε θα παραμένουν ύποπτες. Και ως γνωστόν, η κακή φήμη είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο για να απαλλαγεί κανείς.

4. Ποιο είναι το κατάλληλο επιστημονικό όνομα για ένα υβρίδιο;

Τα υβρίδια δεν προσλαμβάνουν καινούργια επιστημονικά ονόματα, με άλλα λόγια, δεν γίνεται να δημιουργήσετε καινούργια είδη στα ενυδρεία σας προερχόμενα από υβριδισμούς.

Εάν για παράδειγμα διασταυρώσετε ένα άτομο Herichthys cyanoguttatus (κιχλίδα «texas») με ένα άτομο του είδους Archocentrus nigrofasciatus (κιχλίδα «κατάδικος»), το σωστότερο όνομα με το οποίο θα μπορούσε να αποδοθεί το καινούργιο αυτό υβριδικό είδος, είναι Herichthys cyanoguttatus x Archocentrus nigrofasciatus, δηλαδή ενώνοντας τα δύο επί μέρους ονόματα με ένα x.

Για όσους γνωρίζουν βιολογία, αυτό που προανέφερα είναι η μισή αλήθεια. Γνωρίζουμε σήμερα πως πολλά είδη φυτών στη φύση και ενδεχομένως και κάποιων ζώων, στην πραγματικότητα είναι προϊόντα υβριδισμών. Παρ’ όλα αυτά βέβαια, από όσο γνωρίζουμε περί αυτού, αυτό δεν απαντάται ανάμεσα στα είδη των κιχλίδων στο φυσικό περιβάλλον.

5. Γιατί τα υβρίδια είναι τόσο κακό αποτέλεσμα;

Τα υβρίδια είναι κακό αποτέλεσμα για πολλούς και διάφορους λόγους και μάλιστα σε διαφορετικά επίπεδα.

Από φιλοσοφικής απόψεως, πολλοί άνθρωποι σιχαίνονται τα υβρίδια, γιατί η ίδια η δημιουργία τους είναι ένα είδος αλαζονείας με σκοπό το συμφέρον του ανθρώπου, με το σκεπτικό πως υπάρχει μία βαθιά ριζωμένη άποψη που υποστηρίζει πως εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να βελτιώσουμε τη φύση. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου και εμού, θεωρούμε πως με τα πάνω από χίλια πεντακόσια (1.500+) είδη κιχλίδων που υπάρχουν στη φύση, δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να κατασκευάσουμε ακόμη ένα είδος, μόνο και μόνο επειδή μας είναι μπορετό. Ακόμη, η ικανότητά μας να κατασκευάζουμε «σχεδιασμένους» οργανισμούς έχει το γνώρισμα του να ευτελίζεται η φυσική ομορφιά και το θαυμαστό των αυθεντικών οργανισμών.

Από πρακτικής πλευράς, τα υβρίδια δημιουργούν τεράστια προβλήματα στους συναδέλφους εκτροφείς ψαριών. Προβλήματα που μπορεί να διατηρηθούν ως τέτοια για μεγάλα χρονικά διαστήματα και να γίνουν ανεξέλεγκτα. Φανταστείτε πως διασταυρώνετε (φτιάχνετε ένα υβρίδιο) μεταξύ τους δύο διαφορετικά είδη κιχλίδων της κεντρικής Αμερικής, όπως για παράδειγμα ένα A. nigrofasciatus με ένα H. cyanoguttatus. Γνωρίζετε βέβαια πως τα ιχθύδιά τους είναι υβρίδια και γι’ αυτό τα διατηρείτε σε ένα ενυδρείο, χωριστά από άλλες κιχλίδες. Συμβαίνει όμως, συν τω χρόνω, αυτή η αυστηρά ελεγχόμενη κατάσταση να ξεφύγει του ελέγχου σας.

Ας θεωρήσουμε λοιπόν πως ένα από αυτά τα δείγματα πηδάει εκτός του ενυδρείου στο οποίο το διατηρείτε και βρίσκεται σε ένα διπλανό ενυδρείο (αυτό συμβαίνει αρκετά συχνά και ρωτήστε όποιους διατηρούν μεγάλους χώρους διατήρησης ψαριών σε ενυδρεία).

Μπορεί να πουλήσετε ή να χαρίσετε κάποια από αυτά τα υβρίδια και ο πελάτης σας μπορεί να μην γνωρίζει ή να μην θυμάται το γεγονός πως πρόκειται περί υβριδίων. Πολλές φορές κάποιοι ακουαρίστες επιστρέφουν ψάρια στα καταστήματα πώλησής τους ή τα πουλάνε σε δημοπρασίες, οπότε η υβριδική φύση ενός ψαριού μπορεί εύκολα να μπει στην αλυσίδα του hobby.

Η πρώτη γενιά υβριδίων (συνήθως αποκαλούμενη και F1), συνήθως είναι εύκολα ανιχνεύσιμη, αφού ομοιάζει με το μίγμα των δύο γονεϊκών ειδών. Εάν δύο από αυτά τα F1 υβρίδια ζευγαρώσουν, ή ένα από τα δύο ζευγαρώσει με οποιοδήποτε από τα δύο γονεϊκά είδη, τα ιχθύδια που θα παραχθούν (υβρίδια F2), δημιουργούν το πραγματικό πρόβλημα. Γιατί; Προφανώς διότι τα F2 άτομα μπορεί να μοιάζουν με σχεδόν οποιοδήποτε είδος μεταξύ των δύο αρχικών γονέων, ή ακόμη μπορεί να μοιάζουν με κάποιο από τα δύο γονεϊκά είδη. Αυτό είναι σαν την καταστροφή που περιμένει να ξεσπάσει, αφού θα έχει σαν αποτέλεσμα πως θα έχετε ψάρια που μοιάζουν μεν με κάποιο συγκεκριμένο είδος, αλλά δεν διαθέτουν δε όλα τα σωστά γονίδια που το πραγματικό είδος διαθέτει.

Τώρα φανταστείτε τι μπορεί να συμβεί όταν αυτά τα νέα ιχθύδια μεγαλώσουν και ξαναμπούν στη διαδρομή του hobby. Κάποιος (πιθανώς κι εσείς οι ίδιοι), θα αγοράσει κάτι που μοιάζει με A. nigrofasciatus, από το τοπικό κατάστημα πώλησης καλλωπιστικών ψαριών. Φυσικά εσείς δεν γνωρίζεται πως πρόκειται για άτομα F2, προερχόμενα από διασταύρωση Herichthys cyanoguttatus x Archocentrus nigrofasciatus, που ήλθε στο κατάστημα από κάποιον άλλο. Το άτομο που πούλησε τα ψάρια αυτά στον ιδιοκτήτη του καταστήματος, πιθανώς ξέχασε να αναφέρει αυτό το στοιχείο (θα θεωρήσουμε πως του διέφυγε κατά λάθος, αλλά εφ’ όσον τα πλέον δημοφιλή καταστήματα πώλησης οικιακών ζώων δεν θα μπορούν να καταλάβουν ότι διαθέτουν υβρίδια, κάποιοι επίσης «ξεχνούν» και να αναφέρουν πως αυτά τα ιχθύδια ήταν υβρίδια, αφού ούτως ή άλλως αυτά μοιάζουν με A. nigrofasciatus). Έρχεστε τώρα εσείς και βάζετε τα καινούργια σας A. nigrofasciatus με τα άλλα άτομα του ίδιου είδους που ήδη διατηρείτε και για κάποιον περίεργο λόγο αυτά ποτέ δεν αναπαράγονται επιτυχώς, ή αναπαράγονται και τα ιχθύδιά τους μοιάζουν κάπως παράξενα. Μόλις αποκτήσατε ένα σωρό από περισσότερα υβρίδια που θα πρέπει κάτι να τα κάνετε.

6.  Τι κάνει κανείς με τα υβρίδια

Εδώ η λύση είναι απλή. Καταστρέψτε πάραυτα. Εάν δεν μπορείτε να καταστρέψετε μόνοι σας ένα σωρό υβριδικών ωαρίων, φανταστείτε πόσο δυσκολότερο θα σας είναι να τα σκοτώσετε όταν θα είναι πλέον χαριτωμένα ψαράκια ή ακόμη νεαρά ενήλικα άτομα. Αυτή είναι μία ευθύνη που καθένας που διατηρεί καλλωπιστικά ψάρια θα πρέπει να επωμιστεί και αυτό θα πρέπει να το λάβετε σοβαρά υπ’ όψιν σας.

Κάτω από πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις μπορείτε να διακινήσετε τα υβρίδιά σας σε κάποιον, εφ’ όσον πρόκειται να χρησιμοποιηθούν ως υλικό διατροφής άλλων ψαριών.

7. Πώς αποφεύγει κανείς να βρεθεί με υβρίδια στην κατοχή του;

Πιθανώς ο καλύτερος τρόπος αρχικά, είναι να αποφεύγετε να τα αποκτήσετε και καλό είναι να προμηθεύεστε τα ψάρια σας από γνωστούς εμπόρους, αποφεύγοντας ταυτόχρονα να παίρνετε ψάρια μέσα από ενυδρεία που φέρουν την επιγραφή «ανάμικτες αφρικανικές κιχλίδες». Κάτι τέτοιο σημαίνει σίγουρα πως ο έμπορος δεν γνωρίζει καν για τι είδους ψάρια πρόκειται στ’ αλήθεια.

Συμπέρασμα

Αποφεύγετε τα υβρίδια

Βρίσκω απόλυτα καθησυχαστικό το γεγονός πως οι χομπίστες έχουν και συνεχίζουν να έχουν ισχυρά αρνητική θέση έναντι των υβριδίων, πράγμα που δυστυχώς δεν συμβαίνει και με ανάλογα πεδία πώλησης άλλων ειδών ζώων. Λόγω αυτής της νοοτροπίας που απαντάται ανάμεσα στους χομπίστες εκτροφείς κιχλίδων, μπορείτε να μπείτε σε οποιοδήποτε κατάστημα πώλησης οικιακών ζώων του πλανήτη, έσοντας σχεδόν βέβαιοι πως οι κιχλίδες που πρόκειται να αγοράσετε και να μεταφέρετε στο σπίτι σας είναι πράγματι αντιπροσωπευτικά δείγματα του αυθεντικού είδους. 

Ο δόκτωρ Michael K. Oliver, εξ’ άλλου προσέθεσε και τα εξής:

Οι προλαλήσαντες συνεργάτες σας ήδη εξέφρασαν, πάνω κάτω, τις ίδιες απόψεις και διαφωνίες που έχω και εγώ για το θέμα αυτό. Θα προσθέσω μόνο κάποιες ακόμη σκέψεις.

1. Μία ακόμη δήλωση της επείγουσας ανθρώπινης ανάγκης για την «βελτίωση» προϊόντων εκατομμυρίων ετών εξέλιξης, είναι και το βάψιμο, με ένεση, των διάφορων ειδών διάφανων ψαριών (συνηθέστερα των «γατόψαρων Kryptopterus minor, K. cryptopterus, K. macrocephalus, Ompok eugeniatus, καθώς και των Chanda ranga, C. wolfii, C. baculis και αναλόγων ειδών), με φθορίζουσες βαφές, με σκοπό να κατασκευαστούν βαμμένα «γατόψαρα» . Αυτά τα «διακοσμητικά στοιχεία», συνήθως επιβιώνουν μόνο για λίγους μήνες, αρκετό διάστημα, παρ’ όλα αυτά, για να πουληθούν σε απονήρευτους και άπειρους αγοραστές. Δεν πρόκειται βέβαια για υβρίδια, αλλά υπόκεινται στο ίδιο σκεπτικό με τα υβρίδια!

2. Ένα λιγότερο μεν ακραίο δείγμα τεχνητά κατασκευασμένου υβριδίου από τα «Άλικα Παπαγαλόψαρα», αλλά ακόμη (εάν όχι εξ’ ίσου) προβληματικότερο, είναι ο υβριδισμός κιχλίδων της λίμνης Malawi – αναφορικά θα αναφέρω το απλό υβρίδιο που παράγεται αλόγιστα, από κάποιον ακουαρίστα που διατηρεί αρσενικό άτομο κάποιου είδους, χωρίς όμως να διατηρεί μαζί θηλυκά του ίδιου είδους, φροντίζει μάλιστα να τα διασταυρώνει με κάτι άλλο. Όπως τόνισε και ο Ron, για τις νεοτροπικές κιχλίδες, συμπεριλαμβανομένων και των κιχλίδων της λίμνης Malawi, τα υπάρχοντα είδη τους είναι αρκετά δύσκολο να τα ξεχωρίσει κανείς και να τα ταξινομήσει, χωρίς να κάνει κάποιες παρεμβάσεις! Συμφωνώ απόλυτα πως τα υβριδικά άτομα που προέρχονται από διασταυρώσεις κιχλίδων θα πρέπει να καταστρέφονται πάραυτα, ή τουλάχιστον δεν θα πρέπει ποτέ να δίνονται, να πωλούνται ή να επιτρέπεται η αναπαραγωγή τους.

3. Ένα τεχνητό υβρίδιο κιχλίδων της λίμνης Malawi που (αλίμονό μας!) γνωρίζει μεγάλη εξάπλωση στο hobby σήμερα είναι το ονομαζόμενο “Aulonocara Marmalade Cat” (= «Aulonocara Γάτα Μαρμελάδα») ή  "Aulonocara `bicolor'" (= δίχρωμη Aulonocara). Παρ’ ότι πολύ εντυπωσιακά χρωματισμένο το ψάρι αυτό, υποπτεύομαι, πως ποτέ δεν βρέθηκε στο φυσικό περιβάλλον της λίμνης. Φαίνεται να είναι υβρίδιο κάποιου ανώνυμου είδους του γένους Aulonocara με κάποιο μέλος της ομάδας των m’buna, αφού μόνο τα m’buna παρουσιάζουν τα γονίδια “OB” (Orange Blotched = με πορτοκαλόχροες κηλίδες) στη φύση.

4. Θέλω να επαναλάβω την άποψη των υπολοίπων γραφόντων σ’ αυτήν τη σελίδα. Οι Κιχλίδες ανταγωνίζονται σαν ποικιλότητα τα gobies, μία από τις μεγαλύτερες και με την μεγαλύτερη βιοποικιλότητα οικογένειες από όλα τα σπονδυλωτά ζώα. Υπάρχουν περίπου χίλια πεντακόσια (1.500) είδη κιχλίδων και μεταξύ αυτών τα πανέμορφα και σπάνια κοσμήματα που ακούν στο όνομα Labeotropheus trewavasae (γνωστά και ως «marmalade cat»), που κατέχουν από φυσικού τους γονίδια «ΟΒ», περισσότερο συνηθισμένο σαν φαινόμενο στα θηλυκά άτομα του είδους. Παραφράζοντας τα διάσημα λόγια του Samuel Johnson για την πόλη του Λονδίνου θα πω το εξής: Όταν κάποιος βαριέται τη φυσική βιοποικιλότητα της οικογένειας CIHLIDAE, βαριέται την ίδια τη ζωή (παρ’ ότι θα πρέπει να έχει ζωή ο ίδιος!), οπότε εντός της οικογένειας των κιχλίδων υπάρχει όλη η διαφορετικότητα που η ζωή η ίδια μπορεί να ανεχτεί.

5. Μία τελική παρατήρηση: Αυτό το άρθρο επικεντρώνεται ουσιαστικά στα υβρίδια μεταξύ ψαριών διαφορετικών ειδών ή γενών, που έχουν επί τούτου επιλεγεί και διαφημιστεί κατά κόρον, από τους κατασκευαστές τους, οι οποίοι συχνά προσπαθούν, υπερβάλλοντας κάποια φυσικά χαρακτηριστικά των ειδών, να καταλήξουν σε κιχλίδες γκροτέσκων αναλογιών. Πρέπει να παραδεχθούμε πως τέτοιου είδους επιχειρήσεις δεν είναι καινούργια υπόθεση, είναι μάλιστα παραδεκτή και θαυμαζόμενη σε μερικούς πολιτισμούς. Περιέργως, γενετικά επιλεγμένα «χρυσόψαρα» αποτελούν αρχαία παράδοση στην Κίνα – σκεφτείτε τα τερατουργήματα όπως τα «μυθικά χρυσόψαρα με τα τηλεσκοπικά μάτια – με τεράστια, πρησμένα και γυρισμένα προς τα πάνω μάτια, τα οποία είναι ευάλωτα όταν αυτά τα ατυχή ψάρια κολυμπούν ανάμεσα σε εμπόδια. Σκεφτείτε ακόμη κάποιες ράτσες σκύλων, βιολογικά επιλεγμένων για αιώνες από τους ευρωπαίους, με σκοπό να έχουν γκροτέσκα κεφάλια με πιεσμένες μουσούδες, ζώα που, ως γνωστόν, υποφέρουν από χρόνια αναπνευστικά προβλήματα. Όχι, η ανθρώπινη αλαζονεία, που πιέζει για ζωντανά πλάσματα που να ταιριάζουν στην ανθρώπινη παραξενιά και απληστία δεν είναι κάτι το καινούργιο. Αυτά τα είδη, τα προερχόμενα από την ανθρώπινη έπαρση, βρίσκονται μαζεμένα σε έναν Διαδικτυακό τόπο που δηλώνει πως υπάρχουν προς πώληση γατάκια με γκροτέσκο σουλούπι, με τη βοήθεια του εγκλεισμού τους μέσα σε γυάλινα μπουκάλια. Αν και αυτό είναι μακάβριο σαν ιδέα για αρκετό κόσμο, φαίνεται να έχει μικρή μόνο διαφορά από τα απαίσια πράγματα που κάνουν άλλοι άνθρωποι για να κατασκευάσουν αλλοπρόσαλλου σχήματος ζωντανά πλάσματα. Παρ’ όλα ταύτα πολλοί άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν πως τα «γατάκια bonsai» είναι μία απάτη σχεδιασμένη για να γελοιοποιήσει την νοοτροπία κατά την οποία κάποιος αλλάζει το φυσικό κόσμο, με σκοπό την παραγωγή εμπορεύσιμων προϊόντων. Δεν έχω καμιά εντελώς αμφιβολία πως αυτή τη στιγμή ακριβώς, κάποιος ηλίθιος παιδεύεται νυχθημερόν να εισάγει κάποιο γονίδιο υπεύθυνο για εκπομπή φωτός εμβίων όντων, σε κιχλίδες, έχοντας το όνειρο να κερδίσει μία περιουσία πουλώντας «Ζωντανά Φωτιστικά Σώματα».

Δείτε ακόμη μία άλλη σελίδα του δόκτορα Ron Coleman, περί του πασίγνωστου υβριδίου «παπαγαλόψαρο». Εάν ζητάτε μία λιγότερο περιορισμένη αναφορά για τα υβρίδια, ρίξτε μία ματιά στις ηλεκτρονικές σελίδες (στη γαλλική γλώσσα) του Philippe Burnel με το όνομα Museum of Horrors (= Μουσείο της Φρίκης).

Αυτό το άρθρο ήταν μία συλλογική προσπάθεια των Dr. Michael K. Oliver (The Cichlid Fishes of Lake Malawi, Africa), του Dr. Ron Coleman (The Cichlid Research) και των συγγραφέων-συνεργατών του MCH για να μάθει ο κόσμος την αληθινή ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτά τα «τερατουργήματα». Υπήρξε επίσης η πρόθεση να τραβήξουμε την προσοχή των ανθρώπων, ώστε κανείς να μην αγοράζει τέτοια πλάσματα, με αποτέλεσμα να σταματήσει και η παραγωγή τους από αυτούς που τα κατασκευάζουν, τα εκτρέφουν και τα διακινούν. Είναι λοιπόν και δικό σας καθήκον να επικοινωνήσετε αυτό το άρθρο σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων γίνεται. Τελικά η μοναδική λογική απάντηση στην ερώτηση «Χρειάζεται κανείς περισσότερα καινούργια υβρίδια;» είναι «σαφώς Όχι» !

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.