HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

AQUARIUM CONSERVATION PROGRAMME (ACP)

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH-DEUTSCH

ARTIKELN

MCH PO POLSKU

ARTYKUŁY

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Μία Ιταλική «Ρηγματογενής Λίμνη»

του Francesco Zezza

ΟΧΙ! … Δεν είμαι μεθυσμένος!!! Ακούστε με. Η Ρώμη (ναι της Ιταλίας, όπου ζω ευτυχισμένος!) είναι περιτριγυρισμένη από πάμπολλες – πραγματικά – «ηφαιστειακές» λίμνες, που αναγνωρίζονται γεωλογικά από το σχετικά στρογγυλό τους σχήμα και, σε κάποιες περιπτώσεις, από το αξιοσημείωτο βάθος τους. Ένα ζεστό απόγευμα του περασμένου καλοκαιριού, επισκέφτηκα μία από τις μικρότερες αυτές λίμνες: τη λίμνη του Martignano, μισή ώρα οδήγηση μακριάς από το σπίτι της Stefania. Παρά τον ζεστό καιρό, αρκετοί άνθρωποι κολυμπούσαν, αφού τους χρειαζόταν ένα δεκάλεπτο μόνο περπάτημα μέχρι τη λίμνη. Φεύγοντας λίγο μακρύτερα από τον θόρυβο και το πλήθος, βρίσκεται κανείς αντιμέτωπος με μερικά όμορφα κρυμμένα μέρη (με λίγη, τέλος πάντων – ή και πολλή – φαντασία εγώ συνεχίζω να ονειρεύομαι την Αφρική).

Η λίμνη όμορφα «τοποθετημένη» στον περιβάλλοντα φυσικό χώρο, προσφέρει μερικά ενδιαφέροντα ελώδη σημεία, όπου κανείς ανακαλύπτει έντομα με όμορφους χρωματισμούς, ή ακόμη και νερόφιδα. Κανένα τους δεν αποτελεί ούτε καν μακρινό κίνδυνο, αλλά αντίθετα όλα τους είναι ενδιαφέροντα προς παρατήρηση.

Ένα από τα ελώδη σημεία της λίμνης.

Μία κατακόκκινη λιβελούλη (dragonfly = δρακόμυγα).

Και ένα φίδι [Σ.τ.Μ. Του γένους Natrix].

Κάποιοι που ψάρευαν τράβηξαν την προσοχή μου, γιατί έπιαναν – χρησιμοποιώντας καλάμι από την ακτή – ψάρια με όμορφα χρώματα και σε ΜΕΓΑΛΕΣ ποσότητες. Τους πλησίασα και εντυπωσιασμένος από την ψαριά τους, τους ζήτησα να μου δώσουν κανένα από τα μικρότερα θηράματά τους (σκεπτόμενος πως λόγω μεγέθους δεν θα είχαν μεγάλη διατροφική σημασία). Μου έδωσαν τέσσερα (4) δείγματα, αλλά λόγω του ότι είχαν συλληφθεί με αγκίστρι κανένα δεν επέζησε την περίοδο που τα κράτησα στην καραντίνα! … Ναι. Καλά καταλάβατε!!! Σκέφτηκα να τα διατηρήσω στην αιχμαλωσία – το είδος εμείς οι Ιταλοί το αποκαλούμαι κοινώς “Persico sole”. Αν κανείς ρίξει μία ματιά στην πιο κάτω φωτο, θα καταλάβει γιατί μου προκάλεσαν το ενδιαφέρον.

Lepomis gibbosus

Αν και δεν είμαι ειδικός της συστηματικής βιολογίας σας παραθέτω εδώ κάποια στοιχεία σχετικά με την ταξινόμηση του είδους:

Τάξη:                  OSTEICTHYS (ψάρια με πραγματικά κόκαλα)

Υποτάξη:           ACTINOPTERYGIDS

Κατάταξη:                  PERCIFORMES (αυτό σημαίνει πρακτικά πως είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ συγγενικά σε σχέση με τις κιχλίδες!)

Οικογένεια:                CENTRARCHIDAE

Γένος/είδος:   Lepomis gibbosus - (Linneus, 1758)

Κοινή ονομασία:  Sun fish (= «ηλίοψαρο») στην Αμερική - “Persico sole” στην Ιταλία φυσικά!

ΠΕΡΕΤΕΡΩ ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Το είδος ψαριών Lepomis gibbosus εισήχθη πριν εκατό (100) χρόνια στην Ιταλία από την βόρεια Αμερική και εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλα τα περιβάλλοντα που κάλυπταν τις ανάγκες του είδους. Τα πλέον ζητούμενα από αυτά είναι λίμνες, λιμνούλες και γενικότερα στάσιμα ή/και αργά κινούμενα σώματα καθαρού νερού με καλή οξυγόνωση και με πυκνή υδρόβια βλάστηση. Τα Lepomis gibbosus φτάνουν σε μήκος (T.L.) τα είκοσι περίπου εκατοστόμετρα (20 cm), τρέφονται με οστρακόδερμα, έντομα και με τις λάρβες τους, σαλιγκάρια και αβγά (άλλων ψαριών). Όταν διατηρείται στην αιχμαλωσία, θα προσλάβουν, αφού εκπαιδευτούν, όλα τα είδη ιχθυοτροφών που συνήθως δίνουμε και στις κιχλίδες μας: flakes, πελλέτες, ταμπλέτες, φρέσκιες και κατεψυγμένες τροφές κλπ. Είναι πολύ λαίμαργα ψάρια, για να πω την αλήθεια. Σε κάποιες περιοχές που έχουν προσαρμοστεί τα ψάρια αυτά, το είδος Lepomis gibbosus αναπαράγεται σε μεγάλους αριθμούς και γίνεται απειλή για τα ενδημικά ή ντόπια είδη, τουλάχιστον σε ένα βαθμό.

Μία παρατήρηση (Ιαν. 2003): Όταν ο Frank Panis (ο άλλος συγγραφεύς του MCH), διάβασε αυτές τις σελίδες, εξεπλάγην όταν διαπίστωσε πως το ίδιο είδος υπάρχει και στο Βέλγιο, παρά το πιο κρύο κλίμα που επικρατεί σ’ αυτήν τη χώρα σε σχέση μ’ αυτό της Ιταλίας. Φαίνεται πως μετά τον εμπλουτισμό της Ευρώπης με αυτό το αμερικάνικο είδος, το Lepomis gibbosus κατάφερε να προσαρμοστεί και να πολλαπλασιαστεί σε διάφορους ευρωπαϊκούς υγροτόπους και διαφορετικές κλιματολογικές συνθήκες.

Ακόμη μία παρατήρηση (Φεβ. 2003): Φαίνεται πως το συγκεκριμένο είδος είναι γεμάτο εκπλήξεις. Όταν ο Γιάννης (ο γιός μου) επισκέφτηκε τις Πρέσπες στη βόρεια Ελλάδα (στα σύνορά μας της Μακεδονίας με την Αλβανία και τη FYROM) μου έφερε ένα βιβλίο σχετικό με τις λίμνες. Με έκπληξή μας ανακαλύψαμε πως το είδος Lepomis gibbosus ζούσε και σ’ αυτές τις λίμνες. Είναι μάλιστα σε τέτοια αφθονία που υπολογίζεται πως ο μέχρι στιγμής πληθυσμός του είδους είναι πλέον «διακριτός», πράγμα που σημαίνει πως οι αριθμοί του είναι τέτοιοι που μπορεί να υποστηρίξουν άνετα την παρουσία του σ’ αυτόν τον υγρότοπο. Καμιά πληροφορία δεν δίνεται πάντως στο βιβλίο για τον τρόπο εμπλουτισμού των Πρεσπών με αυτό το είδος. Το κοινό του όνομα στην Ελλάδα είναι «ηλιόψαρο» (Πηγές: Κατσαδοράκης Γ. «Ψάρια και ψάρεμα στις Πρέσπες», Εκδόσεις Άγιος Γερμανός. 1996).

[Σ.τ.Μ. Στην πραγματικότητα το είδος στο Νέο Κόσμο κατοικεί περίπου στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος με αυτό της ευρωπαϊκής ηπείρου, οπότε η προσαρμογή του ήταν εντελώς αναμενόμενη, αφού μάλιστα πρόκειται για πολύ ανθεκτικό είδος που μπορεί να ζήσει και σε περιβάλλοντα με αρκετά ακραίες χημικές παραμέτρους νερού (pH, σκληρότητα, περιεκτικότητα σε αλάτι κλπ) και δεν έχει πολλούς φυσικούς εχθρούς.]

Να πούμε εδώ πως το είδος Lepomis gibbosus είναι ήδη γνωστό σε εκτροφείς ψαριών και διατηρείται σε μεγάλους αριθμούς σε ενυδρεία ανά τον κόσμο

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.