HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

AQUARIUM CONSERVATION PROGRAMME (ACP)

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH-DEUTSCH

ARTIKELN

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Ξεκινώντας ένα φυτεμένο ενυδρείο όγκου σαράντα λίτρων (40 l), για να περνάει η ώρα …

των Γιώργου Ρεκλού και Γιάννη Ρεκλού

Μερικές φορές το hobby της διατήρησης υδρόβιων ειδών στην αιχμαλωσία μπορεί να γίνει εξαιρετικά ανταμείβον. Μπορεί κανείς να αποκτήσει όλα τα συνηθισμένα καλά που το συνοδεύουν, όπως τη μάθηση, τη δυνατότητα διακόσμησης ενός χώρου, ή την υπερηφάνεια του ότι καταφέρνει κανείς να αναπαράγει κάποιο συγκεκριμένο είδος, αλλά και να του δοθεί η ευκαιρία να δημιουργήσει έναν μικρό νερένιο κόσμο για την ικανοποίηση της δημιουργίας και για να περνάει η ώρα… Αυτό που χρειάζεται είναι ένα άδειο ενυδρείο και η δημιουργική διάθεση. Πριν από λίγους μήνες, το σαραντάρι ενυδρειάκι μας δεν ήταν πλέον απαραίτητο, αφού όλα τα ψάρια που φιλοξενούσε είχαν μεταφερθεί σε άλλα πιο ευρύχωρα διαμερίσματα και θεωρήσαμε πως ήταν ώρα να απομακρυνθεί από το γραφείο μου, μιας κι έπιανε κάμποσο πολύτιμο χώρο. Ενώ συζητούσαμε το θέμα με το γιο μου, μας κατέβηκε μια σκέψη. Αφού κλαδέψαμε φυτά από το φυτεμένο ενυδρείο με τους «δίσκους» μας και αφού ενώ θα χαρίσουμε αρκετά, πάλι κάμποσα θα πρέπει να πεταχτούν, γιατί να μην πάρουμε λίγα ωοζωοτόκα ώστε να δημιουργήσουμε ένα φυτεμένο ενυδρείο «τσάμπα»; Πράγματι. Γιατί όχι; Θα ήταν μια ανανέωση να διατηρήσουμε και κάτι άλλο, πέραν των κιχλίδων, των θαλασσινών ειδών και τον «γατόψαρων». Κάτι που δε θα απαιτεί πολλή προσοχή, αλλά θα είναι και όμορφο και χρωματιστό. Ξεκινήσαμε κάνοντας ένα ξεδιάλεγμα στα φυτά με διαφορετικές απαιτήσεις, σε ότι αφορά το ΚΗ, το GH και το φως και απλά περιμέναμε να δούμε ποια θα αυξάνονταν. Τα φυτά που πιθανόν δεν θα προσαρμόζονταν στην καινούργια κατάσταση (KH=8, GH=8, pH=7.7), θα τα ξεσκαρτάραμε και θα τα αντικαθιστούσαμε με άλλα πιο ευπροσάρμοστα. Τον βασικό πάντως ρόλο στο καινούργιο σύστημα το έπαιζε το φως. Υπάρχει μόνο μία (1) λάμπα φθορισμού ισχύος δέκα πέντε Watts (15 W) και δεν υπάρχει σύστημα εμπλουτισμού με CO2 (πράγματα που δεν έλειπαν από το σύστημα από το οποίο προέρχονταν αυτά τα φυτά). Φυσικά αυτή η λάμπα διαθέτει μια αρκετά καλή ανακλαστική επιφάνεια, πράγμα που προσδίδει κάποιον επιπλέον φωτισμό και το σύστημα είναι αρκετά χαμηλότερο – μόνο τριάντα πέντε εκατοστόμετρα (35 cm), σε αντίθεση με τα εξήντα (60 cm) – από το ενυδρείο των «δίσκων». Έτσι θεωρούμε πως η διαφορά της φωτεινότητας θα πρέπει να έχει χαμηλότερης ισχύος αποτελέσματα, από ότι αναμένεται φυσιολογικά.

Τα φυτά που επελέγησαν ήταν Hygrophila difformis, Limnophila sessiliflora, Anubias sp., Hygrophila polysperma, Myriophyllum tuberculatum, Echinodorus ozelot, Crinum sp. (αυτό πάντως πρέπει να απομακρυνθεί εάν προσαρμοστεί) και Rotala macrandra. Στα είδη των ψαριών συγκαταλέγονται τέσσερα (4) Xiphophorus variatus (1 ♂, 3 ♀♀ και μερικά ιχθύδιά τους), πέντε (5) Corydoras sterbai και ένα (1) LDA016 (Brown “pleco”). Ακόμη υπάρχουν δύο (2) πληθυσμοί σαλιγκαριών. Χρησιμοποιούνται προϊόντα της εταιρείας Seachem για λίπανση (μικρότερες από τις προτεινόμενες από τον κατασκευαστή δοσολογίες), ενώ για πυθμένα χρησιμοποιήθηκε (όπως πάντα) άμμος. Αλλάζουμε το τριάντα περίπου τοις εκατό (30%) του νερού κάθε εβδομάδα.

Το κεντρικό σκηνικό αυτού του μικροκαμωμένου συστήματος είναι ένα κομμάτι από κλίμα με δύο (2) δείγματα του είδους Anubias sp. αγκιστρωμένα επάνω του. Εφ’ όσον το ενυδρειάκι αυτό το φτιάχναμε για την πλάκα μας γιατί να μη δοκιμάζαμε και κάτι καινούργιο; Ελπίζαμε πως τα Anubias sp. θα χρησιμοποιούσαν την επιφάνεια του κλίματος προς όφελός τους και αυτό πράγματι έκαναν.

 

Αυτά τα δύο μικρά φυτά μας δόθηκαν από τον Νίκο Μπαλάσκα μαζί με κάμποση πράσινη άλγη επάνω στα φύλλα τους. Κλαδέψαμε λίγο το ριζικό τους σύστημα και απομακρύναμε τα κιτρινισμένα, πολύ προσβεβλημένα φύλλα. Μετά από αυτό ήμασταν έτοιμοι. Αυτό το «αριστούργημα» δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 2003.

 

Αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα του ξύλου με τα Anubias sp.. Το κλίμα μοιάζει σχεδόν μαύρο, αλλά όπως διαπιστώνετε στην επομένη φωτο είναι σκούρο καφέ με καλή υφή, συγκρινόμενο με σχεδόν λείο bogwood

Το ενυδρείο νωρίς τον Μάιο.

Τον Μάρτιο του 2003 προσετέθησαν και άλλα φυτά. Μερικά είδη που αναπτύσσονται γρήγορα, λίγα κόκκινα (θα επιβιώσουν άραγε;) και τέλος μερικά αργής ανάπτυξης (όπως τα Anubias sp. στο προσκήνιο).

Νωρίς τον Απρίλιο τα φυτά δείχνουν να έχουν προσαρμοστεί ή τουλάχιστον δεν πεθαίνουν. Για να βοηθήσουμε τα κόκκινα είδη να διατηρήσουν το χρώμα τους κανονίσαμε έτσι ώστε το σύστημα να λαμβάνει μία ώρα απ’ ευθείας ηλιακού φωτός, λίγο πριν τη δύση. Αυτό αποδείχθηκε η μαγική συνταγή αφού αμφότερα το M. tuberculatum και η R. macrandra έδειξαν αξιοσημείωτους ρυθμούς αύξησης και το κόκκινο χρώμα τους παρέμεινε. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν χρειαζόμαστε πραγματικά όλα εκείνα τα Watts και το διοξείδιο του άνθρακα.

Όπως βλέπετε το M. tuberculatum είναι πλέον εμφανές ενώ οι υπόλοιπη πρασινάδα έχει θεριέψει. Να έχετε κατά νου ότι τα περισσότερα από τα πράσινα είδη έχουν κλαδευτεί δυο (2) φορές μέσα στον τελευταίο μήνα. Για κάποιον λόγο (μακάρι να ξέραμε για ποιον) αυτό το ενυδρείο δεν έχει ούτε ένα ίχνος άλγης. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν μας πως σε όλα μας τα ενυδρεία αγωνιζόμαστε εναντίον της άλγης, ακόμη δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι την εμποδίζει να αναπτύσσεται σε τούτο. Δεν χρειάζεται να υπογραμμιστεί πως αυτό το ενυδρειάκι έχει γίνει το κόσμημα του γραφείου μου. Εάν κανείς σας έχει κανένα ενυδρειάκι παρατημένο κάπου στο σπίτι ας μη διστάσει να προσπαθήσει.

Αυτό το σύστημα είναι το παιγνίδι μας, όμως για κάποιους άλλους αποτελεί ιδανικό τόπο κατοικίας.

Χαρήκαμε όταν διαπιστώσαμε την ύπαρξη μερικών ιχθυδίων των X. variatus στο ενυδρείο. Δεν ξέρουμε πόσοι «το έκαναν» αλλά αποδεικνύεται πως οι παράμετροι του νερού είναι σωστές και η πυκνή βλάστηση προστατεύει το γόνο κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών της ζωής του. Το να έχει κανείς ιχθύδια σε όλα τα ενυδρεία προσθέτει πολύ στο hobby. Από εκείνη τη στιγμή παρατηρήσαμε τουλάχιστον μια ακόμη ομάδα ιχθυδίων που γεννήθηκαν εδώ μάσα, καθώς και μερικά ακόμη μικρότερα ιχθύδια. Εάν αυτό συνεχίσει για κάμποσο διάστημα ακόμη, ίσως χρειαστεί να λιγοστέψουμε κάπως τους πληθυσμούς.

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.