HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Ένα μάθημα που πρέπει κανείς να το μάθει

Του Francesco Zezza

Ακόμη κι αν φαίνεται περίεργο σε πολλούς ΔΕΝ υπάρχουν μόνο οι Κιχλίδες από την Κατακρημνισιγενή Κοιλάδα ή τα τεράστια Guapotes της κεντρικής Αμερικής! Αυτή τη φορά θα αναφερθώ στα «μικροσκοπικά ψάρια» (κιχλίδες και άλλα). Αν και τα αγαπημένα μου ψάρια είναι τα haps της λίμνης Malawi, λίγο πιο πίσω ακολουθούν τα «γατόψαρα» της οικογένειας LORICARIIDAE, μέλη της οικογένειας OSTEOGLOSIDAE (Arowanas), και τα είδη των ψαριών της οικογένειας POTAMOTRIGONIDAE (σαλάχια του γλυκού νερού) από τη λεκάνη του Αμαζονίου. Τα τελευταία δεν έχουν κάποια δεδομένη σειρά προτεραιότητας.

Όταν το κυρίως ενυδρείο μου, όγκου τριακοσίων εξήντα (360) λίτρων, που στεγάζει είδη του Αμαζονίου άρχισε να έχει προβλήματα, άρχισα να ανησυχώ για προφανείς λόγους. Ξαφνικά συνέλαβα τον εαυτό μου να μην δύναται να «παρακολουθήσει» το φαινόμενο. Μετά από την δεκαπενταετή ενασχόλησή μου με τη διατήρηση ειδών m’buna και Utaka μου επετράπη η ανάπτυξη «αισθήματος τινός» απέναντί τους, η ικανότητα εκείνη (σε συγκεκριμένο βαθμό βέβαια) που έχει κάποιος να ανακαλύπτει εάν τα ψάρια είναι εν τάξει ή όχι, μόνο παρατηρώντας τη «γλώσσα του σώματός» τους και/ή την συμπεριφορά τους. Ένα πράγμα, παραδέχομαι, ήταν το λάθος μου, πως έχω ελλείψεις σε ότι αφορά στα ψάρια του Αμαζονίου. Το μόνο που μπορούσα να καταλάβω ήταν πως κάτι ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΛΑ! Και τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Τι θα έπρεπε να κάνω λοιπόν; Έχοντας αμφιβολίες, έκανα όλα τους βασικούς ελέγχους και ανέλαβα τη συνήθη φροντίδα: καθάρισμα του φίλτρου, έλεγχος όλων των παραμέτρων του νερού και επί πλέον μερικές αλλαγές νερού. Τα συμπτώματα όμως παρέμειναν: δυσκολία στην αναπνοή (περισσότερο εμφανής στα tetras και τα Apistogramma species), ενώ τα μυζητικά μου «γατόψαρα» μαζεύονταν κοντά στην έξοδο του φίλτρου. Από την άλλη πλευρά τα διάφορα είδη του γένους Corydoras που είχα συλλέξει στο Perù, από νερά που σχεδόν ήταν βούρκος, τα πήγαιναν θαυμάσια. Το μόνο που έκαναν ήταν να αυξήσουν τη συνήθειά τους να «αναπνέουν ατμοσφαιρικό αέρα» βγαίνοντας ως την επιφάνεια του νερού (συνήθεια άλλωστε πολύ κοινότυπη σ’ αυτά τα είδη). Ακόμη υπήρχε πολύ «πράμα που επέπλεε» στην επιφάνεια του ενυδρείου. Αμέσως μετά την κάθε μερική αλλαγή νερού τα πράγματα καλυτέρευαν αρκετά, αλλά μόνο για μικρά χρονικά διαστήματα (στο τέλος ακόμη και λιγότερο του εικοσιτετραώρου). Όταν τελικά βάλθηκα να αλλάξω τα δύο τρίτα του νερού κάθε δεύτερη ημέρα, συνειδητοποίησα πως είχε – σίγουρα – φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Χρειαζόμουν κάποια ιδέα, αλλά ποια; Μόνο κατά τύχη διαπίστωσα πως το προϊόν που χρησιμοποιούσα για να ελέγχω τις τιμές του pH είχε λήξει εδώ και έναν χρόνο και πιθανώς μου έδινε λάθος μετρήσεις (μικρή συμβουλή: πάντα πρέπει να ξεφορτώνεστε τα ληγμένα χημικά, ΆΜΑ ΤΗ ΛΗΞΗ ΤΟΥΣ). Ήταν αργά το βράδυ και ήμουν κάπως μελαγχολικός από την συνεχή παραμονή μου μπροστά από το ενυδρείο.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Ένας πραγματικός ειδικός στα ψάρια του Αμαζονίου, σ’ αυτό το σημείο θα μπορούσε να αρχίσει να γελάει, έχοντας ήδη καταλάβει τι τρέχει. Αλλά εφ’ όσον δεν είμαι ειδικός ας συνεχίσω την ιστορία μου, εφιστώντας σας την προσοχή στην ατέρμονη ανάγκη του σκέπτεσθαι, της μελέτης βιβλίων και την έρευνα περαιτέρω πληροφοριών, ασχέτως των ειδών που διατηρεί κανείς! Τέλος του μαθήματος … πίσω στη διήγησή μου!

Έτσι τελικά κάπως ανακάλεσα την πληροφορία που είχα υπ’ όψιν μου – πιθανολογώντας τις λάθος μετρήσεις του pH – αφού την είχα εντοπίσει κάπου, δισεκατομμύρια βιβλία πριν. Πως δηλαδή κάποια ψάρια προερχόμενα από όξινα περιβάλλοντα αντιδρούν άσχημα σε υψηλές τιμές του pH. Ένα σύμπτωμα είναι τα αναπνευστικά προβλήματα: γρήγορη, βαριά αναπνοή, ορθάνοιχτα βραγχιακά επικαλύμματα και τα τοιαύτα. Τα ψάρια μου – πρέπει να προσθέσω – αρνούνταν να τραφούν, συνήθεια που γινόταν εντονότερη στα μεταξύ των μερικών αλλαγών διαστήματα. Περισσότερο ακολουθώντας μία προσωπική συνήθεια λόγω ιδιοσυγκρασίας (δεν μπορώ να κάθομαι με σταυρωμένα χέρια όταν τα ψάρια μου ΔΕΝ είναι στα καλά τους) και έχοντας ένα αληθινό «σχέδιο» στο μυαλό, άρχισα να ψάχνω στην παρακαταθήκη υλικών για χρήση ενυδρείων που έχω αποθηκευμένη. Και τελικά το βρήκα: ένα κουτί με κοκκώδη τύρφη! Ήταν σαν να άστραψε μπροστά μου ένα flash: άνοιξα το φίλτρο (ένα ισχυρό εξωτερικό φίλτρο κανίστρου με δυνατότητα κυκλοφορίας χιλίων λίτρων ανά ώρα), έχωσα μέσα το μισό περιεχόμενο του κουτιού, το σφράγισα γρήγορα-γρήγορα και το ξαναξεκίνησα … BINGO!!! Μετά από εβδομάδες σκέψης, διατυπώσεις σκέψεων, άχρηστες δοκιμές: αυτό που δούλεψε τελικά ήταν η παλιά, καλή, δοκιμασμένη «συμβουλή της γιαγιάς». Όταν το φίλτρο άρχισε να δουλεύει, άρχισα να παρακολουθώ τα ψάρια. Πιστέψτε με, ακριβώς μετά τα ψάρια μου γιατρεύτηκαν! Μέσα σε λίγα λεπτά. Τις επόμενες ημέρες η κατάσταση στο ενυδρείο βελτιωνόταν (συμπεριλαμβανομένης και της μείωσης του «επιπλέοντος πράγματος» που προανέφερα) και έχει πλέον πάρει το δρόμο της προς την μόνιμη – ελπίζω – εξαφάνιση του κακού

Συνοψίζοντας: ό,τι κι αν δοκίμασα: αντλίες υψηλής τεχνολογίας (συμπεριλαμβανομένου και ενός πανάκριβου κυκλοφορητή νερού μεγάλης κυκλοφορίας και με κίνηση από τα αριστερά προς τα δεξιά) για να αυξήσω την κίνηση του νερού, θορυβώδεις αντλίες αέρα κλπ, εφ’ όσον τα ψάρια συνέχιζαν να δείχνουν ότι ασφυκτιούν, ογκώδεις και συχνές μερικές αλλαγές νερού, χρήση διαφόρων «χημικών», διαφορετικές θέσεις τοποθέτησης των μέσων φίλτρανσης κλπ … η συνταγή τελικά δείχνει να είναι ένα φλιτζάνι τσαγιού από κόκκους τύρφης! Απίστευτο: … Δύναμη της Τύρφης!

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.