HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKUŁY

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Όσο ζεις, Μαθαίνεις - I

της Μαρίας Σπηλιωτοπούλου

Τα Κείμενα και το  Φωτογραφικό Υλικό είναι της συγγραφέως

Όταν το ενυδρείο σας είναι το πρώτο σας, τα ψάρια σας είναι αφρικάνικες κιχλίδες των λιμνών της Κατακρημνισιγενούς κοιλάδας της νοτιοανατολικής Αφρικής και είστε και αρχάριος, να είστε βέβαιοι πως έχετε μπροστά σας πολύ μακρύ δρόμο!! Τα πράγματα που θα πρέπει κανείς να γνωρίζει δεν είναι γραμμένα σε βιβλία, οπότε τα ψάρια σας και τα λάθη σας θα σας διδάξουν αρκετά πράγματα. [Σ.τ.Μ. Η βιβλιογραφία επί των ημερών μας είναι πάρα πολύ λεπτομερής και με λίγο ψάξιμο στο διαδίκτυο, μπορεί κανείς να ανακαλύψει από απλές τεχνικές έως πολύ «εκκεντρικές» λύσεις σε όλα σχεδόν τα θέματα που σχετίζονται με τα ενυδρεία και τη διατήρηση οργανισμών σε αυτά.] Ακολουθώντας αυτή τη γενικευμένη θεώρηση, γρήγορα αναγκάστηκα να αντιμετωπίσω το πρώτο μου λάθος. Το σύστημά μου ήταν περιορισμένου όγκου για τα τέσσερα (4) άτομα του είδους Pseudotropheus socolofi, είχα τοποθετήσει μεγάλη ποσότητα άμμου για υπόστρωμα και ο πέτρινος σωρός που είχα διαμορφώσει ήταν έτοιμος να καταρρεύσει, ασχέτως εάν εγώ δεν είχα ακριβώς αυτό σαν σκοπό όταν τον διαμόρφωνα, αλλά να προσφέρω καταφύγιο στα ψάρια μου. Το αποτέλεσμα; Τα μεγαλύτερα ψάρια κινούνταν στο ενυδρείο αλλά τα μικρότερα δεν είχαν καν μέρος για να προστατευτούν. Μάλιστα δεν πέρασε πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου ανακάλυψα ένα από τα ψάρια μου να έχει φαγωμένο το ουραίο του πτερύγιο και σε ημιθανή κατάσταση. Δεν υπήρξε κάποιο παθογόνο στο σύστημα μεν, αλλά δεν υπήρχαν και αρκετές κρυψώνες.

Το πληγωμένο δείγμα μεταφέρθηκε σε ένα άλλο, μεγαλύτερο ενυδρείο και στεγάστηκε μαζί με ένα δείγμα του είδους «Haplochromis» Pundamilia  nyererei και μέρα με τη μέρα (χωρίς μάλιστα τη χορήγηση κάποιας θεραπευτικής αγωγής), οι πληγές του επουλώνονταν. Το Ps. socolofi άρχισε να κινείται μέσα στον καινούργιο του χώρο, που διέθετε αρκετές κρυψώνες, ώστε να μπορεί να αποφεύγει την επιθετικότητα του συγκατοίκου του, οπότε αντελήφθην πως είχα την υποχρέωση να αλλάξω το αρχικό ενυδρείο. Για να το πω απλά, το ενυδρείο μου δεν ήταν σωστά «στημένο». Έτσι αποφάσισα να το «στήσω» ξανά από την αρχή, δημιουργώντας έτσι ένα καλύτερο περιβάλλον για τα φιλοξενούμενα είδη μου.

Ήδη γνώριζα ως πολλές φορές κάποιο ψάρι ασθενεί λόγω του stress, που του εξασθενεί τους μηχανισμούς του άμυνας. Αυτό μπορεί να συμβεί λόγω υπερβολικής επιθετικότητας εναντίον του, ή λόγω πολλών και απότομων αλλαγών του περιβάλλοντος χώρου του (όπως οι μετακινήσεις πετρών κάθε λίγο και λιγάκι). Επίσης γνώριζα πως κάτι έπρεπε να αλλάξει και η αισθητική θα έπρεπε να παίζει τώρα δευτερεύοντα ρόλο. Το λάθος μου στο αρχικό «στήσιμο», ήταν ο τρόπος που είχα διαμορφώσει τον πέτρινο σωρό, αφού όλες οι κρυψώνες ήταν ανοιχτές και από τις δυο τους πλευρές, οπότε δεν ήταν καν μέρη για να «κρυφτεί» κανείς. Όταν κάποιο ψάρι εκινήτο στο ενυδρείο, μπορούσε να έχει οπτική επαφή με όλα τα άλλα, οπότε κανένα δεν ένοιωθε ασφάλεια. Ένα από τα Ps. socolofi μου είχε μεγαλώσει πολύ περισσότερο από τα άλλα και όντας πάντοτε επιθετικό (μάλλον είναι αρσενικό), ανάγκαζε τα υπόλοιπα που ήταν μικρότερα να είναι μονίμως κρυμμένα. Δεν έβγαιναν ούτε για φαγητό. Έτσι μία Κυριακή, «έστησα» ξανά απ’ την αρχή το ενυδρείο.

Το ενυδρείο πριν τις αλλαγές … Βλέπετε τις υποτιθέμενες «κρυψώνες», που όπως διαπιστώνετε δεν προσφέρουν την ασφάλεια που υποτίθεται πως έπρεπε να εξυπηρετούν …

... και μετά τις αλλαγές. Τώρα οι κρυψώνες που δημιουργήθηκαν προσφέρουν ατομικό καταφύγιο, ενώ τα ψάρια δεν μπορούν να δουν το ένα το άλλο όταν είναι κρυμμένα.

Ήταν ολοφάνερο πως δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω τις παλιές μου πέτρες, οπότε αποφάσισα να χρησιμοποιήσω κάποιες καινούργιες. Ευτυχώς είχα μαζέψει αρκετά κομμάτια «τραγάνας» (ασβεστολιθικές δομές τις θάλασσας) από τη Σύρο το καλοκαίρι. Εκτός από την όμορφη εμφάνισή τους (και τις κοφτερές τους επιφάνειες), είναι πανάλαφρες πέτρες. Ιδανικές για μικρά ενυδρεία, αφού καταλαμβάνουν ελάχιστο όγκο νερού και εφ’ όσον μπορεί κανείς να δημιουργήσει πολλές κρυψώνες με τη βοήθειά τους. Οι κοφτερές τους επιφάνειες αποτελούν πρόβλημα. Είναι τόσο κοφτερές όσο οι σκελετοί νεκρών κοραλλιών και είχα πικρή εμπειρία όταν τις μάζευα το καλοκαίρι. Ήταν ωραίο να βλέπει κανείς το πώς τις είχε διαμορφώσει ο χρόνος. Όταν τις έφερα από τη Σύρο, τις πλύναμε και τις αφήσαμε να στεγνώσουν κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο για πάνω από έναν μήνα. Αυτές οι πέτρες σπάνουν εύκολα, οπότε μετά από τις μεταφορές που υπέστησαν, είχαν ήδη λειανθεί αρκετά. Έτσι είχα λιγότερη δουλειά να κάνω. Έπαιρνα το κάθε ένα κομμάτι και το λείαινα ακόμη περισσότερο «τρίβοντάς» το πάνω σε σκληρές επιφάνειες (δάπεδα και εξωτερικούς τοίχους). Έπειτα έλαβε χώρα ένας τελικός έλεγχος (χρησιμοποιώντας τις παλάμες των χεριών μου) και το τελικό πλύσιμο για να απομακρυνθούν οι σκόνες και τα σωματίδια.

η «τραγάνα» κάτω από τον δυνατό καλοκαιρινό ήλιο

Ας επιστρέψουμε όμως στο ενυδρείο μου. Αρχικά αφαίρεσα το μισό νερό και όλες τις πέτρες. Τα ψάρια μου πράγματι έπαθαν shock. Όλα μαζεύτηκαν σε μία γωνία και εύκολα τα συνέλαβα με απόχη και τα μετέφερα σε άλλο ενυδρείο μέσα σε μία επιπλέουσα συσκευή, που χρησιμοποιείται από τους ακουαρίστες για να γεννούν εκεί μέσα τα ωοζωοτόκα ψάρια τους, στο μεγαλύτερο ενυδρείο.

ενυδρείο ακόμη με τις παλιές πέτρες. Το μισό νερό έχει ήδη απομακρυνθεί.

Έπειτα απομάκρυνα και τη μισή από την άμμο του υποστρώματος, αλλά και το εσωτερικό φίλτρο, το οποίο εγκατέστησα στο μεγάλο ενυδρείο (εν λειτουργία) για να διατηρήσω τις αποικίες χρήσιμων αζωτοαντιδρώντων βακτηριδίων ζωντανές. Μετά άρχισα να τοποθετώ τα κομμάτια της «τραγάνας» στο μισοάδειο ενυδρείο. Γρήγορα ανακάλυψα πως μπορούσα να χρησιμοποιήσω αρκετά μεγάλη ποσότητα από αυτά τα κομμάτια ασβεστόλιθου και να δημιουργήσω έτσι πολλές κρυψώνες. Αποφάσισα λοιπόν να χρησιμοποιήσω τόσα κομμάτια ώστε να φτάσω το σωρό έως την επιφάνεια του νερού. Αυτό αποδεικνύεται ουσιώδες για μικρά συστήματα, εφ’ όσον κανείς θέλει να διατηρήσει λειτουργικό και το υψηλότερο μέρος της στήλης του νερού.

Τα πρώτα κομμάτια ασβεστόλιθου στη θέση τους.

Συνεχίζεται στην επόμενη σελίδα

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.