HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Φυτεμένο ενυδρείο που στεγάζει είδη m’buna

Ένα άρθρο του Γιώργου Ι. Ρεκλού 

Το ενυδρείο μου που στεγάζει είδη m’buna (βλ. επάνω φωτο) έχει όγκο 500 λίτρα και διαστάσεις 150 cm x 50 cm x 65 cm. Υποστηρίζεται από δύο εξωτερικά φίλτρα με κάνιστρα και δύο εσωτερικά φίλτρα με σφουγγάρια ολικής κυκλοφορίας νερού 3.600 λίτρων ανά ώρα. Το ενυδρείο φωτίζεται από επτά (7) λάμπες φθορισμού, ισχύος 40 Watt, διαφορετικής μάρκας και φάσματος η κάθε μία. Πάντα χρησιμοποιώ δύο λάμπες Ultra Tri-lux της εταιρείας Penn Plax και για τις υπόλοιπες πέντε χρησιμοποιώ είτε επίσης Tri-lux της Penn Plax ή κανονικές λάμπες για θερμοκήπια (PHILIPS Aquarelle ή OSRAM Flora) για να μειώνω τα κόστη μου.

Οι λάμπες αλλάζονται κάθε χρόνο, όχι όλες μαζί αλλά μία κάθε μήνα. Η συνήθης ισχύς φωτός είναι περίπου 0,5W ανά λίτρο νερού. Δύο λάμπες Υπεριώδους ακτινοβολίας για αποστείρωση του νερού ενυδρείων της εταιρείας Aquanetics, ισχύος 8W η κάθε μία, βρίσκονται εν σειρά με τα εξωτερικά φίλτρα για να υποστηρίζουν το σύστημα και λειτουργούν καθημερινά σε οκτάωρη βάση. Επίσης χρησιμοποιώ σύστημα εμπλουτισμού με Διοξείδιο του Άνθρακα, αποτελούμενο από φιάλη CO2 χωρητικότητος 2,5 κιλών, ρυθμιστή, και σωληνάκι σιλικόνης, αφού με το απλό σωληνάκι αέρα μπορεί να σημειωθούν απώλειες της τάξεως έως και του 50% του διοξειδίου του άνθρακα που εγχέεται στο ενυδρείο.

Στο σύστημα διάχυσης διοξειδίου υπάρχει επίσης μετρητής φυσαλίδας και διαχυτήρας CO2, που τελευταία κατήργησα γιατί βρήκα αποτελεσματικότερο τρόπο για να αυξήσω τη διάχυση του διοξειδίου στο νερό. Έκανα μία τρύπα στον σωλήνα εισόδου νερού του εξωτερικού φίλτρου και προσάρμοσα την άκρη του σωλήνα σιλικόνης που ξεκινάει από τη φιάλη του CO2. Έτσι το διοξείδιο του άνθρακα αναγκάζεται να ταξιδέψει μέσα από το ρεύμα του νερού και για απόσταση αρκετών μέτρων, εισέρχεται στο κάνιστρο του φίλτρου, όπου και διαλύεται και τελικά επιστρέφει στο ενυδρείο από την έξοδο του φίλτρου. Το αέριο διαχέεται τόσο καλά που μετά βίας μπορεί κανείς να δει φυσαλίδες να βγαίνουν από τη  έξοδο. Ακόμη έχω εμπλουτισμένο υπόστρωμα χαλικιού και συνεχή ηλεκτρονικό έλεγχο του pH.

Οι τυπικές παράμετροι του νερού είναι Θερμοκρασία 26° - 30°C (η τελευταία ένδειξη αφορά στους καλοκαιρινούς μήνες, όταν  τέσσερις κυκλοφορητές αέρα που είναι τοποθετημένοι παράλληλα με την μεγάλη διάσταση της επιφάνειας του νερού, αυξάνουν την εξάτμιση του νερού και ψύχουν ελαφρά το νερό του ενυδρείου), pH 8,3 (πριν την έκχυση διοξειδίου), GH 10 dGH και ΚΗ 14 dKH. Ανάμεσα στις ρουτίνες περιλαμβάνονται εβδομαδιαίες μερικές αλλαγές νερού της τάξεως του 50% του ολικού όγκου του νερού και κανονικές προσθήκες υγρού λιπάσματος για υδρόβια φυτά, αλάτια ενυδρείων, διττανθρακικό νάτριο κλπ. Ανάμεσα στα φιλοξενούμενα είδη περιλαμβάνονται Melanochromis auratus, M. chipokae, M. johanni, Maylandia lombardoi, Cynotilapia “afra” Mbamba, Labidochromis species “yellow”, Akanthopsis choirorynchus και Pterigoplichthys multiradiatus. Τελευταία ο Francesco (συνεργάτης και συγγραφέας σε αυτήν την ιστοσελίδα) μου δώρισε και μία αναπαραγωγική ομάδα τριών ατόμων “Haplochromis” Pundamilia nyererei.

Ανάμεσα στα είδη φυτών που διατηρώ είναι τα είδη Echinodorus bleheri, Anubias barteri, A. species nana, Cryptocorine willissii και Hygrophila corymbosa. Να αναφέρω ακόμη πως αρχικά δοκίμασα και κάμποσα άλλα είδη αλλά δεν κατάφεραν να επιβιώσουν, είτε γιατί τα κατανάλωναν τα m’buna (πχ Egeria densa), ή λόγω της χημείας του νερού. Θεωρώ πως παρ’ όλη την έκχυση διοξειδίου του άνθρακα και τη χορήγηση των κατάλληλων λιπασμάτων, τα περισσότερα από τα τελευταία φυτά απλά δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν με τις υψηλές περιεκτικότητες μεταλλικών στοιχείων του νερού και τις υψηλές τιμές του pH. Ανάμεσα στα κατάλληλα φυτά που θα πρέπει να διαλέγει κανείς για τέτοιο set up είναι είτε αυτά που δεν θα φαγωθούν αστραπιαία από τα m’buna ή εκείνα που αναπτύσσονται πολύ γρήγορα και δεν προλαβαίνουν να φαγωθούν από αυτά τα φυτοφάγα είδη. Όταν επιλύσετε αυτά τα προβλήματα πρέπει να εστιάσετε στην δημιουργία του υποβρυχίου τοπίου-περιβάλλοντος καθώς και στο να φυτέψετε τα φυτά σας με ικανοποιητικό, από αισθητικής πλευράς, τρόπο.

Θεωρώ μάλιστα πως η καλύτερη πρόταση που θα έπρεπε να κάνω για τέτοιου είδους ενυδρείο θα ήταν το βάρος να πέσει περισσότερο στα ψάρια παρά στα φυτά. Αυτό το θεωρώ σαν νούμερο ένα Κανόνα και νομίζω πως θα πρέπει να ακολουθηθεί αυστηρά. Τις εκχύσεις CO2 της κάνω με τα μάτια στραμμένα στο ηλεκτρονικό μου pHμετρο. Το αρχικό pH είναι 8,2 με 8,3, ή KH στους 14dKH (που σημαίνει πολύ μεγάλη χωρητικότητα για CO2 χωρίς όμως δραματικές αλλαγές των τιμών του pH) και περιμένω ώσπου το pH να πέσει στο7,6, σε διάστημα περίπου τεσσάρων ωρών. Τότε σταματώ την έκχυση CO2 και αφήνω το pH να επανέλθει στο 8,2 (αυτό χρειάζεται περίπου ένα οκτάωρο για να επιτευχθεί).

Αυτές είναι οι κανονικές ημερήσιες διαδικασίες. Πάντα φροντίζω για δυνατό αερισμό του νερού, βγάζοντας τις εξόδους των εσωτερικών φίλτρων να δείχνουν προς την επιφάνεια, ακόμη και κατά τη διάρκεια της έκχυσης CO2. Όταν σβήσουν τα φώτα, μπαίνει σε λειτουργία μία αντλία αέρα που δουλεύει μέχρι το επόμενο πρωί, οπότε ξανανάβουν τα φώτα. Έτσι κάθε εναπομένουσα ποσότητα CO2 απομακρύνεται από το νερό καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας. Σε κάθε περίπτωση το CO2 είναι εντελώς απαραίτητο για τέτοιου είδους ενυδρεία με φυτά, αλλά θα πρέπει να είστε προσεκτικοί και να μην το παρακάνετε. Οι αφρικάνικες κιχλίδες προέρχονται από περιβάλλον όπου το διαλυμένο CO2 είναι ελάχιστο και δεν μπορούν να αντέξουν υψηλές συγκεντρώσεις του αερίου αυτού στο νερό που φιλοξενούνται. Η προσέγγισή μου αυτή δεν φαίνεται πάντως να τις ενοχλεί υποβάλλοντάς τις σε stress (τουλάχιστον τα είδη που εγώ διατηρώ) και από την άλλη πλευρά βοηθά τα φυτά να αυξάνονται σε πολύ γρήγορους ρυθμούς.

Όταν το ενυδρείο ήταν στο αρχικό του στάδιο, χρησιμοποίησα ένα μίγμα υποστρώματος Terralite/χαλικιού σε αναλογία 1:3. Στην πραγματικότητα χρησιμοποίησα 100 κιλά χαλικιού και 35 κιλά Terralite (της εταιρείας Aquamedic-Aqualine) ώστε να καταφέρω σηκώσω ένα υπόστρωμα ύψους δέκα εκατοστομέτρων που ήθελα. Χρησιμοποίησα αργά υγροδιασπώμενο λίπασμα (Tetra Crypto tablets) σε μορφή ταμπλέτας, το οποίο βύθισα στο υπόστρωμα δίπλα στις ρίζες των φυτών, για να υποστηρίξω την αύξηση των φυτών μόνο κατά το πρώτο εξάμηνο. Τα φυτά σε τέτοιο ενυδρείο δεν θα αναπτυχθούν «τρελά», αλλά θα έχουν σταθερή ανάπτυξη, η οποία είναι αρκετή ώστε να αντισταθμίζεται η κατανάλωσή τους από τα φυτοφάγα m’buna. Εάν θέλετε να διατρέφετε σωστά τα m’buna σας θα πρέπει να φροντίζετε ώστε είναι συνεχώς πεινασμένα, ώστε να παραμένουν ενεργητικά, να αναπαράγονται και να επιδεικνύουν τα πανέμορφα και έντονα χρώματά τους. Το προτεινόμενο σιτηρέσιο είναι μικρές ποσότητες τροφής κάθε δεύτερη ημέρα. Αυτό σημαίνει βέβαια πως τη μέρα που δεν ταΐζετε το ενυδρείο τα ψάρια, μαθηματικά αποδεδειγμένα, θα στραφούν για φαγητό στην άλγη και τα υδρόβια μακρόφυτα.

Θα φάνε σίγουρα την Egeria densa (εκτός από τις κορυφές της, τις οποίες μπορείτε να ξαναφυτέψετε όταν φαγωθεί το κυρίως φυτό) και τα Echinodorus species (σχεδόν κάθε m’buna θα τσιμπολογήσει τα τελευταία, οπότε καλύτερα να το αποφεύγετε για τέτοια ενυδρεία). Θα φάνε ακόμη και τη Vallisneria gigantea (μάλιστα τη V. gigantea, ακόμη και τις παραφυάδες της), την Hygrophila corymbosa (η οποία μεγαλώνει ευτυχώς πολύ γρηγορότερα από όσο τα m’buna μπορούν να την καταναλώσουν). Θα τσιμπολογήσουν ακόμα και τα σκληρόφυλλα Anubias species (σε λιγότερο βαθμό βέβαια). Δεν πρόκειται όμως να πειράξουν τα Cryptocorine species και τα Nymphaea lotus.

Σε ένα τέτοιου τύπου ενυδρείο θα πρέπει να φροντίσετε για την αισθητική άποψη αλλά και για την ασφάλεια των ψαριών σας. Αυτό απαιτεί περισσότερο χρόνο ασχολίας από ότι για ένα κανονικό ενυδρείο. Θα πρέπει να απομακρύνετε τα φαγωμένα φύλλα – τουλάχιστον δις της εβδομάδος – και να καθαρίζετε τις εισόδους των φίλτρων κάθε δεύτερη ημέρα. Η δυνατή φίλτρανση κρίνεται απολύτως απαραίτητη, πράγμα που σημαίνει ότι η δυνατότητα κυκλοφορίας που έχουν τα φίλτρα σας θα πρέπει να είναι τετραπλάσια ή και πενταπλάσια από τον όγκο νερού του ενυδρείου  σας. Δυνατότερη κυκλοφορία (περίπου δέκα με δώδεκα φορές ανά ώρα), συνιστάται εφ’ όσον θα χρησιμοποιήσετε διοξείδιο του άνθρακα. Καλύτερα ασφαλείς, παρά στεναχωρημένοι.

Εάν δεν χρησιμοποιήσετε πρόσθετα συστήματα εξεζητημένου εξοπλισμού (και άρα ακριβό) για να ελέγχετε τις τιμές του pH και για να παρακολουθείτε την εισαγωγή CO2 θα πρέπει να έχετε το νου σας στο μανόμετρο της φιάλης διοξειδίου. Όταν η πίεση της φιάλης μειωθεί σημαντικά, θα πρέπει να δώστε τη φιάλη για αναγόμωση. Μην προσπαθήσετε να καταναλώσετε όλο το αέριο της φιάλης, γιατί εφ’ όσον η πίεση μειωθεί, η συντριπτική πλειοψηφία των μανομέτρων έχει την τάση να απελευθερώνει απότομα και με μίας το αέριο που έχει ξεμείνει στη φιάλη και δεν χρειάζεται πολύς χρόνος να χάσετε όλα σας τα ψάρια από ασφυξία. Κάποτε που ξέχασα να ελέγξω την πίεση στο μανόμετρο, για πάνω από ένα μήνα, γύρισα μία μέρα στο σπίτι και έπρεπε να ανακινώ το νερό με τα χέρια για κανένα μισάωρο, για να απομακρύνω το αέριο. Δυστυχώς ένα από τα m’buna μου δεν την «έβγαλε καθαρή» και τα υπόλοιπα παρέμειναν σε ληθαργώδη κατάσταση για τουλάχιστον άλλες τρεις ώρες στον πυθμένα του ενυδρείου.

Δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι το σημαντικότερο πράγμα είναι η εγκαθίδρυση αποτελεσματικής βιολογικής επεξεργασίας του νερού. Όλα τα φυτά θα πρέπει να φυτευτούν με τα γλαστράκια τους (εάν βέβαια διαθέτουν τέτοια, αν και τα γλαστράκια περιέχουν υλικά με θρεπτικά συστατικά), ή να φροντίσετε να προστατέψετε με αρκετά μεγάλες πέτρες τις ρίζες των φυτών γιατί οι σκαπτικές συνήθειες των m’buna θα τα βάλουν σε κίνδυνο, ξεθάβοντας διαρκώς τα ριζικά τους συστήματα. Θα ήταν φρόνιμο εάν σιγουρεύατε τα φυτώριά σας με πέτρινες – σαν γλάστρες – κατασκευές που θα κατασκευάσετε οι ίδιοι και που θα εμποδίζουν τα ψάρια να σκάβουν και να ξεριζώνουν τα φυτά. Σαφώς είναι καλύτερα να φυτέψετε το ενυδρείο πριν εισάγετε τα ψάρια και να τα εισάγετε τελικά εφ’ όσον για αρκετό χρονικό διάστημα έχετε αφήσετε τα φυτά να ριζώσουν καλά στο υπόστρωμα και να αναπτυχθούν τόσο ώστε η αύξησή τους να μπορεί να αντεπεξέλθει στις φυτοφαγικές συνήθειες των m’buna. Χρησιμοποιώντας εξ’ άλλου φυτά γρήγορης ανάπτυξης που να μπορούν να αντέξουν τις υψηλές σκληρότητες (που μπορεί να φτάνουν ή και να ξεπερνούν τους 10 dGH) και τις αντίστοιχα υψηλές τιμές του pH, που θα πρέπει να υπολογίζετε πάνω από 8,0, η επιτυχία σας θα είναι πιο σίγουρη. Τα Anubias species τα οποία έχουν σχετικά σκληρό φύλλωμα και συνήθως δεν προτιμούνται από κανένα ψάρι σαν φαγητό δεν θα πρέπει να σας απασχολήσουν με τον ίδιο τρόπο. Αργούν βέβαια να αναπτυχθούν, αλλά μπορούν να αντισταθούν στα m’buna και κάθε τόσο θα ανθίζουν κιόλας. Αφού τα φώτα σας θα ανάβουν θα παρατηρείτε και φωτοσύνθεση – για περίπου τέσσερις ώρες την ημέρα – μέσα στο ενυδρείο (φυσαλίδες οξυγόνου να βγαίνουν από τα στομάτια των φύλλων, βλ. κάτω φωτο).

Παράλληλα θα πρέπει να φροντίσετε ώστε τα ψάρια σας να έχουν αρκετές κρυψώνες και να σχεδιάσετε αυτήν την κατασκευή ευθύς εξ’ αρχής. Έχετε βέβαια υπ’ όψιν σας ότι το παραπάνω δεν είναι το μοναδικό ιδανικό «στήσιμο» περιβάλλοντος για m’buna σε ενυδρείο που περιέχει φυτά. Αυτό όμως το «στήσιμο» θα εγγυηθεί ότι τα φυτά που επιλέξατε θα αναπτυχθούν καλά και το τελικό αποτέλεσμα θα μοιάζει σε ενυδρείο «Ολλανδικού τύπου» (κάτω φωτο).

Στο χιλιοτρακοσάρι ενυδρείο μου που στεγάζει τα Haps χρησιμοποίησα διαφορετικό τρόπο «στησίματος», αλλά είναι και αυτό φυτεμένο. Τα πράγματα βέβαια είναι πιο απλά σε αυτό το ενυδρείο. Χρησιμοποίησα μητρικά φυτά από αυτά που ήδη είχα στο πεντακοσάρι. Φυτά δηλαδή που είχαν προσαρμοστεί σε pH 8,3 και GH 10 dGH. Δεν χρησιμοποιώ CO2 και σαφώς το φως που παρέχω δεν είναι ίδιας ποσότητας με το πεντακοσάρι. Περιορίστηκα σε 0,25W ανά λίτρο νερού μόνο και λάμπες φθορισμού της εταιρείας Hagen, τύπου Hagen Aqua Glo. Δεν χρησιμοποίησα καθόλου λιπάσματα στο υπόστρωμα το οποίο είναι άμμος. Πιστέψτε με τα Anubias species και τα Cryptocorine species δεν θα αντιμετωπίσουν κανένα πρόβλημα και θα ευδοκιμήσουν κανονικά, ενώ η Hygrophila corymbosa, θα αναπτύσσεται αργά αλλά σταθερά και τελικά θα φτιάξει ένα μικρό «δάσος», ενώ τα Echinodorus species και οι Vallisneria gigantea θα τρώγονται σταθερά και σε καθημερινή βάση (αυτό βέβαια φαντάζομαι, έχει να κάνει με τα είδη ψαριών που εγώ διατηρώ).

Φυτεύοντας πολλές Hygrophila corymbosa σε κύκλο, θα μπορέσετε να δημιουργήσετε ένα όμορφο και ασφαλές καταφύγιο που θα διατηρηθεί για έναν τουλάχιστον χρόνο, πριν να χρειαστεί κλαδέματα και μεταφυτεύσεις. Μπορείτε να συγκρίνετε τις δύο φωτογραφίες που παραθέτω πιο κάτω για να καταλάβετε πόσο μπορούν να αναπτυχθούν τα φυτά σε ένα μήνα, κάτω από τις συνθήκες που περιέγραψα σε αυτό το άρθρο. Σε δύο με τρεις μήνες όλος αυτός ο χώρος του ενυδρείου θα έχει καλυφθεί από την ανάπτυξη αυτού του φυτού. Δυστυχώς όμως το τελικό ύψος του φυτού μπορεί να φτάσει τα εξήντα εκατοστά, οπότε μπορεί να φυτευτεί μόνο σε μεγάλα ενυδρεία για την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα του τελικού αποτελέσματος. Θα πρέπει επίσης να παρατηρήσω πως τα m’buna δεν πρόκειται να ακουμπήσουν καν αυτό το φυτό. Θα πρέπει κανείς να δοκιμάζει κάποια είδη φυτών πρώτα και στη συνέχεια να χρησιμοποιεί αυτά που τα συγκεκριμένα m’buna που διατηρεί δεν πειράζουν για να φυτέψει τελικά στο ενυδρείο του της παρουσίας.

Το χιλιοτρεκοσάρι μου λειτουργεί εδώ και δεκαπέντε μήνες και όλα τα φυτά τα πάνε θαυμάσια. Μία άλλη καλή συμβουλή για ενδιαφέροντα «στησίματα» είναι το να φυτεύονται τα φυτά ανάμεσα σε πέτρες και βράχους, γιατί δείχνουν πιο φυσικά έτσι (και οι κιχλίδες δεν μπορούν να τα ξεριζώσουν). Τα Anubias species καλύτερα να δένονται επάνω σε πέτρες, ώστε να δημιουργούνται ενδιαφέροντα σημεία και τα ιχθύδια που – κατά πάσα πιθανότητα – θα γεννηθούν στο ενυδρείο θα έχουν ικανά καταφύγια ανάμεσα στις ρίζες τους (κάτω φωτο).

Το ενυδρείο στο οποίο στεγάζω τα μη m’buna κατοικείται από είδη σαν τα Nimbochromis polystigma, Nimbochromis livingstoni, Nimbochromis venustus, Cyrtocara moorii, Chilotilapia euchilus, Buccochromis nototaenia, Aulonocara stuartgranti, Protomelas taeniolatus, Protomelas steveni “Taiwan reef”, Placidochromis electra, Copadicrhomis azureus, Sciaenochromis fryeri και Nyassachromis boadzulu. Ανάμεσα στα πτωματοφάγα περιλαμβάνονται τα Αkanthopsis choiroryncus, Pterygoplichthys multiradiatus, Synodontis decorus και Synodontis multipunctatus. Ανάμεσα σα φυτά που ευδοκιμούν σε αυτό περιλαμβάνονται τα είδη Hygrophila corymbosa, Anubias barteri, Anubias species nana, Echinodorus bleheri και Cryptocorine willissii. Η Vallisneria gigantea που αρχικά είχα φυτέψει φαγώθηκε μέχρι τις ρίζες τις.

Στη φωτογραφία που ακολουθεί φαίνεται ένα θηλυκό Melanochromis auratus που «κουβαλάει» (μάλιστα απελευθέρωσε τα μωρά της λίγες μέρες μετά από όταν τράβηξα αυτή τη φωτο), να κρύβεται ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση του ενυδρείου μου (εν προκειμένω ανάμεσα σε Cryptocorine species, ενώ το μπροστινό φυτό είναι Echinodorus species (πριν καταναλωθεί σε τέτοιο σημείο που έγινε κάτι σαν μαγική εικόνα). Σ’ αυτό το είδος πυκνής βλάστησης (που κάλλιστα μπορεί να υποκαταστήσει τις φόρμες με πέτρες και βράχια) τα ψάρια σας θα νοιώθουν ασφαλή και ήρεμα, αφού θα μπορούν να αποφεύγουν τις ανεπιθύμητες συνεχόμενες συναντήσεις τους με άλλα αρσενικά ή θηλυκά άτομα.

Εάν παρατηρήσετε καλύτερα αυτή τη φωτογραφία θα δείτε ακόμη ιχθύδια Melanochromis chipokae ηλικίας σαράντα μόλις ημερών στα δεξιά. Τα μικρά ψάρια σε ένα «γυμνό» ενυδρείο γρήγορα θα εντοπίζονταν, θα κυνηγιόνταν, εάν δεν θα σκοτώνονταν, ακόμη και από την ίδια τη μητέρα τους, που τα φρόντιζε κατά τη διάρκεια της στοματεκκόλαψής τους. Σε αυτό το ενυδρείο μπορούν όμως να πλησιάζουν ακόμη και στα πέντε εκατοστά κοντά στη μητέρα τους και παρ’ όλα αυτά να παραμένουν μη ανιχνεύσιμα. Έχετε μάλιστα κατά νου ότι αυτά τα δύο είδη είναι από τα επιθετικότερα είδη m’buna που μπορεί κανείς να συναντήσει στο χώρο του hobby και συνήθως οι ακουαρίστες αποφεύγουν σαφώς και συστηματικά, να τα εισάγουν σε κοινωνικά ενυδρεία με m’buna ή ακόμη και άλλες κιχλίδες Malawi. Και τα δύο είδη όταν φτάσουν το τελικό τους ενήλικο μέγεθος μπορούν να επιτεθούν με μανία σε ψάρια ακόμη και διπλάσια του μεγέθους τους. Αυτή είναι και η ανάγκη ύπαρξης αρκετών κρυψώνων σε τέτοια ενυδρεία και τα φυτά μπορούν άνετα να τις προσφέρουν. Σίγουρα θα χρειαστείτε  κρυψώνες από πέτρες, γιατί τις προτιμούν τα m’buna για να ζευγαρώνουν, αλλά δεν τις χρειάζεστε για κρυψώνες.

Μπορείτε να κανονίσετε ώστε να έχετε την κατάλληλη χημεία νερού για τα ψάρια σας και να αφήσετε τα φυτά να βρουν το δρόμο τους. Θα εντυπωσιαστείτε από την ευκολία κάποιων φυτών να προσαρμόζονται σε τέτοιες συνθήκες. Οι εκχύσεις Διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να γίνονται προσεκτικά. Το υψηλό pH είναι απαραίτητο για τα ψάρια, οπότε η συνεχής παροχή CO2 δεν συνιστάται. Τα πυκνοφυτεμένα ενυδρεία που φιλοξενούν είδη m’buna αποτελούν την εξαίρεση σ’ αυτόν τον κανόνα και αυτό γιατί η πυκνή βλάστηση δεν είναι καθόλου το φυσικό περιβάλλον καταγωγής τους. Όμως τα περισσότερα m’buna που οι περισσότεροι από εμάς αγοράζουμε και διατηρούμε είναι γεννημένα στην αιχμαλωσία και, όπως κάποιος χομπίστας αναφέρει, «δεν πρόκειται να αναγνωρίσουν το περιβάλλον της Malawi, ακόμη και αν πάτε να τα πετάξετε μέσα σε αυτήν καθ’ αυτήν την λίμνη Malawi». Αυτό σίγουρα αληθεύει και μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως τα ψάρια σας θα ζουν χαρούμενα και πως σίγουρα θα αναπαραχθούν σε τέτοια ενυδρεία με μεγάλη προθυμία μάλιστα. Τα ποσοστά επιβίωσης του γόνου επίσης θα είναι υψηλά αφού τα ιχθύδια θα έχουν αρκετά καταφύγια κατά τους πρώτους δύο μήνες, κατά τους οποίους είναι και πιο τρωτά, ενώ επιπροσθέτως θα μπορούν να προσλαμβάνουν τροφή χωρίς να εκτίθενται, μιας και η κίνηση του νερού μπορεί να κυκλοφορεί την τροφή και μέσα στις κρυψώνες τους. Μην σας φανεί περίεργο εάν έχετε 40% ποσοστά επιβίωσης του παραγόμενου γόνου ακόμα και σε τόσο πυκνοκατοικημένα ενυδρεία.

Συνέχεια στην επόμενη σελίδα

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.