HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Φυτεμένο ενυδρείο που φιλοξενεί m’buna – χρήσιμες συμβουλές I

Ένα άρθρο του Γιώργου Ι. Ρεκλού.

Επάνω στη ρίζα είναι δεμένο με πετονιά Microsorium pteropus (Υδρόβια Φτέρη της Ιάβα). Τα m’buna αγαπούν τις σκιές και νοιώθουν ασφαλείς στο καταφύγιο που προσφέρει το φυτό αυτό. Ένα Labidochromis sp. “yellow” φαίνεται κάτω από το φυτό, ενώ ένα θηλυκό “Haplochromis” (Pundamilia) nyererei (βραχόψαρο της λίμνης Victoria) εποπτεύει το φυτό.

Ένας βολβός από Nymphaea lotus «πετάει» τα πρώτα του φυλλαράκια. Για να μην μετακινηθεί από τη δραστηριότητα των κιχλίδων μου, προστατεύεται με τρεις μεγάλες πέτρες και ρίζες. Συχνά σκεπάζεται με άμμο από το σκάψιμο των ψαριών. Το συγκεκριμένο φυτό έχει διαβιώσει για δύο συναπτά έτη μέσα στο ενυδρείο με τα haps που διατηρώ.

Όπως θα είδατε, σε προηγούμενο άρθρο μου, φαίνεται ως ακατόρθωτο να «στήσει» κανείς ένα φυτεμένο ενυδρείο με m’buna, ή γενικότερα με κιχλίδες των λιμνών της Κατακρημνισιγενούς κοιλάδας της νοτιοανατολικής Αφρικής. Διαπιστώνεται βέβαια, πως με προσεκτικό σχεδιασμό και αρκετό χρόνο ασχολίας, είναι τελικά εφικτό. Βέβαια είναι σίγουρο πως οι αφρικάνικες κιχλίδες έχουν δύο κακές συνήθειες (συνηθισμένες, εξ’ άλλου και στα περισσότερα άλλα είδη κιχλίδων): σκάβουν πολύ και προσπαθούν να αναδιαμορφώνουν το περιβάλλον τους, κατά τις δικές τους υποκειμενικές ανάγκες. Γι’ αυτό λοιπόν, εάν κάποιος ακουαρίστας επιθυμεί να προσθέσει λίγη πράσινη σκιά στο ενυδρείο του, θα πρέπει να σκεφτεί προσεκτικά και να σχεδιάζει εκ των προτέρων, ώστε να το κάνει με επιτυχία.

Οι κιχλίδες, εάν τους δοθεί η δυνατότητα, θα σκάψουν και θα ξεθάψουν φυτά. Αυτό είναι κανόνας. Επίσης κάποιες από αυτές θα φάνε κάποια φυτά, εάν μπορούν, αλλά υπάρχει ένα πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς για να το αποφύγει: επιλογή φυτών με απαίσια γεύση (όπως Anubias species και M. pteropus). Τελευταία μάλιστα, ανακάλυψα και άλλη μια κακή συνήθεια. Μερικά από τα haps μου (και περισσότερο από όλα τα Cyrtocara moorii) αρέσκονται στο να παίζουν με τα φύλλα των υδρόβιων φυτών. Προσπαθούν μέχρι να κόψουν ένα φύλλο και μετά αφήνοντάς το πάνω στο ρεύμα του νερού το κυνηγάνε γύρω-γύρω σε όλο το ενυδρείο. Έχει πλάκα να το βλέπεις σαν θέαμα, αλλά δεν βοηθάει καθόλου ούτε στην ανάπτυξη των φυτών, ούτε και στην εμφάνισή τους. Εάν και οι δικές σας κιχλίδες «παίζουν» με τα φυτά, μπορείτε μόνο να ελπίζετε ότι σε κάποια στιγμή θα βαρεθούνε και θα το κόψουν, ή ότι η ανάπτυξη των φυτών σας μπορεί να αντισταθμίσει την απώλεια των φύλλων τους. Όμως η χειρότερη καταστροφή σε ένα φυτεμένο ενυδρείο που φιλοξενεί κιχλίδες είναι το ξερίζωμα.

Είπαμε. Τους αρέσει να σκάβουν και το κάνουν γιατί είναι μέρος της ζωής τους στη φύση. Σκάβουν ώστε να χρησιμοποιήσουν την άμμο για να καθαρίζουν τα βράγχια τους ή για να βοηθούν την πέψη τους. Επίσης σκάβουν για να κατασκευάσουν το «λάκκο» στον οποίο θα λάβει χώρα το ζευγάρωμά τους, και για να απομακρύνουν χαλίκια που θα μπορούσαν να θεωρηθούν αβγά από τα θηλυκά (ειδικά για τα στοματεπωάζοντα είδη). Ακόμη σκάβουν για να αλλάξουν το περιβάλλον τους. Σαν αποτέλεσμα, κιχλίδες και σκάψιμο είναι πράγματα συναφή.

Φυσικά, το πρώτο πράγμα που μπορεί κανείς να κάνει είναι να μην παραχωρήσει αρκετό χώρο στα ψάρια, ώστε να μπορούν να ξεριζώσουν φυτά. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε δύο πέτρες ώστε να παίξουν το ρόλο της «άγκυρας», που θα κρατήσει τα φυτά στη θέση τους, ή θα καλύψουν τη βάση του μίσχου των φυτών προφυλαγμένη. Αυτό δεν θα επιτρέπει στα ψάρια σας να ξεριζώνουν φυτά. Αυτή η μέθοδος δουλεύει με τα φυτά που διαθέτουν μίσχο, όπως η Hygrophila corymbosa. Τα φυτά με μίσχο αυξάνονται αρχικά σε μήκος (ύψος) και αναγκαστικά χάνουν τα περισσότερα από τα χαμηλότερα φύλλα τους, οπότε και δεν έχουν ανάγκη «χώρου» γύρω από τις ρίζες τους. Στην κάτω φωτο στην κορυφή της σελίδας, μπορείτε να δείτε μία «φυσική» γλάστρα που δημιούργησα με τρεις μεγάλες πέτρες και μία ρίζα. Ανάμεσά τους έχω φυτέψει ένα βολβό N. lotus, που μόλις ξεκίνησε να «πετάει» τα πρώτα του φύλλα. Φυσικά με το σκάψιμο-«φτύσιμο» άμμου οι κιχλίδες σκεπάζουν κάθε τόσο τα φύλλα (φαίνεται άλλωστε στη φωτο). Διατηρούσα αυτόν τον βολβό για σχεδόν ολόκληρη τριετία μέσα στο 1.300σάρι ενυδρείο μου που κρατώ τα haps μου.

Αντιθέτως τα φυτά που δημιουργούν ροζέτες (όπως τα Erchinodorus και τα Cryptocoryne species) έχουν ανάγκη από αρκετό χώρο γύρω από την περιοχή του ριζικού τους συστήματος, αφού καθώς αυξάνονται αυξάνουν τη διάμετρο της βάσης τους. Σ’ αυτήν την περίπτωση μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την εξής εναλλακτική λύση. Εφ’ όσον τα φυτά μπορούν να προσκολληθούν επάνω σε πέτρες ή ρίζες (όπως τα M. pteropus και τα περισσότερα από τα Anubias species), δένεται νεαρά φυτά για περίπου δύο μήνες επάνω σε πέτρες ή ρίζες και αφού οι ρίζες τους προσκολληθούν γερά ώστε να τα στηρίζουν σταθερά, κόβετε την πετονιά που χρησιμοποιήσατε για να τα δέσετε επάνω τους. Αυτό άλλωστε φαίνεται στην επάνω φωτο πολύ καθαρά, όπου βλέπει κανείς τρεις ροζέτες από Υδρόβια Φτέρη της Ιάβα δεμένες επάνω σε μία ρίζα. Στην κάτω φωτο βλέπετε ένα μέρος του ενυδρείου μου με τα m’buna, που μετετράπη σε έναν απλό σωρό με πέτρες μετά την παρέμβασή μου.

Υπάρχουν τέσσερις ρίζες από Φτέρη της Ιάβα, ένα Anubias species και μία ρίζα από Alternathera reineckii στο κάτω μέρος. Η διαφορές στα ύψη τους είναι αναγκαίες, αρχικά, μιας και η A. reineckii δεν «αγκιστρώνεται» επάνω σε ρίζες ή πέτρες, αλλά χρειάζεται υπόστρωμα και, δευτερευόντως, λόγω του μεταξύ τους διαφορετικού τρόπου αύξησης αυτών των φυτών. Οπότε αφού η A. reineckii παίρνει ύψος (μπορεί να φτάσει το μισό μέτρο), η Anubias species και η Φτέρη της Ιάβα αυξάνονται σε οριζόντιο μήκος, ενώ το ύψος τους δεν ξεπερνάει τα 20, το πολύ 35 εκατοστόμετρα. Εάν κανείς επιθυμεί ένα τελικό ευχάριστο οπτικά και συμμετρικό αποτέλεσμα, θα πρέπει να ακολουθήσει αυτόν τον τρόπο.

Σ’ αυτήν την φωτο βλέπετε τα αποτελέσματα αυτής μου της παρέμβασης. Αυτό το κομμάτι ήταν απλά ένας σωρός με πέτρες πριν μία ώρα. Τώρα αντί γι’ αυτό εκεί υπάρχουν 3 ρίζες A. reineckii (κάτω και εμπρός), τέσσερις ρίζες M. pteropus (οι τρεις επάνω στη ρίζα και μία επάνω στη λευκή πέτρα ακριβώς από πάνω) και μία ρίζα από A. variation nana (“αγκιστρωμένη» επάνω στην λευκή πέτρα πίσω από την Φτέρη της Ιάβα).

Συνεχίζεται στην επόμενη σελίδα.

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.