HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKUŁY

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Το Ενυδρείο μου απομίμηση Βάλτου

του Francesco Zezza

 Γιατί ενυδρείο-βάλτος; Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, ΔΕΝ υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος, εκτός του γεγονότος πως κατά τη διάρκεια ταξιδιών που έχω κάνει, επισκεπτόμενος διάφορους φυσικούς υγροτόπους στους οποίους κατοικούν είδη κιχλίδων, σιγάσιγά απέκτησα μεγαλύτερη επίγνωση, σχετικά με τις στενότατες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των «υδάτινων όγκων» (όπου και ζουν τα ψάρια) και των εναέριων περιβαλλόντων (όπου ζουν μη υδρόβιοι οργανισμοί, όπως φυτά κλπ). Αυτό που με έχει εντυπωσιάσει είναι μία πολύ «λεπτή διαχωριστική γραμμή» που βρίσκεται κοντά στην επιφάνεια του νερού. Η περιοχή δηλαδή, ύψους σχεδόν ενός εκατοστομέτρου (1 cm), μεταξύ του επάνω και του κάτω από το νερό χώρου. Εκεί λοιπόν συμβαίνουν διάφορα ενδιαφέροντα πραγματάκια: φύλλα υδρόβιων φυτών, έρχονται σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα και ρίζες ή χερσαία φυτά μπορούν, είτε μερικώς ή και ολικώς, να βυθίζονται στη στήλη των νερών. Για να πω ολόκληρη την αλήθεια, αυτή η «γραμμή» είναι πολύ ευρύτερη και φιλοξενεί επίσης και ζώα, ακόμη κι αν αυτό είναι δυσδιάκριτο ως διαφορά: με Μόνο ΠΟΛΥ ΛΙΓΕΣ εξαιρέσεις, που αφορούν σε είδη ψαριών που μπορούν να αναπνεύσουν ατμοσφαιρικό αέρα όπως τα ψάρια του γένους Periophtalmus, η πορεία της ώσμωσης έχει κατεύθυνση από την ατμόσφαιρα προς το νερό, έτσι μπορεί κανείς εκεί ακριβώς να βρει πολλά είδη αμφιβίων οργανισμών για παράδειγμα, που ζουν σαυτού του είδους τα περιβάλλοντα, όπως ακόμη φίδια και άλλα πολλά είδη, που καθιστούν τις εξερευνήσεις ενός παρόχθιου ρέματος της Αμαζονίαςγια παράδειγμαπολύ ενδιαφέρουσες. Ας δούμε λοιπόν, σε θεωρητικό επίπεδο, πώς λειτουργούν, στην πραγματικότητα, τα πράγματα στο ενυδρείο μου, όγκου ογδόντα πέντε λίτρων (85 lt). Και ας ξεκινήσουμε από την εναέρια περιοχή αυτού του συστήματος, όπου, προς το παρόν, δεν φιλοξενείται κανενός είδους ζώο (βασικά περισσότερο λόγω του περιορισμένου του μεγέθους), ενώ διάφορα φυτά είναι αναμεμιγμένα – αφού υπάρχουν φυτά που ζουν ΜΟΝΟ εντός νερού, φυτά που ζουν ΜΟΝΟ εκτός νερού (διατηρούμενα ως «υδροπονικά», πράγμα που σημαίνει πως μόνο οι ρίζες τους βρέχονται), φυτά που, παρεμπιπτόντως, μεγαλώνουν από μέσα από το νερό προς την εναέρια περιοχή του συστήματος – μόνο που κάνεις πρέπει να αναμένει αλλαγή στο σχήμα ή/και στο χρώμα του φυλλώματός τους – και τέλος, αλλά εξ’ ίσου σημαντικό σαν γεγονός, επιπλέοντα φυτά. Ας κάνουμε τέλος και μία ανασκόπηση, σαν αρχικό μας βήμα, και στον τεχνολογικό εξοπλισμό του συστήματος: είναι μία μονάδα του εμπορίου, στην οποία η κύρια επέμβαση που της έγινε ήταν το χαμήλωμα του φίλτρου, ώστε να διευκολύνεται ικανοποιητική ροή νερού και ταυτόχρονα να σχηματίζεται και ο χώρος για την εναέρια ζώνη. Η μονάδα φίλτρανσης είναι ένα μικρό φίλτρο (εσωτερικό, τριών σταδίων φίλτρανσης), τροφοδοτούμενης από μία βυθιζόμενη αντλία νερού. Η ισχύς του θερμαντικού σώματος είναι εβδομήντα πέντε (75) Watts και χρησιμοποιείται ακόμη και μία λάμπα (χαμηλής κατανάλωσης) ισχύος τριάντα έξι (36) Watts.

Κοιτώντας κανείς το εν λόγω σύστημα, ανακαλύπτει κάποια ακαταστασία! Εφ’ όσον αυτό το σύστημα προοριζόταν αρχικά για να φιλοξενεί φυτά για ανάρρωση ή πολλαπλασιασμό, αφέθηκε απείραχτο για μακρύ χρονικό διάστημα, αλλά μετά προσέθεσα ένα ζεύγος ψαριών του γένους Ancistrus με σκοπό την αναπαραγωγή τους (πράγμα στο οποίο και απέτυχα, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Κατά τη διάρκεια των προσπαθειών μου να αναπαράγω  τα Ancistrus, έπρεπε να χαμηλώσω αισθητά τη στάθμη του νερού, μιμούμενος τα φυσικά φαινόμενα της «εποχής της ξηρασίας» στο φυσικό περιβάλλον. Τότε ακριβώς, αποφάσισα να δώσω μία ευκαιρία σε ένα σύστημα «ενυδρείου-βάλτου»: καταλαβαίνετε δηλαδή πως αυτό το ενυδρείο «γεννήθηκε» για την «πλάκα» μου. Δείτε τις παρακάτω φωτο για να διαπιστώσατε το αποτέλεσμα που κατάφερα να επιτύχω. Η δημιουργία υποβρυχίου περιβάλλοντος στοιχειοθετείται από ανοιχτόχρωμο, μικρής διατομής χαλίκι ενυδρείων, ρίζες bogwood, δύο πήλινα γλαστράκια και ένα κέλυφος κοκοκάρυδου. Τα περισσότερα από τα φυτά μου, στην πραγματικότητα αρχικά, ήταν προσδεμένα επάνω στο bogwood και τα υπόλοιπα στοιχεία του “décor”, με λάστιχα που τα συγκρατούσαν επάνω στις επιφάνειες πρόσδεσής τους. Τα φυτά που χρησιμοποιήθηκαν κάτω από την επιφάνεια του νερού είναι: φυτά των γενών Cryptocorinae, Anubias (διαφορετικά είδη), Microsorium (τόσο η «άγρια», όσο και η «κατασκευασμένη» ποικιλία υβριδίων Μ. “Windelowi”, το τελευταίο χωρίς μέλλον), Echinodorus (επίσης «κατασκευασμένο» υβρίδιο, γνωστό ως E. “Ozelot”), δηλαδή τίποτε πολύ περίεργο ή δύσκολο στη διατήρησή του. Μοναδική εξαίρεση ίσως να αποτελεί το γένος Nimphaea (είδος νούφαρων), που χρειάστηκε αρκετό χρόνο για να αναπτυχθεί. Τα επιπλέοντα φυτά μου είναι δείγματα του είδους Pistia stratiotes. Θεωρώ πως η εναέρια ζώνη μου χρειάζεται περαιτέρω επεξηγήσεις: για να επιτρέψει κανείς στα φυτά να «προσδεθούν» φυσικά επάνω στα τζάμια και στα υπόλοιπα μέρη του συστήματος, θα χρειαστεί να διανύσει μία χρονοβόρα διαδικασία. Έτσι αποφάσισα να αγοράσω το προϊόν που πωλείται κάτω από το εμπορικό όνομα “Betta container” (δοχείο «μονομάχων»), το οποίο είναι ένα από εκείνα τα άσχημα βάζα με τα χωρίσματα, που χρησιμοποιούνται για να κρατάει κανείς πολλά μαζί αρσενικά ψάρια του είδους Betta splendens (Siamese Fighting Fish) στο ίδιο ενυδρείο και που «κολλάνε» στα τζάμια με βεντούζες. Το γέμισα μερικώς με κεραμικούς κόκκους (αυτούς που χρησιμοποιούνται στις υδροπονικές καλλιέργειες για συγκρατούν τα φυτά μέσα στο νερό) και εν συνεχεία τα «εποίκισα» με μικρές καταβολάδες από φυτά όπως τα:

·        Ficus repens: είδος φυτού προερχόμενο από περιβάλλοντα με πολλή υγρασία, που έχει μικρά στρογγυλεμένα φύλλα με ασπριδερές άκρες. Μου αρέσει πάρα πολύ (δείτε τη φωτο. 1)

·        Δύο διαφορετικά είδη κισσού  Ivy [Σ.τ.Μ. = Ήβη, πιθανώς πρόκειται για το είδος Hedera helix], με διαφορετικά σχήματα και χρώματα φυλλώματος βέβαια (δείτε τη φωτο. 1)

·        Μία Βρομέλια: μάλλον πρέπει να είναι το πιο ιδιότροπο φυτό που φιλοξενείται σε αυτό το σύστημα (μέχρι στιγμής) (δείτε τη φωτο. 2)

·        Ένα είδος Φτέρης (Adianthum capillusveneris, με άλλα λόγια Φτέρη-Κώμη της Παρθένου, στη χώρας μας λέγεται Κώμη της Αφροδίτης), που είναι το μόνο είδος – προς στιγμής – που έχει «προσδεθεί» στα παρελκυόμενα μέρη (φίλτρο και μπροστινά τζάμια!). (δείτε τη φωτο. 3)

·        Λίγα φυτά του επιπλέοντος είδους Pistia stratiotes (και πάλι δείτε τη φωτο. 1) 

Φωτο. 1 Από τα αριστερά προς τα δεξιά: Ficus repens, Ivy και Pistia stratiotes.

  

Φωτο. 2 Μία Βρομέλια (μη ταξινομημένη). Στα δάση της βροχής αυτά τα φυτά ζουν ως επίφυτα, επάνω σε κορμούς δένδρων. Εδώ διατηρώ το δείγμα, ας πούμε, σαν «υδροπονικό».

Φωτο. 3 Μία φτέρη του είδους Adianthus capillusveneris, έχει προσκολλήσει τις ρίζες τις μεταξύ φίλτρου και μπροστινού τζαμιού και φαίνεται πως πάει καλά!

Το ξεκίνημα του εγχειρήματος δεν ήταν και τόσο εύκολο: πολύ «τεχνολογικό υλικό» που είναι εμφανές (πχ λαστιχάκια), αλλά σταδιακά – σιγά-σιγά βέβαια – τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Τα φυτά του γένους Anubias και του γένους Cryptocoryne άρχισαν να πολλαπλασιάζονται, με την εισαγωγή μόνο επιλεγμένων θρεπτικών συστατικών (χρησιμοποίησα στην αρχή ένα λίπασμα «χαμηλής περιεκτικότητας σε φώσφορο», ώστε να βοηθήσω τα ψάρια μου του γένους Ancistrus, να αντιπαρατεθούν επιτυχώς απέναντι σε ένα πιθανό ξέσπασμα άλγης). Επίσης να αναφέρω πως ανακάλυψα πως οι Βρομέλιες δεν είναι και τόσο εύκολα φυτά (ακόμη διαθέτω βέβαια ένα άδειο χώρισμα στο δοχείο των «μονομάχων», για την προσθήκη και ενός δεύτερου φυτού του ίδιου είδους) και για τη Φτέρη ισχύουν, εν ολίγοις, τα ίδια. Πρέπει να αφεθεί να συνηθίσει το καινούργιο της περιβάλλον (το φυτό βρέθηκε προσκολλημένο επάνω σε ένα τοίχο, κατά τη διάρκεια βόλτας στην εξοχή). Τελικά, παρά την έλλειψη υπομονής εκ μέρους μου, τα πράγματα άρχισαν να καλυτερεύουν! Εάν παρατηρήσει κανείς το ενυδρείο, θα καταλάβει πού ήμουν σωστός (τα φυτά ευδοκιμούν: για παράδειγμα τα Anubias barteri και τα Anubias barteri ποικιλία “nana” έχουν αρχίσει να αναπτύσσουν λίγα φύλλα εκτός νερού) και πού λάθος (πχ ένα από τα δύο φυτά του γένους Echinodorus ΔΕΝ λέει να «πάει» με τίποτα).

Η συντήρηση αυτού του συστήματος δεν είναι και τόσο δύσκολη: οι μερικές αλλαγές του νερού μπορούν να καθυστερούν υπερβολικά για να πραγματοποιηθούν (να ΕΙΣΤΕ όσο γίνεται συντηρητικότεροι σχετικά με αυτό το θέμα!), αφού ο μεγάλος αριθμός φυτικής βιομάζας «ρουφάει» τα θρεπτικά συστατικά του νερού και συνδεόμενος με τον ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ μικρό αριθμό ψαριών που φιλοξενούνται: ας πούμε πρέπει κανείς να αλλάζει δέκα με είκοσι λίτρα σε μηνιαία βάση (μπορεί εγώ να ακολουθήσω ένα πρόγραμμα με μεγαλύτερες συχνότητες, τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες που θα ‘ρθουν), λίγο λίπασμα κάθε τόσο (ας πούμε ένα κυβικό εκατοστόμετρο – 1 cm3 κάθε δεύτερη εβδομάδα) και αυτό είναι όλο! Θα πρέπει να δίνεται προσοχή όταν καθαρίζεται ο βυθός ώστε να απομακρύνονται ρύποι (συνήθως προερχόμενοι από τα φυτά!), για να μην καταστραφούν τίποτε ρίζες.

Νάτο πάλι: το ενυδρείο μου Βάλτος.

Τώρα θα σας δώσω λίγα (πολύ – πολύ λίγα, στην πραγματικότητα, αφού δεν έχω σχεδόν καθόλου) στοιχεία για την τελευταία «ιχθυολογική» μου προσθήκη: τρία άτομα (ήταν αρχικά έξι, αλλά μόνο τα μισά επεβίωσαν του ταξιδιού τους από το Μεξικό στην Ιταλία), τις οικογένειας GOODEIDAE, που μου χάρισε ο Juan Miguel Artigas Azas, όταν μείναμε στο Mexico τον Απρίλη του 2002. Αυτά τα μπιζού, στην πραγματικότητα είναι Xenoophorus captivus “Illescas”, μίας ποικιλίας που λέγεται πως στην πραγματικότητα, πως ΕΧΟΥΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. Φυσικά ελπίζω πως τελικά θα καταφέρω να τα αναπαράγω.

Σ’ αυτή τη φωτο επάνω φαίνονται δύο δείγματα (ημιενήλικα και όχι ακόμη χρωματισμένα) του είδους Xenoophorus captivusIllescas”, που φαίνεται να έχει εξαφανιστεί από τους φυσικούς του υγροτόπους.

ΣΥΜΕΡΑΣΜΑΤΑ: Δύσκολο να εκφράσω κάποια συμπεράσματά μου ακόμη. Σε έναν ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ, ΤΕΛΕΙΟ κόσμο (όπου κανείς θα μπορεί έχει άφθονο χώρο για να εγκαθιστά συστήματα ενυδρείων), ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να μπει στη διαδικασία «στησίματος» ενός συστήματος ενυδρείου απομίμησης βάλτου, ως μία βιώσιμη εναλλακτική, σε σχέση με τα «κοινά» συστήματα ενυδρείων, εφ’ όσον έχει λάβει υπ’ όψιν του τι ακριβώς ενδιαφέρον συντελείται κατά μήκους των «οχθών» των ρεμάτων ή μικρών και μεγάλων ποταμίων συστημάτων, σε όλη του την έκταση, επιτρέποντας έτσι ένα σχεδιασμό που θα δείχνει «πιο φυσικός» μέσα στο ενυδρείο του. Σε ότι αφορά σε εκείνες τις «παλιοκιχλίδες» που τρώνε ή ξεριζώνουν φυτά, πιθανώς ένα τέτοιο «στήσιμο» να δίνει την ευκαιρία να μειώνεται το θέαμα των «σεληνιακών κρατήρων» εντός του συστήματος που συνήθως έχουν στην κυριότητά τους διάφοροι ακουαρίστες, με απώτερο σκοπό να στεγαστούν στο ίδιο σύστημα και άλλου είδους ζώα (αμφίβια ούτως ειπείν) στην εκτός ύδατος περιοχή (καλό είναι να αποφεύγονται τα είδη που είναι δεινοί «άλτες», σε κάθε περίπτωση). Μπορεί κανείς ακόμη να δοκιμάσει να διατηρήσει και ορχιδέες από δάση της βροχής σε ένα τέτοιο σύστημα. Μάταια όμως ο κόσμος μας δεν είναι ούτε ΘΕΩΡΗΤΙΚΟΣ μήτε και ΤΕΛΕΙΟΣ (έτσι σε κάθε ένα ενυδρείο μας πρέπει να «εξοικονομούμε» λειτουργικό χώρο για τις αγαπημένες μας κιχλίδες που επιδεικνύουν «υψηλές απαιτήσεις σε χώρο»), οπότε δεν μπορώ να πάρω και όρκο για ένα τέτοιο σύστημα!

Ακόμη κι έτσι όμως: ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ να φανταστείτε ένα σύστημα με μεγάλη εναέρια περιοχή «χορτασμένη» από κισσούς, φτέρες, Βρομέλιες, ορχιδέες και ανάλογα είδη φυτών (ταιριασμένα μαζί), κλαδιά από bogwood να εξέρχονται του νερού, στο οποίο ευδοκιμεί ένα άλλο, υποβρύχιο όμως, δάσος από Cryptocoryne species, Anubias species (A. barteri, A. barteri var. “nana”, A. congensis κλπ), Versicularia dubyana, Vallisneria species με μακρύ φύλλωμα και άλλα τινά, όπου ανάμεσά τους θα κινούνται, κολυμπώντας ευγενικά, μικρές πολύχρωμες κιχλίδες, “tetras”, «γατόψαρα», χαιρόμενα τα κάπως όξινα νερά ενός περιβάλλοντος πλούσιου σε τανικά και χουμικά οργανικά οξέα. Στην επιφάνεια του νερού να εντοπίζονται επιπλέοντα φυτά – πχ των ειδών – Eichornia crassipes (πολύ συχνά έχοντας και μεγάλα άνθη) και Pistia stratiotes (για να αναφέρουμε κάποια), που κινούνται γλυκά επάνω στη ροή του νερού (την προκαλούμενη από μία κρυμμένη αντλία νερού!), σε κάποια πίσω γωνιά μπορεί να μπουν εξαιρετικά φυτά παπύρου, ενώ λίγα δενδρόβια βατράχια, να κινούνται ράθυμα στις όχθες. Μην μου πείτε πως δεν μπαίνετε καν σε πειρασμό.

ΕΓΩ ΠΑΝΤΩΣ ΜΠΗΚΑ Σ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΣΜΟ!!! Μπορεί μάλιστα, αργά ή γρήγορα, να το προσπαθήσω … (αλλά σας παρακαλώ … μην το πείτε ακόμη στη Stefania).

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.