HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

 

Κατασκευάζοντας ένα δικό μας Fishroom - 2

 (Ο σχεδιασμός για τον Dr. Michael K. Oliver)

του Αντρέα Ι. Ηλιόπουλου

Πριν από λίγους μήνες, ο δόκτωρ Michael K. Oliver (Ph.D. στην Ταξινόμηση των κιχλίδων της λίμνης Malawi), μας έβαλε στο μυαλό την ιδέα να συγγράψουμε ένα άρθρο, σχετικό με τον σχεδιασμό και την κατασκευή ενός χώρου εγκατάστασης ενυδρείων για διατήρηση, εκτροφή και αναπαραγωγή καλλωπιστικών ψαριών, fishroom, κατά το κοινώς λεγόμενο, στη γλώσσα των ακουαριστών. Η αλήθεια είναι πως η ιδέα αυτή μας άρεσε πολύ και όταν ο δόκτωρ Oliver μας απέστειλε την κάτοψη του υπογείου του, που θα μπορούσε να μεταμορφωθεί σε fishroom, δουλέψαμε λίγο και σας παρουσιάζουμε εδώ και τώρα το αποτέλεσμα αυτών των εργασιών.

Ο σχεδιασμός που κάναμε αφορά στις πραγματικές διαστάσεις του υπογείου του δόκτορα Oliver, αλλά μπορείτε να προσαρμόσετε εύκολα αυτόν το σχεδιασμό σύμφωνα με το χώρο που εσείς διαθέτετε, αλλά και σύμφωνα με τις προσωπικές ανάγκες εκτροφής, διατήρησης και αναπαραγωγής που αντιμετωπίζετε. Το fishroom που σχεδιάσαμε εδώ είναι ένα είδος εργαστηριακού fishroom, κατάλληλου για διατήρηση, αναπαραγωγή και παρατήρηση, μεσαίου ή σχετικά μεγάλου μεγέθους κιχλίδων και όχι ένα fishroom στέγασης καλλωπιστικών ενυδρείων παρουσίας, αλλά η αρχή είναι ακριβώς η ίδια.

Εδώ έχουμε λοιπόν έναν υπόγειο χώρο με ένα διαθέσιμο κομμάτι στη μια του γωνία, με εμβαδόν περίπου πέντε μέτρα και εβδομήντα τετραγωνικά εκατοστόμετρα (5,7 m²), στη μία του πλευρά και ένα μέτρο και εξήντα δύο τετραγωνικά εκατοστόμετρα (1,62 m²), στην άλλη. Το ύψος του συγκεκριμένου υπογείου, από το πάτωμα έως το ταβάνι, είναι ένα μέτρο και ενενήντα οκτώ εκατοστόμετρα (1,98 m). Δείτε το παρακάτω διάγραμμα.

Η μία πλευρά αυτής της «ψαρογωνιάς» έχει μήκος τρία μέτρα και ογδόντα εκατοστόμετρα (3,8 m) και ένα μέτρο και πενήντα εκατοστόμετρα (1,5 m) πλάτος. Μπορεί λοιπόν να στεγάσει άνετα μία διώροφη βάση με επτά (7) ενυδρεία σε κάθε της όροφο, χρησιμοποιώντας μόνο το ένα μέτρο (1 m) του συνολικού ενός μέτρου και πενήντα εκατοστομέτρων (1,5 m) του πλάτους αυτής της πλευράς. Στην άλλη πλευρά, με μήκος τεσσάρων μέτρων και τριάντα εκατοστομέτρων (4,3 m) και πλάτους εξήντα ενός εκατοστομέτρων (0,61 m), έχουμε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε τα δύο μέτρα και εβδομήντα εκατοστόμετρα (2,7 m), από το συνολικό μήκος, για να εγκαταστήσουμε άλλη μία διώροφη βάση με έξι (6) ενυδρεία ανά όροφο. Έχουμε λοιπόν τη δυνατότητα εγκατάστασης ενός συνόλου είκοσι έξι (26) συστημάτων ενυδρείων, αρκετά ικανοποιητικού όγκου (όπως θα διαπιστώσετε στη συνέχεια), σ’ αυτόν τον σχετικά περιορισμένων διαστάσεων χώρο. Θα έχουμε έτσι τη δυνατότητα να διαθέτουμε συνολικά περί τα έξι χιλιάδες (6.000) λίτρα όγκου νερού. Πιστεύουμε πως αυτό θα μπορεί να είναι ένα αξιοπρεπές fishroom για διατήρηση και αναπαραγωγή κιχλίδων, με αρκετά μεγάλο όγκο νερού για να δουλέψει κανείς.

A. Οι Βάσεις

Η κατασκευή των βάσεων που επάνω τους κανείς θέλει να τοποθετήσει ενυδρεία, θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα προσεκτικών αποτιμήσεων και υπολογισμών, για να μειωθεί κάθε κίνδυνος κατάρρευσής τους, αλλά και για να είναι όσο λειτουργικότερες γίνεται. Τα διαθέσιμα υλικά για τέτοιου είδους κατασκευές είναι το ξύλο, το σίδερο και το αλουμίνιο.

● Οι Ξύλινες βάσεις, είναι εύκολο να αποσυναρμολογηθούν – εάν χρειαστεί – και είναι πολύ ευχάριστες στην όψη, αλλά από την άλλη πλευρά, το ξύλο θα πρέπει να επεξεργαστεί κατάλληλα και να «περαστεί», πολλά «χέρια», με προστατευτικά υλικά, ικανά να το διατηρήσουν ανέπαφο από την πολυετή παραμονή του σε ένα τόσο υγρό περιβάλλον. Το κόστος τους, μπορεί να θεωρηθεί σχετικά χαμηλό, ειδικά μάλιστα εάν κάποιος μπει στον κόπο να τις κατασκευάσει μόνος του. Ένα μειονέκτημα είναι πως τα ξύλινα δοκάρια που θα πρέπει να χρησιμοποιήσει κανείς, θα πρέπει να φροντίσει να είναι αρκετά μεγάλης διατομής, ώστε να είναι ικανά να κρατήσουν, όλο αυτό το βάρος, σε σχέση με τα σιδερένια ή τα αλουμινένια δοκάρια, που μπορούν να είναι μικρότερου πάχους για τα ίδια ακριβώς βάρη. Αυτό μεταφράζεται σε κάμποσο χαμένο, από τον διαθέσιμο, χώρο μας. Οι ξύλινες βάσεις κατασκευάζονται εύκολα, εάν διαθέτει κανείς κάποια βασικά εργαλεία, όπως ένα ηλεκτρικό τρυπάνι, μακριά στριφώνια, κατσαβίδια, ένα αλφάδι, κόλλα ξύλων και κάμποση υπομονή. Το πλέον απαραίτητο που θα πρέπει κανείς να κάνει είναι να πάρει τέλειες μετρήσεις, να πάει σε ένα ξυλουργείο και να παραγγείλει να του κόψουν στις επιθυμητές διαστάσεις τα δοκάρια που θα χρειαστούν. Να προτιμήσετε να αγοράσετε ξύλα ήδη επεξεργασμένα. Έπειτα και με τη βοήθεια ενός ή περισσοτέρων καλών φίλων, θα πρέπει να συναρμολογήσετε αυτά τα κομμένα δοκάρια μεταξύ τους. Εν συνεχεία θα πρέπει να «περάσετε» όλη την κατασκευή σας, με κάποια βάση (primer) καλής ποιότητας (όπως το μίνιο ξύλου) και με τουλάχιστον δύο «χέρια» από στεγανωτικό βερνίκι ξύλου, στο τέλος. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε σουηδικό πεύκο (σαν τη φτηνότερη εναλλακτική), ή καλύτερης ποιότητας – φυσικά με μεγαλύτερα κόστη – ξυλεία, όπως ξύλο οξιάς, καστανιάς, δρυός ή τέλος τροπική ξυλεία, που έχει και φυσική αντοχή στην υγρασία, αλλά κοστίζει πάρα πολύ ακριβότερα, από όλα τα άλλα είδη ξύλου.

● Το Σίδερο είναι φτηνό σαν υλικό αλλά η κατασκευή μεταλλικών βάσεων από σιδεροσωλήνες πρέπει να γίνει από επαγγελματίες, αφού ο εξοπλισμός σε εργαλεία που χρειάζονται γι’ αυτή τη δουλειά (για παράδειγμα η συσκευή ηλεκτροσυγκόλλησης) και δεν είναι εργαλεία που μπορεί να τα βρει κανείς εύκολα στη συλλογή των εργαλείων ενός σπιτικού. Εκτός αυτού δεν είναι και τόσο εύκολη η διαδικασία του να επιτύχει κάποιος, μη επαγγελματίας, τέτοιου είδους αξιόπιστες και σωστές κολλήσεις, οπότε εάν δεν είστε ικανοί επαγγελματίες, κατασκευαστές σιδηρών κατασκευών, θα συνιστούσαμε να μην επιχειρήσετε να κατασκευάσετε μόνοι σας κάτι τέτοιο, γιατί μπορεί να είναι τρομερά επικίνδυνο σαν εγχείρημα. Το μειονέκτημα του σιδήρου είναι η σκουριά, οπότε η κατασκευή σας πρέπει να «περαστεί» με ένα primer πολύ καλής ποιότητας και εν συνεχεία με κάμποσα «χέρια» στεγανού χρώματος σιδήρου. Καλό είναι να προστατεύσετε τα «πόδια» των σιδερένιων βάσεων με πλαστικά πέλματα, για να εμποδίσετε να σκουριάσουν τα πιο κρίσιμα σημεία της κατασκευής. Είναι επίσης απαραίτητο να συντηρείτε αυτές τις σιδερένιες βάσεις, από καιρού εις καιρόν, για να εξασφαλιστεί η μακροζωία τους. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να τις «περνάτε» με ένα καλής ποιότητας αντισκωρικό βερνίκι, όταν το χρειάζονται (μία φορά το χρόνο θα ήταν τέλεια). Υπάρχουν στο εμπόριο τέτοια βερνίκια που μπορούν να «περαστούν» κατ’ ευθείαν επάνω στα σκουριασμένα μέρη, χωρίς προηγουμένως να χρειάζεται άλλη προεργασία (πχ τρίψιμο). Μία άλλη εναλλακτική για τέτοιες κατασκευές είναι η χρήση γαλβανισμένων σιδεροδοκών, αντί για απλούς σιδεροδοκούς.

● Το Αλουμίνιο είναι το τέλειο υλικό γι’ αυτή τη δουλειά. Είναι ελαφρύ και πρακτικά είναι «αθάνατο». Εάν μάλιστα κανείς χρησιμοποιήσει ηλεκτροστατικά βαμμένα δοκάρια αλουμινίου, τότε απλά κατασκευάζουμε και ξεχνάμε την κατασκευή μια και καλή. Επιπροσθέτως μπορεί κανείς να επιλέξει μέσα σε μεγάλη ποικιλία χρωματισμών που θα ταιριάζουν στην αισθητική του διαθέσιμου χώρου του. και η αλουμινένιες κατασκευές όμως απαιτούν ειδικευμένους τεχνίτες. Σαν υλικό το αλουμίνιο είναι πανάκριβο, συγκρινόμενο με το ξύλο, το σίδερο ή το γαλβανισμένο σίδερο. [Σ.τ.Μ. το κόστος τους είναι πιθανώς εφάμιλλο με το κόστος του ανοξείδωτου σιδήρου]. Οι αμοιβές ενός τεχνίτη αλουμινίου, επίσης είναι υψηλές, αν και τα εργαλεία για τέτοιες κατασκευές (πχ πριτσίνια και συσκευές για πριτσίνια) είναι φτηνά, τα βρίσκει κανείς εύκολα σε χρωματοπωλεία της γειτονιάς του και η χρήση τους είναι παιγνιδάκι. Υπάρχουν ειδικές τεχνικές για να συναρμολογηθούν αλουμινένια δοκάρια μεταξύ τους. Οι καλύτεροι τεχνίτες, χρησιμοποιούν αλουμινένια profiles στους αρμούς, που εφαρμόζουν εντός των σωλήνων αλουμινίου τετράγωνης διατομής, οπότε όταν εφαρμόζονται τα πριτσίνια δεν τσαλακώνουν τους σωλήνες και πρακτικά οι αλουμινένιοι σωλήνες διπλασιάζουν την αντοχή και το πάχος των τοιχωμάτων τους στους αρμούς. Ακόμη μ’ αυτήν την τεχνική οι ενώσεις δεν φαίνονται καθόλου.

Η κατασκευή των βάσεων (racks)

Γι’ αυτό το εικονικό fishroom, επέλεξα το σίδερο για να ελαχιστοποιήσω το κόστος του, όσο είναι δυνατόν. Οι σιδεροδοκοί που θα χρησιμοποιήσουμε εδώ είναι ενισχυμένοι στρατζαριστοί κυλοδοκοί τετράγωνης διατομής, διαστάσεων τεσσάρων εκατοστομέτρων επί τέσσερα εκατοστόμετρα (4 cm x 4 cm) και πάχους τεσσάρων χιλιοστομέτρων (4 mm). Οι βάσεις αποτελούνται από «πόδια» ύψους ενός μέτρου και δέκα τεσσάρων εκατοστομέτρων (114 cm) και παραλληλόγραμμα πλαίσια.

Για τον κάτω όροφο του πρώτου rack, σχεδίασα ένα (1) πλαίσιο με μήκος τρία μέτρα και ογδόντα εκατοστόμετρα (3,8 m) και πλάτος ένα μέτρο (1 m), ενώ άλλο ένα (1) πλαίσιο – των ιδίων διαστάσεων –  σχεδιάστηκε και για τον επάνω όροφο. Τα δέκα έξι (16) πόδια επάνω στα οποία θα στηρίζεται το πλαίσιο του κάτω ορόφου, έχουν μήκος είκοσι τριών εκατοστομέτρων (23 cm), ενώ δέκα έξι (16) πόδια ακόμη, μήκους ογδόντα τριών εκατοστομέτρων (83 cm), θα υποστηρίζουν το πλαίσιο του δευτέρου ορόφου.

Για το δεύτερο rack, σχεδίασα δύο (2) παραλληλόγραμμα πλαίσια μήκους δύο μέτρων και εβδομήντα εκατοστομέτρων (2,7 m) και πλάτους εξήντα ενός εκατοστομέτρων (0,61 m) έκαστο. Δέκα τέσσερα (14) πόδια, ύψους είκοσι τριών εκατοστομέτρων (23 cm), θα στηρίζουν το πλαίσιο του κάτω ορόφου και δέκα τέσσερα (14), ύψους ογδόντα τριών εκατοστομέτρων (83 cm) ακόμη, θα υποστηρίζουν το πλαίσιο του επάνω ορόφου.

Έτσι συγκολλούμε τα «πόδια» επάνω στο ένα πλαίσιο και δημιουργούμε τον κάτω όροφο, ενώ συγκολλούμε πάνω του τα υπόλοιπα «πόδια» και πάνω τους εφαρμόζουμε και συγκολλούμε το δεύτερο πλαίσιο φτιάχνοντας τον δεύτερο όροφο του rack. Όπως διαπιστώνεται, έχω αφήσει ένα κενό είκοσι τριών εκατοστομέτρων (23 cm) από το πάτωμα έως τον πρώτο όροφο του rack, για να υπάρχει αρκετός χώρος να τοποθετηθεί σύστημα αποχέτευσης των ενυδρείων, κάτω από το rack. Επίσης άφησα ένα κενό ογδόντα τριών εκατοστομέτρων (83 cm) μεταξύ του κάτω και του επάνω ορόφου. Τοποθετώντας ενυδρεία με ύψος εξήντα εκατοστόμετρα (60 cm), έχουμε ένα κενό άλλων είκοσι τριών εκατοστομέτρων (23 cm) μεταξύ των ενυδρείων του κάτω ορόφου και του σιδεροδοκού του δεύτερου ορόφου, οπότε υπάρχει αρκετός διαθέσιμος χώρος για να δουλέψουμε άνετα με τα ενυδρεία, αλλά και για να τοποθετηθούν συστήματα φωτισμούς τους. Από την κορυφή των ενυδρείων του δευτέρου ορόφου έως την οροφή του υπογείου έχουμε ένα κενό είκοσι τεσσάρων εκατοστομέτρων (24 cm), οπότε οι αναγκαίες εργασίες με τα ενυδρεία και στον επάνω όροφο δεν εμποδίζονται αλλά υπάρχει και διαθέσιμος χώρος για συστήματα φωτισμού και αυτών των ενυδρείων.

Με ανάλογο ακριβώς τρόπο θα πρέπει να εργαστούμε και για την κατασκευή του δεύτερου rack.

B. Ενυδρεία

Οι διαστάσεις αυτών των μεταλλικών racks, μας καθορίζουν τώρα τις ακριβείς διαστάσεις των προς εγκατάσταση ενυδρείων.

Στο πρώτο μπορούν να εγκατασταθούν επτά (7) συστήματα στον κάτω όροφο, διαστάσεων (Μ x Β x Υ) σαράντα εννέα εκατοστόμετρα επί εκατό εκατοστόμετρα επί εξήντα εκατοστόμετρα (49 cm x 100 cm x 60 cm), και ο όγκος νερού είναι περίπου διακόσια ενενήντα λίτρα (290 l) για κάθε ενυδρείο. Στον επάνω όροφο αυτού του rack, μπορούμε να εγκαταστήσουμε πέντε (5) συστήματα διαστάσεων (Μ x Β x Υ) πενήντα τρία εκατοστόμετρα επί εκατό εκατοστόμετρα επί εξήντα εκατοστόμετρα (53 cm x 100 cm x 60 cm), λειτουργικού όγκου τριακοσίων δέκα πέντε περίπου λίτρων (315 l) έκαστο, ένα (1) σύστημα διαστάσεων (Μ x Β x Υ) πενήντα πέντε εκατοστόμετρα επί εκατό εκατοστόμετρα επί εξήντα εκατοστόμετρα (55 cm x 100 cm x 60)και ακόμη ένα (1) διαστάσεων (Μ x Β x Υ) πενήντα τέσσερα εκατοστόμετρα επί εκατό εκατοστόμετρα επί εξήντα εκατοστόμετρα (54 cm x 100 cm x 60 cm). Τα δύο τελευταία συστήματα χωράνε – πάνω κάτω – γύρω στα τριακόσια είκοσι λίτρα (320 l) έκαστο. Έτσι έχουμε έναν συνολικό όγκο νερού πάνω από τις τέσσερις χιλιάδες λίτρα (4.000 l), σ’ αυτό το rack, μοιρασμένου σε δέκα τέσσερα (14) συστήματα.

Το δεύτερο rack, τώρα μπορεί να δεχτεί έξι (6) ενυδρεία στον κάτω όροφό του, διαστάσεων x Β x Υ) σαράντα εκατοστόμετρα επί εξήντα ένα εκατοστόμετρα επί εξήντα εκατοστόμετρα (40 cm x 61 cm x 60 cm), όγκου εκατόν σαράντα πέντε λίτρων (145 l) έκαστο και άλλα τέσσερα (4) συστήματα διαστάσεων (Μ x Β x Υ) σαράντα τρία εκατοστόμετρα επί εξήντα ένα εκατοστόμετρα επί εξήντα εκατοστόμετρα (43 cm x 61 cm x 60 cm), με χωρητικότητα εκατόν πενήντα επτά λίτρων (157 l) περίπου το καθένα, ένα (1) διαστάσεων (Μ x Β x Υ) σαράντα επτά εκατοστόμετρα επί εξήντα ένα εκατοστόμετρα επί εξήντα εκατοστόμετρα (47 cm x 61 cm x 60 cm) και ακόμη ένα (1) διαστάσεων (Μ x Β x Υ) σαράντα έξι εκατοστόμετρα επί εξήντα ένα εκατοστόμετρα επί εξήντα εκατοστόμετρα (46 cm x 61 cm x 60 cm), όγκου γύρω στα εκατόν εβδομήντα λίτρα (170 l) το καθένα. Έχουμε δηλαδή ένα σύνολο δώδεκα (12) ενυδρείων συνολικής χωρητικότητας γύρω στα χίλια οκτακόσια λίτρα (1.800 l) νερού.

Αριθμός ενυδρείων (1ο rack)

Διαστάσεις - Μ x Β x Υ (εκατοστόμετρα)

Χωρητικότητα (λίτρα)

7

49 x 100 x 60

2.058

5

53 x 100 x 60

1.590

1

54 x 100 x 60

324

1

55 x 100 x 60

330

Αριθμός ενυδρείων (2ο rack)

 

 

6

40 x 61 x 60

878,4

4

43 x 61 x 60

629,52

1

46 x 61 x 60

168,36

1

47 x 61 x 60

172,02

Σύνολα

 

 

26

 

6.146,3

Φίλτρα

Προτίμησα μηχανικά προωθούμενα εσωτερικά φίλτρα για κάθε ένα σύστημα ξεχωριστά. Για τα δέκα τέσσερα (14) συστήματα του πρώτου rack, σχεδίασα ένα εσωτερικό φίλτρο με βάθος δέκα επτά εκατοστομέτρων (17 cm) και τρεις (3) θαλάμους. Στον πρώτο – που είναι ο θάλαμος εισαγωγής του νερού του συστήματος στο χώρο φίλτρανσης – υπάρχει μία (1) τρύπα στο κάτω μέρος, με διάμετρο τριάμισι εκατοστομέτρων (3,5 cm) που εξυπηρετεί ως εισαγωγή νερού. Σ’ αυτό το πρώτο χώρισμα, μπορούν να εγκατασταθούν τα μηχανικά μέσα φίλτρανσης και πίσω από αυτά τα χημικά μέσα ή και ο θερμοστάτης ακόμη. Το μήκος αυτού του πρώτου θαλάμου έχει μήκος επτά εκατοστομέτρων (7 cm). Το τρίτο χώρισμα, που εξυπηρετεί ως επιστροφή του νερού από το φίλτρο στον λειτουργικό χώρο του ενυδρείου, διαθέτει επίσης μία (1) τρύπα, στο επάνω μέρος, αυτή τη φορά, διαμέτρου δέκα έξι χιλιοστομέτρων (16 mm), μέσω τις οποίας, το φιλτραρισμένο νερό επιστρέφει στο ενυδρείο. Το μήκος αυτού του τρίτου θαλάμου είναι δώδεκα εκατοστόμετρα (12 cm). Τέλος, ο μεσαίος θάλαμος, είναι ο θάλαμος εγκατάστασης του βιολογικού υποστρώματος.

Ο τρόπος σχεδιασμού αυτών των ιδιοκατασκευών είναι ίδιος μ’ αυτόν που χρησιμοποίησα στο φίλτρο που υποστηρίζει το non – m’buna ενυδρείο του δόκτορος Γ. Ι. Ρεκλού, αλλά και για τα φίλτρα με τα οποία έχω εξοπλίσει τα δικά μου ενυδρεία που χρησιμοποιώ στο κατάστημά μου για να αποθηκεύω ζωντανά καλλωπιστικά ψάρια. Εναλλακτικά κανείς μπορεί να χρησιμοποιήσει το σχεδιασμό που παρουσιάζεται στο παραπάνω τρισδιάστατο διάγραμμα, όπου η πορεία του νερού ακολουθεί κάθετη οδό, σε αντίθεση με την οριζόντια οδό που εγώ προτείνω.

Φυσικά θεωρώ πως το να αναγκάζεται το νερό να ακολουθήσει κάθετη οριζόντια πορεία είναι πολύ καλύτερο σαν μέθοδος (εφ’ όσον χρησιμοποιούνται αντλίες νερού επί κεφαλής), αφού σ’ αυτήν την περίπτωση μπορούμε να «δουλέψουμε» τα συστήματα αυτά με όσο όγκο νερού θέλουμε, αρκεί η στάθμη του να είναι αρκετή για να παραμένουν βυθισμένες οι επί κεφαλής αντλίες νερού. Αυτή η εναλλακτική αποδεικνύεται άψογη, όταν κάνουμε μερικές αλλαγές νερού χωρίς να σταματάμε τις επί κεφαλής αντλίες με το φόβο να μείνουν εκτός νερού και να πάθουν ζημιά, όταν πρέπει να χορηγήσουμε θεραπευτικές αγωγές – με αποτέλεσμα να μπορούμε να χρησιμοποιούμε μικρότερες ποσότητες φαρμακευτικών σκευασμάτων. Επίσης, μ’ αυτήν την πρόταση, έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε «μπάνια» (bath) μικρής διάρκειας, ή εμβαφτίσεις (dip) χωρίς περαιτέρω προβλήματα. Για πιο λεπτομερείς πληροφορίες περί του σχεδιασμού και της λειτουργίας αυτού του πρότυπου φίλτρου, μπορείτε να ρίξετε μία ματιά στην ψηφιακή διεύθυνση: http://www.malawicichlidhomepage.com/haps/filter_diagram.html. Για τα υπόλοιπα δώδεκα (12) συστήματα, ο σχεδιασμός είναι ίδιος και οι διαστάσεις των θαλάμων φίλτρανσης παρόμοιες.

Ο λόγος που προτείνω μηχανικά προωθούμενες μονάδες φίλτρανσης, σχετίζεται, κατά κάποιον τρόπο με τον συνολικό σχεδιασμό των φίλτρων. Αυτός ο σχεδιασμός, αρχικά, μας επιτρέπει να εργαστούμε με όσο όγκο νερού επιθυμούμε, αρκεί η επί κεφαλής αντλία νερού, στον τρίτο θάλαμο, να είναι βυθισμένη στο νερό, αλλά έχει και άλλα λειτουργικά πλεονεκτήματα, όπως ήδη προανέφερα. Προτιμώ αντλίες νερού με δυνατότητα ελέγχου κυκλοφορίας, ώστε να μπορώ να αυξάνω ή να μειώνω – κατά περίπτωση – την ταχύτητα της κυκλοφορίας του νερού. Έτσι γίνεται φανερό πλέον πως αυτά ακριβώς τα συστήματα ενυδρείων που προτείνω, μπορούν να χρησιμοποιηθούν με αρκετούς διαφορετικούς τρόπους. Με έναν τέτοιο σχεδιασμό τα baths και τα dips είναι δυνατά, αλλά γίνεται και οικονομία στις φαρμακευτικές ουσίες, που μερικές φορές μπορεί να αποδειχτούν πανάκριβες. Επίσης απλά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μικρότερο όγκο, σε περίπτωση που το βιολογικό φορτίο μας είναι τόσο μικρό που δεν δικαιολογεί τη χρήση όλης της χωρητικότητας του συστήματος, με αποτέλεσμα να έχουμε λιγότερο νερό να θερμάνουμε, λιγότερο νερό να πετάξουμε σε κάθε μερική αλλαγή νερού και άρα λιγότερα χρήματα για να ξοδέψουμε. Οι επί κεφαλής αντλίες νερού που δύνανται να αποδίδουν τις κυκλοφορίες που απαιτούν αυτοί οι όγκοι νερού, δεν καταναλώνουν λιγότερα από εννέα (9) και περισσότερα από δέκα εννέα (19) Watts έκαστη.

Ένα πρόσθετο βοηθητικό σύστημα, που μπορεί να προστεθεί σε κάθε ένα τέτοιο σύστημα ενυδρείου είναι μία τρύπα, μέσα σε έναν από τους θαλάμους φίλτρανσης (καλύτερα στο θάλαμο της εξόδου, που είναι εγκατεστημένη και η αντλία νερού). Η τρύπα αρκεί να έχει διάμετρο μεταξύ είκοσι επτά και είκοσι οκτώ χιλιοστομέτρων (2,7 cm – 2,8 cm), ώστε να ταιριάξει κανείς συνδέσμους δεξαμενής διατομής μισής ίντσας (½’’). Προσαρμόζοντας επάνω στους συνδέσμους αυτούς μικρές  ανοξείδωτες ball bulb (= ένσφαιρές) ή gate bulb (= βάνες θυρίδας), μπορεί κανείς να αδειάζει εύκολα και γρήγορα τα ενυδρεία του, αποφεύγοντας τις ατσαλιές από χυμένα νερά. Εάν επισκεφτείτε την ψηφιακή διεύθυνση του MCH http://www.malawicichlidhomepage.com/haps/whole_tank_hydraulic.html, θα πάρετε μία πιο ολοκληρωμένη ιδέα γι’ αυτήν τη βοηθητική προσθήκη. Στην παραπάνω σελίδα φαίνεται πεντακάθαρα ο σύνδεσμος δεξαμενής στο τρισδιάστατο διάγραμμα που ο σχεδιαστής των τρισδιάστατων σχεδιαγραμμάτων μας, Τάκης Τσάμης, ετοίμασε για ‘μας, αλλά και για όλους εσάς.

Κατασκευή των σκαφών των ενυδρείων

Μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει φύλλα γυαλιού η ακρυλικού για να κατασκευάσει τα σκάφη αποθήκευσης νερού. Εγώ προτιμώ όμως το γυαλί για ενυδρεία που επανδρώνουν ένα fishroom.

● Το ακρυλικό είναι πανάκριβο και γρατσουνίζεται εύκολα. Αν και είναι πιο διαυγές από το γυαλί, κιτρινίζει από το πέρασμα του χρόνου και βάφει από χρωστικές που περιέχονται σε κάποιες φαρμακευτικές αγωγές, ακόμη είναι φιλικό προς τις άλγες. Το θετικό του είναι το μικρό βάρος του. Η κατασκευή ακρυλικών δεξαμενών ενυδρείων απαιτεί ειδική τεχνική με κάποια διαλυτικά και καλύτερα να την αναθέτει κανείς σε ειδικευμένους τεχνίτες. Το ακρυλικό τρυπιέται εύκολα, οπότε μπορεί κανείς να κάνει όσες τρύπες θέλει, όπου τις θέλει και όποτε τι θέλει, ενώ αυτό δεν μπορεί να γίνει, σε ένα ήδη φτιαγμένο γυάλινο ενυδρείο.

● Από την άλλη πλευρά το γυαλί είναι βαρύτερο, για τον ίδιο όγκο ενυδρείου θα πρέπει κανείς να χρησιμοποιεί μεγαλύτερου πάχους φύλλα γυαλιού από ότι εάν θα χρησιμοποιούσε ακρυλικό. Οι όποιες τρύπες επιθυμούμε θα πρέπει να γίνουν πριν κολλήσουμε τα γυάλινα κομμάτια μεταξύ τους. Τα γυάλινα ενυδρεία μπορούν να κατασκευαστούν – με λίγη προσοχή – ακόμη και από εμάς του ίδιους. Το μόνο που θα χρειαστείτε, εάν θελήσετε να κατασκευάσετε μόνοι σας τα ενυδρεία σας είναι απλή σιλικόνη, με περιεκτικότητα εκατό τοις εκατό (100%) σιλικόνη, καλής ποιότητας (εγώ χρησιμοποιώ συνήθως σιλικόνες των κατασκευαστών Den Braven, Bayern, Simson, ή General Electrics), ένα «πιστόλι» σιλικόνης, πολύ χαρτί κουζίνας ή τουαλέτας, φαρδιά κολλητική ταινία, ένα καλό ξυράφι, ένα μέτρο, οινόπνευμα ή ακετόνη (που τυχαίνει να είναι και πολύ φθηνότερη από ότι το καθαρό οινόπνευμα), ένα μαρκαδόρο και αρκετοί υπομονή. Θα πρέπει κανείς να είναι πολύ προσεκτικός με τα μετρήματα και επίσης θα πρέπει να έχει το νου του γιατί με το γυαλί μπορεί να κοπεί κανείς πολύ άσχημα.

Αρχικά θα πρέπει να καθαριστούν διεξοδικά τα γυάλινα κομμάτια, με το καθαρό οινόπνευμα ή το ασετόν και τη βοήθεια χαρτιού, από κάθε λιπαρή ουσία, ή σκόνες, αλλά και τα υπολείμματα πετρελαίου (τα διαμάντια κοπής γυαλιού λιπαίνονται με πετρέλαιο). Εν συνεχεία θα πρέπει στο γυαλί του πυθμένα να κολληθεί ένα φύλλο φελιζόλ. Καλύτερα να χρησιμοποιείται, γι’ αυτή τη δουλειά, όσο πυκνότερο φελιζόλ μπορεί κανείς να βρει.

Έπειτα, επάνω στο γυαλί του πυθμένα, πρέπει πρώτα να κολληθεί το γυαλί της μίας μακριάς πλευράς του ενυδρείου και αμέσως μετά το γυαλί της μίας στενής πλευράς, που θα πρέπει να συγκολληθεί και με την μία κάθετη ακμή της μακριάς πλευράς που κολλήθηκε αρχικά πάνω στο τζάμι του πυθμένα. Έπειτα, πρέπει να κολληθεί και η δεύτερη στενή πλευρά, επάνω στο γυαλί του πυθμένα και στην ελεύθερη κάθετη ακμή της μακριάς πλευράς του ενυδρείου. Στο τέλος πρέπει να κολληθεί η δεύτερη μακριά πλευρά, επάνω στο γυαλί του πυθμένα και επάνω στις δύο ελεύθερες κάθετες ακμές των δύο στενών πλευρών.

Όταν όλα τα κομμάτια συγκολληθούν μεταξύ τους, πρέπει να χρησιμοποιηθεί η κολλητική ταινία για να πιεστούν ελαφρά, αλλά και να σιγουρευτεί – έως να στεγνώσει η κατασκευή – ότι τα συγκολλημένα γυάλινα φύλλα θα παραμείνουν σε στενή μεταξύ τους επαφή και εντελώς ακινητοποιημένα.

Αυτή η ελαφριά πίεση, θα «ξεράσει» μία ποσότητα σιλικόνης στους αρμούς. Χρησιμοποιείστε την υγραμένη (με νερό ή με το σάλιο σας) άκρη του δείκτη σας για να απλώσετε την περίσσεια σιλικόνης κατά μήκος των αρμών στο εσωτερικό του σκάφους, ενώ αφήστε την ποσότητα που «ξέρασε» εξωτερικά να σκληρύνει και μετά απομακρύνετέ την με το ξυράφι (καλύτερα την επομένη ημέρα). Χρησιμοποιείστε μόνο τον ένα σας δείκτη, γι’ αυτό το «στοκάρισμα», ώστε να απλωθεί η ίδια ποσότητα σιλικόνης σε όλους τους αρμούς. Καθαρίστε το δάκτυλό σας αμέσως μετά με το χαρτί.

Την επόμενη ημέρα, που οι κολλήσεις θα είναι ασφαλέστερες, κολλήστε τις κόντρες (από γυάλινες λωρίδες), που θα σιγουρέψουν την κατασκευή σας και που επάνω τους θα «πατήσουν» και τα γυάλινα καπάκια των ενυδρείων. Εφαρμόζουμε – με την περίσσεια σιλικόνης – ότι και στην κυρίως κατασκευή του σκάφους, στους αρμούς.

Μία αλλαγή που μπορεί κανείς να κάνει σ’ αυτά ακριβώς τα racks, είναι να εγκαταστήσει – αντί για τα ενυδρεία των προτεινομένων διαστάσεων – μεγαλύτερα συστήματα, εφ’ όσον χρειάζονται ένα ή δύο ενυδρεία παρουσίας, αφαιρώντας από τον σχεδιασμό δύο ή και περισσότερα ενυδρεία και αντικαθιστώντας τα με μεγαλύτερα, ίσου μήκους με το σύνολο των μηκών των μικροτέρων. Στο παρακάτω διάγραμμα φαίνεται το παράδειγμα μίας τέτοιας μετατροπής και στον πίνακα που ακολουθεί ο αριθμός και οι διαστάσεις των ενυδρείων μετά από αυτές τις αλλαγές.

Αριθμός ενυδρείων (1ο rack)

Διαστάσεις - Μ x Β x Υ (εκατοστόμετρα)

Χωρητικότητα (λίτρα)

1

265 x 100 x 60

1.590

7

49 x 100 x 60

2.058

1

55 x 100 x 60

330

1

54 x 100 x 60

324

 Αριθμός ενυδρείων (2ο rack)

 

 

6

40 x 61 x 60

878,4

1

222 x 61 x 60

812,52

1

43 x 61 x 60

157,38

Σύνολα

 

 

18

 

6.150,3

Μέσα φίλτρανσης

Ως μηχανικά και χημικά μέσα φίλτρανσης μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει τα διατιθέμενα προϊόντα του χώρου («υαλοβάμβακας», άνθρακας, τύρφη κλπ). Για βιολογικό υπόστρωμα μπορούν να χρησιμοποιηθούν – εκτός από τα υπάρχοντα πλαστικά διάτρητα σφαιρίδια, στο εμπόριο του χώρου του hobby (με το εμπορικό όνομα bioballs ή bactoballs) και τους κεραμικούς κυλίνδρους για χρήση ως βιολογικά υλικά φίλτρανσης νερού ενυδρείων – και οι πλαστικοί κύλινδροι που χρησιμοποιούνται στα κομμωτήρια (ρόλλεϋ) για να γίνονται οι περμανάντ, κομμάτια ελαφρόπετρας, ή άλλα παρόμοια, αλλά μη τοξικά και ασφαλή, πορώδη υλικά.

Φωτισμός

Για το συγκεκριμένο fishroom, δεν χρειάζεται κανείς πολύ εξεζητημένα συστήματα φωτισμού. Με απλούς λαμπτήρες φθορισμού, γίνεται η δουλειά μας, αλλά θεωρώ ως απαραίτητη τη χρήση στεγανών ακροφυσίων και την τοποθέτηση όλων των μετασχηματισμών, των starters και των πριζών σε ένα σημείο του τοίχου, μακριά από την άμεση επαφή τους με τα σιδερένια racks και το υγρό περιβάλλον κοντά στα ενυδρεία. Συνιστάται η κατασκευή ενός κιβωτίου από κόντρα πλακέ θαλάσσης, τοποθετημένου κοντά σε κάποιο ρεύμα αέρα, στην επάνω πλευρά του τοίχου, που εντός του να περιέχονται, όλοι οι μετασχηματιστές, τα starters, τα φις και οι παροχές (πρίζες), καθώς και όλος ο υπόλοιπος ανάλογος εξοπλισμός που καλό είναι να διατηρείται μακριά από την υγρασία.

Καλό είναι επίσης, να συνδέσετε όλα τα φώτα με χρονοδιακόπτες (και αυτοί μπορούν να τοποθετηθούν εντός του προαναφερθέντος ξύλινου κιβωτίου), ούτως ώστε τα φώτα να ανάβουν και να σβήνουν σε σταθερή βάση, σύμφωνα με την επιθυμητή φωτοπερίοδο που κανείς χρειάζεται.

Λοιπά

Κοντά στον νεροχύτη, που βρίσκεται δεξιά από την είσοδο (βλ. επάνω αριστερά στο διάγραμμα της κάτοψης), μπορεί να εγκαταστήσει κανείς ένα ζεύγος πλαστικών κώνων, γυρισμένων τα πάνω κάτω (όπως φαίνεται και στο παρακάτω διάγραμμα), για να έχει δυνατότητα καλλιέργειας ζωντανής τροφής (Artemia salina, εν προκειμένω).

Ακόμα συνιστώ να μονωθούν οι τοίχοι και το ταβάνι του fishroom με φύλλα φελιζόλ, μεγάλης πυκνότητας, πάχους είκοσι τουλάχιστον χιλιοστομέτρων (20 mm), αυτά που συνήθως βρίσκονται στο εμπόριο σε γαλάζιο ή γκρι χρώμα και με το εμπορικό όνομα ROOFMATE, είναι τα καλύτερα. Πληρώνει κανείς, κάτι παραπάνω, αλλά πληρώνει μόνο μία φορά, ενώ θα μειώνει την κατανάλωση ενέργειας και το κόστος θέρμανσης ή/και ψύξης, για όσο διάστημα θα χρησιμοποιεί αυτόν το χώρο σαν fishroom.

Επίσης συνιστάται η χρήση παροχών ρεύματος (πριζών) για χρήση εκτός κτιρίων, που είναι στεγανά, για να παρέχετε ρεύμα στους θερμοστάτες, στα φώτα και στις αντλίες (νερού και αέρα). Καλό θα ήταν ακόμη να καλέσετε ηλεκτρολόγο επαγγελματία να σας εγκαταστήσετε ένα αντιηλεκτροπληξιακό ρελαί ασφαλείας, στο πίνακά σας, εάν δεν υπάρχει ήδη.

Ακόμη μπορούμε να αλλάξουμε ελαφρά την κατασκευή των racks, για να αφαιρέσουμε κάποια από τα ενυδρεία που σχεδιάσαμε αρχικά και να τα αντικαταστήσουμε – και στα δύο racks – με ένα ή δύο μεγάλα ενυδρεία παρουσίας για την προσωπική σας ευχαρίστηση και για τη διατήρηση ενήλικων ψαριών.

«Ψαροσχόλια»

Χρησιμοποιείστε το νερό από τις μερικές αλλαγές νερού (εάν δεν περιέχει φαρμακευτικές ουσίες) για να ποτίζετε τον κήπο ή τις γλάστρες σας. Είναι φυσικό λίπασμα.

Χρησιμοποιείστε τους δροσερότερους κάτω ορόφους των racks για να στεγάζετε είδη που προτιμούν ελαφρά δροσερότερα νερά.

Χρησιμοποιείστε τα ενυδρεία των επάνω ορόφων που είναι άδεια από ψάρια σαν δεξαμενές αποθήκευσης «παλιού» νερού. Χρησιμοποιείτε αυτό το νερό για τις μερικές αλλαγές νερού που κάνετε σε άλλα συστήματα ενυδρείων σας.

Χρησιμοποιείστε τα ενυδρεία των κάτω ορόφων ως νοσοκομεία, ως ενυδρεία για ζευγαρώματα ή ως ενυδρεία καραντίνας. Καλύτερα γι’ αυτό να χρησιμοποιούνται το rack με τα μικρότερου όγκου ενυδρεία (40 cm x 61 cm x 60 cm).

Χρησιμοποιείστε πλαστικές ή ανοξείδωτες σήτες, για να χωρίσετε τα ενυδρεία σε περισσότερα από ένα μέρη, για αυξήσετε τη βιοποικιλότητα των ειδών που διατηρείτε.

Χρησιμοποιείστε ένα παλιό ψυγείο, για να αποθηκεύετε φάρμακα και τροφές. Είναι σκοτεινός και ξηρός μονωμένος χώρος και δεν χρειάζεται να το αγοράσετε, αφού μπορείτε να το βρείτε πεταγμένο στα σκουπίδια, οπότε θα πρέπει απλά και μόνο να το μεταφέρετε στο χώρο σας.

Τέλος, φτιάξτε ένα fishroom μόνοι σας το συντομότερο. Θα το αγαπήσετε.

Όλα τα διαγράμματα (εκτός της αρχικής κάτοψης) ετοιμάστηκαν από τον Τάκη Τσάμη, τον οποίο ευχαριστούμε πολύ.

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.