HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKUŁY

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

 Φιλειρηνικά «Γατόψαρa» - 'Ενας Μύθος

Ένα άρθρο των Francesco Zezza & Γιώργου Ι. Ρεκλού

Η αιτία που μας ώθησε να συγγράψουμε τούτο το άρθρο, ήταν η ανάγκη μας να σας προσφέρουμε μία εμβάθυνση σε σχέση με τη συμπεριφορά των πιο κοινών συγκατοίκων των αφρικανικών Κιχλίδων, δηλαδή των «γατόψαρων». Είτε πρόκειται για κάποιο είδος plecostomus, είτε πρόκειται για τα εξωτικά Scobiancistrus, ή ακόμη για κάποιο είδος του γένους Synodontis, τα «γατόψαρα» έχουν κάποια κοινά μεταξύ τους χαρακτηριστικά. Όταν συγκατοικούν σε ενυδρεία με αφρικανικές Κιχλίδες με τις σωστές (για τις Κιχλίδες) φυσικοχημικές παραμέτρους, κάποια από αυτά αισθάνονται σαν στο σπίτι τους (πχ τα είδη του γένους Synodontis), ενώ κάποια άλλα θα πρέπει να έχουν χρονικά περιθώρια για να προσαρμοστούν κάπως, ειδικότερα αυτά που προέρχονται από τους υγροτόπους της λεκάνης του Αμαζόνιου με τα όξινα και μαλακά νερά. Τα περισσότερα είδη είναι νυκτόβια και οι περισσότεροι ακουαρίστες νομίζουν πως αυτό που έχουν να περιμένουν από αυτά τα είδη είναι το καθάρισμα των τζαμιών του ενυδρείου τους από άλγες. Αυτά είναι πάνω κάτω όσα γνωρίζει ο μέσος κιχλιδομανής (με τις αφρικάνικες Κιχλίδες βέβαια) και στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα. Μέγα λάθος. Αυτά τα ψάρια είναι και όμορφα και ενδιαφέροντα και μπορούν να προσδώσουν στη συνολική εικόνα του ενυδρείου. Ο Francesco, ήδη έχει δώσει αρκετές πληροφορίες στο ενδιαφέρον άρθρο του Υπόθεση Plecostomus. Όπως πιθανώς διαβάσατε σε αυτό το άρθρο, τα «γατόψαρα» δεν είναι διόλου «διακοσμητικά» αντικείμενα (για να μην αναφέρω πως κάποια είδη από αυτά είναι πολύ ακριβότερα και σπανιότερα από τις Κιχλίδες μας). 

Ένα από τα θέματα που χρήζει περαιτέρω έρευνας είναι η περιοχική τους φύση και η ικανότητά τους να ασκούν επιθετικότητα όχι μόνο εναντίον άλλων «γατόψαρων» αλλά και εναντίον άλλων ειδών ψαριών που θα τύχει να τα προκαλέσουν. Φυσικά αυτό δεν περιλαμβάνει τα μικρόσωμα είδη όπως τα είδη του γένους Corydoras, αλλά αφορά στα μεγαλόσωμα δείγματα, που δεν διστάζουν να επιτεθούν και να κυνηγήσουν ακόμη και αφρικάνικες Κιχλίδες τελικού μεγέθους μέσα σε ένα μεγάλο ενυδρείο. Φαίνεται μάλιστα να μην ξεχνούν εύκολα. Επανειλημμένες φορές έχω δει το μεγάλο (25 cm) Glyptoperichthys gibbiceps που έχω, να ξεκουράζεται επάνω σε κάποια πέτρα και ξαφνικά, όταν κάποιο συγκεκριμένο ψάρι πλησιάσει, αρχίζει το κυνηγητό. Υπάρχει και συνέχεια σ’ αυτό, αφού κάποια μεγαλόσωμα είδη «γατόψαρων» (ειδικά τα μυζητικά) μπορούν να προκαλέσουν σοβαρά τραύματα σε Κιχλίδες, ιδιαιτέρως δε κατά τις νυκτερινές ώρες. Μπορείτε να διαβάσετε, για περισσότερες λεπτομέρειες, το σχετικό άρθρο «plecos και Αφρικάνικες Κιχλίδες».

Παρ’ όλα αυτά η επιθετικότητά τους και την περιοχική συμπεριφορά τους είναι πιο έντονη μεταξύ «γατόψαρων». Αυτό μπορεί να το παρατηρήσει κανείς είτε μεταξύ των μελών του ίδιου είδους ή και μεταξύ διαφορετικών ειδών. Λέγεται μάλιστα, πως όταν κανείς δει έναν πραγματικά σοβαρό καυγά (ακόμη και αιματηρό) ανάμεσα σε «γατόψαρα» αμέσως θα πει πως τα mbuna είναι φιλειρηνικά ψάρια κατάλληλα ακόμη και για community tanks (= «κοινωνικά» ενυδρεία).

Η εμπειρία μου σχετικά με την επιθετικότητα «γατόψαρων» απέναντι σε άλλα «γατόψαρα», περικλείει και το ασταμάτητο κυνηγητό των δύο Botia modesta μου και τους ομηρικούς καυγάδες των δύο Glyptoperichthys gibbiceps που έχω. Παρακαλώ σημειώστε εδώ πως ένα άλλο (εξαιρετικά) περιοχικό και επιθετικό ψάρι (αν και κατευθύνει την επιθετικότητά του αυτή εναντίων μελών του ιδίου με αυτό είδους) είναι ένα από τα καλύτερα ψάρια-ρακοσυλλέκτες για ενυδρεία με αφρικάνικες Κιχλίδες. Αναφέρομαι στα Acanthopsis choirorhynchus (γνωστά σαν «αλογομούρηδες»). Πρακτικά είναι αδύνατο να έχεις δύο επιζώντες του είδους σε ενυδρείο μικρότερο των πεντακοσίων λίτρων (500 l). Το «κυρίαρχο» Acanthopsis μου, έδειξε ξεκάθαρα τα σωστά σημάδια από την πρώτη κιόλας ημέρα. Μία εβδομάδα αργότερα το δεύτερο κειτόταν νεκρό. Όταν ξεκίνησα το ενυδρείο μου όγκου χιλίων τριακοσίων λίτρων (1.300 l), εισήγαγα τρία τέτοια ψάρια, σκεπτόμενος πως το μέγεθος του ενυδρείου ήταν αρκετό να τα στεγάσει χωρίς προβλήματα. Και πάλι έσφαλα. Ένα μήνα μετά ένα βρέθηκε νεκρό. Δύο χρόνια αργότερα χάρηκα όταν είδα τους δύο εναπομείναντες ζωντανούς αφού έσβησαν τα φώτα του ενυδρείου. Φυσικά το ένα είχε απόσταση από το άλλο ενάμιση περίπου μέτρο.

Σε ότι αφορά στην επιθετικότητα μεταξύ διαφορετικών ειδών , δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Ένα κλασσικό παράδειγμα αποτελούν τα διάφορα είδη του γένους Synodontis. Έχω υπ’ όψιν μου διάφορα ενυδρεία που στεγάζουν μόνο ένα άτομο αυτού του γένους. Οι ευτυχισμένοι ιδιοκτήτες τους τα βλέπουν μόνο κατά το τάισμα και είναι απόλυτα πεπεισμένοι πως πρόκειται για πολύ ντροπαλά ψάρια και φιλειρηνικά. Εάν κάποιος επιχειρήσει να εισάγει ένα δεύτερο άτομο του ίδιου είδους από το ίδιο γένος, θα εκπλαγεί πως το ενυδρείο στο οποίο διατηρεί επιτυχώς και χωρίς κανένα πρόβλημα πενήντα mbuna είναι απλά μικρό για δύο Synodontis species. Είναι επίσης αλήθεια, ότι αρκετά συχνά, αυτό που συμβαίνει σε ένα ενυδρείο δεν συμβαίνει και σε ένα άλλο, οπότε αυτές οι παρατηρήσεις μπορεί να είναι άχρηστες και άνευ εφαρμογής στο δικό σας ενυδρείο. Παρ’ όλα αυτά όμως, έχω καταλάβει ότι τα τέσσερα (διαφορετικά) είδη Synodontis που διατηρώ έχουν φτιάξει δύο «ζευγάρια»: Ο S. decorus εναντίον του S. notatus και από την άλλη πλευρά ο S. angelicus εναντίον του S. ocellifer.

Κατά τη διάρκεια ενός από τους συνηθισμένους καυγάδες μεταξύ των δύο G. gibbiceps που διατηρώ, ήμουν τυχερός αφού είχα πρόχειρη την φωτογραφική μου μηχανή. Εφ’ όσον μάλιστα ο καυγάς κράτησε για πάνω από μισή ώρα δεν βιαζόμουν, αλλά καλύτερα ασφαλής από ότι στεναχωρημένος.

Τα «γατόψαρα» έχουν διαφορετικές τεχνικές «σκυλοκαβγάδων», αλλά τα αποτελέσματα είναι παρόμοια.

See next page for more.

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.