HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Υπόθεση Plecostomus
Με άλλα λόγια, οι φίλοι (κάποιοι τουλάχιστον) των Κιχλίδων

Ένα άρθρο του Francesco Zezza

Όταν λέω «φίλοι των Κιχλίδων», ΔΕΝ αναφέρομαι, όσο περίεργο και αν σας φαίνεται, στους τύπους που διατηρούν ενυδρεία (γνωστοί περισσότερο σαν «κιχλιδοτρελοί»), αλλά σε άλλα ψάρια που μπορεί να ζουν στα ίδια ενυδρεία με Κιχλίδες. Κατά περίπτωση, υπάρχουν κάποιες πιο φυσικές αλληλεπιδράσεις σχετικά με τους συγκατοίκους ενυδρείων – απλά σκεφτείτε ένα Synodontis σε ένα ενυδρείο που φιλοξενεί Κιχλίδες της λίμνης Tanganyika – και αντίθετα υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις με , λίγο έως πολύ, ΟΧΙ και τόσο φυσικούς συγκατοίκους, όσο αφορά στη συμβίωσή τους μέσα στα ενυδρεία. Οι τελευταίες περιπτώσεις θα πρέπει να αντιμετωπιστούν συντηρητικά, άσχετα με το πόσο ακαταμάχητο μπορεί να είναι κάποιο είδος, που κάποιος θα ήθελε να συστεγάσει σε ενυδρεία με Κιχλίδες των λιμνών της Κοιλάδας του Μεγάλου Ρήγματος. Για να ξεκαθαρίσω όσο γίνεται τα πράγματα, δεν θα αναφερθώ εδώ στα dither fishes (ψάρια αντιπερισπασμού και άμβλυνσης του φόβου άλλων πιο ντροπαλών ψαριών), που δεν συμφωνώ με τη συνήθεια διατήρησής τους. Τα dither fishes έχουν τις ρίζες τους σε «κακοστημένα» ενυδρεία, που οι λόγοι αυτού του κακού τους «στησίματος» ποικίλουν παντοιοτρόπως. Τελειώνοντας τον μικρό πρόλογό μου, θα μπω τώρα στο κυρίως θέμα. Για ‘μένα «φίλοι των Κιχλίδων» ουσιαστικά σημαίνει LORICARIIDAE (κατά το κοινώς λεγόμενον «γατόψαρα» με βεντούζα και/ή plecos).

Προς χάριν της περιέργειάς σας: λέγεται πως το να γράφει κανείς, με απλά γράμματα, ολόκληρο το όνομα pleco φέρνει κακή τύχη στο ψάρι και γι’ αυτό το όνομα γράφεται αρκετές φορές σαν plec, pl*co, ή κάτι παρεμφερές. Από προσωπική μου εμπειρία, θα σας αναφέρω πως ένα δείγμα pleco ζει στα ενυδρεία μου εδώ και 16 ολόκληρα χρόνια, έχοντας μεγαλώσει από τα τέσσερα εκατοστόμετρα (4 cm) και έχοντας φτάσει πάνω από τα σαράντα (40 cm), άσχετα με το πώς εγώ γράφω ή δακτυλογραφώ το όνομά του.

Ανάμεσα στα είδη των μυζητικών «γατόψαρων» (ο Θεός να κάνει τα κοινά ονόματα, πραγματικά ονόματα) της Νότιας/Κεντρικής Αμερικής, γνωστά σαν “Plecostomus”, βρίσκονται, με μεγάλη διαφορά, στην κορυφή των προτιμήσεων των ακουαριστών, λόγω της ελκυστικότητά τους και της ενεργού τους συμμετοχή στην ομάδα των «ρακοσυλλεκτών» και βρίσκονται επί κεφαλής των ψαριών που απομακρύνουν άλγη και άλλα απορρίμματα. Αυτό το γεγονός μπορεί να οδηγήσει σε πολλές παρεξηγήσεις σε ότι αφορά την ποιότητα νερού που και χαίρονται και αντέχουν, αλλά και σχετικά με την ικανοποιητική χορήγηση των κατάλληλων τροφών κλπ. Αυτά τα είδη είναι γνωστό πως ευημερούν και στις αντίστροφες από τις απαιτούμενες συνθήκες (χημεία νερού), αλλά σας παρακαλώ … αποφεύγετε τις ακραίες καταστάσεις. Ο τρόπος ταξινόμησής τους είναι, αν μη τι άλλο, πολύ μπερδεμένη υπόθεση και πολλά είδη περιμένουν ακόμη να περιγραφούν πλήρως επιστημονικά. Μερικά μεγαλώνουν «πολύ»: πάνω από εξήντα εκατοστόμετρα σε μήκος, άλλα είναι αρκετά επιθετικά και territorial (με έντονη περιοχική συμπεριφορά) και μπορεί να καυγαδίζουν με άτομα του ίδιου ή παραπλήσιου είδους, καθώς και με άλλους συγκατοίκους τους.

κοινός pleco

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ «ΓΑΤΟΨΑΡΑ»: Στην πραγματικότητα κανένας “pleco” δεν παρουσιάζει μακριά μουστάκια (δεν μιλάω για τα σκληρά τριχίδια!). Γι’ αυτό, όταν έχετε να κάνετε με κάποιο «γατόψαρο» με μακριά, ευαίσθητα, λεπτά μουστάκια, σαν γενικός κανόνας, χρειάζεται … προσοχή. Σε γενικές γραμμές, τα άτομα των ειδών αυτών, περιφέρονται κρυφά προς αναζήτηση λείας και χρησιμοποιούν αυτά τα μουστάκια ως αισθητήρια όργανα όταν κυνηγούν στο σκοτάδι. Κινούν μαλακά τριγύρω τα μουστάκια τους και όταν «χτυπήσουν» κάτι, κάπως «νόστιμο» και έχων σχέση με τροφή … δαγκώνουν, ξεσκίζουν, καταπίνουν! Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα γι’ αυτήν την τεχνική, όταν μάλιστα εφαρμόζεται στα αυστηρά πλαίσια ενός ενυδρείου, ασχέτως του μεγέθους και του όγκου του …  

Για να ακριβολογώ, για όλους τους παραπάνω λόγους, εκτός του τελευταίου που ανέφερα βέβαια, οι “plecos” εισπράττουν μεγάλη προσοχή. Γι’ αυτό άλλωστε μου άρεσε να θέσω αυτά τα είδη ως θέμα συζήτησης. Η επιτυχής διατήρηση Λορικαριιδών δεν είναι ούτε τόσο δύσκολη υπόθεση μήτε κάτι το «μυστηριώδες». Έπειτα από διατήρηση μεγάλου αριθμού Λορικαριιδών στα ενυδρεία μου (που έρχεται δεύτερη σαν οικογένεια μετά τις Κιχλίδες) και μετά από ένα ταξίδι συλλογής στο δάσος του Αμαζονίου, έχω να κάνω τα παρακάτω ταπεινά σχόλια. Οι θεμελιακές αρχές που πρέπει κάποιος να προσέξει είναι: η συλλογή δειγμάτων, η σωστή ποιότητα νερού, το περιβάλλον και τέλος η διατροφή.

Ancistrus από τον ποταμό Orosa

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ ΠΩΣ: Αυτά τα «γατόψαρα» παρουσιάζουν τεράστιες ομοιότητες μεταξύ τους: περί τις τριάντα τέσσερις (34) οικογένειες, τετρακόσια δώδεκα (412) γένη και γύρω στα δύο χιλιάδες τετρακόσια πέντε (2.405) είδη έχουν περιγραφεί μέχρι σήμερα, αλλά οι αριθμοί αυτοί αυξάνονται καθημερινά μέσα στην Τάξη των Siluriformes. Ανάμεσά τους, τα μυζητικά «γατόψαρα» της οικογένειας LORICARIIDAE (Λορικαριίδες), που είναι γνωστά στους ακουαρίστες σαν “plecos”, και αποτελούν μία τεράστια ομάδα. Πριν προχωρήσω, ταιριάζει να αναφέρω εδώ τα “L” numbers (αριθμοί “L”). Πριν καιρό τα γερμανικά περιοδικά του χώρου, ξεκίνησαν μία περιγραφική προσπάθεια με τα “L” numbers, ώστε να είναι δυνατή η αναγνώριση των ειδών ή η καταγραφή των μη αναγνωρισμένων ειδών της οικογένειας. Όταν τελικά περιγραφούν επιστημονικά αυτοί οι αριθμοί “L” εκπίπτουν … ακόμη και αν τα πράγματα δεν είναι τελικά και τόσο απλά.

Αυτά τα ψάρια απαντώνται σε πολλούς και διαφορετικούς υγροτόπους γλυκών νερών. Ανάμεσα στα περισσότερο διαδεδομένα γένη/είδη Λορικαριιδών είναι αυτά του γένους Ancistrus (bristle/bushy-nosed pleco), ευρέως γνωστά για την έντονα παραγωγική συνήθειά τους να καταναλώνουν άλγη, αφήνοντας (επί το πλείστον) τα φύλλα υδρόβιων καλλωπιστικών φυτών άθικτα και επιπροσθέτως, επειδή αντέχουν σκληρότερα και αλκαλικότερα νερά με μεγαλύτερη ευκολία από ότι άλλες Λορικαριίδες. Ας επανεξετάσουμε τώρα, στα κύρια σημεία το θέμα των συχνότερα διατηρούμενων “plecos” σε ενυδρεία, μήπως βρούμε τα σημεία προσέγγισής τους σε σχέση με τις ανάγκες Κιχλίδων:   

Τα «γατόψαρα» του γένους Ancistrus, είναι σχετικά σκληρά ψάρια και, το σπουδαιότερο, παραμένουν μικρόσωμα και στις περισσότερες των περιπτώσεων φτάνουν τα δεκαπέντε εκατοστόμετρα (15 cm), σε T.L. (T.L. = total length, το μήκος από την άκρη των ρουθουνιών έως και την άκρη των πτερυγίων της ουράς) και τα πάνε θαυμάσια σε νερά κοντά στο ουδέτερο pH, χαμηλές σχετικά σκληρότητες και τροπικές θερμοκρασίες. Έπειτα υπάρχει τι γένος Panaque, αλλά μόνο δύο από τα είδη είναι συχνά προσφερόμενα στο χώρο και ποτέ δεν έχουν χαμηλή τιμή. Αναφέρομαι στα είδη P. nigrolineatus και P. suttonorum (πρώην P. suttoni), που κατάγονται από την Κολομβία, τη Βραζιλία και τον Ισημερινό. Αυτά τα είδη αγγίζουν σε μήκος, όταν φτάσουν στο τελικό τους μέγεθος, τα σαράντα εκατοστόμετρα (40 cm) περίπου στην αιχμαλωσία, ενώ δεν ξεπερνούν τα εικοσιπέντε εκατοστόμετρα (25 cm) στο φυσικό τους περιβάλλον. Παραδόξως τα είδη του γένους Panaque χρειάζονται να δαγκώνουν, να μασουλάνε και να τρώνε ξύλα για να έχουν πλήρη και υγιή πέψη. Τα γένη Glyptoperichthys ή Liposarcus είναι γίγαντες ανάμεσα στις Λορικαριίδες, οπότε έχετε το νου σας! Τέλος πάντων, προσπαθήστε να είστε συντηρητικοί πριν να αγοράσετε. Από την άλλη πλευρά υπάρχει το είδος Hypancistrus zebra, μέλος του μονοτυπικού γένους Hypancistrus (γένος που περιλαμβάνει ένα μόνο είδος), που ανακαλύφθηκε το 1991, με εντυπωσιακή εναλλαγή λευκών και μπλε σκούρων (σχεδόν μαύρων) ραβδώσεων στο σώμα. Παραμένει γύρω στα δέκα με δώδεκα εκατοστόμετρα (10 cm – 12 cm) και παρά το γεγονός ότι δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα «αλγοφάγο»(*) ψαράκι, είναι μία δημοφιλέστατη Λορικαριίδα που συλλέγεται μανιωδώς στον ποταμό Xingu της Βραζιλίας. Παρ’ ότι στην αγορά πλέον, υπάρχουν διαθέσιμα και captive brood (c.b. = γεννημένα στην αιχμαλωσία) άτομα, η τιμή του είδους είναι ΥΨΗΛΗ, άσχετα από το εάν πρόκειται για c.b. ή για w.c. (w.c. = wild caught, άγρια πιασμένα δείγματα) άτομα! [Σ.τ.Μ. (*) Το είδος δεν φαίνεται να είναι καθαρά αλγοφάγο. Διατρέφεται, μεταξύ άλλων, με βενθικούς οργανισμούς, όπως για παράδειγμα σκουλήκια. Να συμπληρώσουμε εδώ πως η πρώτη εισαγωγή του είδους στην Αμερική καταγράφεται το 1989 και στην Ελλάδα το 1996 από την εταιρεία εισαγωγής καλλωπιστικών ψαριών και ειδών ενυδρείων AQUATICA. Ο Larry Vires αναπαρήγαγε το είδος στην αιχμαλωσία το 1996 και έχει συγγράψει ένα αρκετά εκτενές άρθρο, επί του θέματος, που έχει δημοσιευθεί στο τεύχος #510 του περιοδικού Tropical Fish Hobbyist (vol. XLVI, No. 12,Αύγουστος 1998) των εκδόσεων T.f.h.]. Τέλος να αναφέρω το πιο συχνά εισαγόμενο είδος “pleco”, το Hypostomus plecostomus, που φτάνει σε μήκος τα πενήντα εκατοστόμετρα (50 cm).

Ancistrus σε προσπάθεια αναπαραγωγής

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ: Έχω κατά καιρούς διατηρήσει, αλλά και συνεχίζω να διατηρώ, τα παρακάτω είδη «γατόψαρων»: κάποια από τα είδη Hypostomus plecostomus, Glyptoperichthys species (πιθανώς το είδος G. multiradiatus, δηλαδή το είδος L021), Hypancistrus zebra (L046), Scobiancistrus aureatus (c.f. S. pariolispos, L014, γνωστό και σαν “Gold Nugget” pleco), κάποια από το γένος Hypoptopoma (LDA13;), κάποια από το γένος Ancistrus (οκτώ διαφορετικά δείγματα!), είδη του γένους Panaque, Cochliodon hondae και κάμποσα ακόμη που τώρα δεν θυμάμαι. Το τελευταίο απόκτημά μου είναι δύο νεαρά άτομα του είδους Pseudacanthicus leopardus (L114). Αυτά είναι όσα έχω μάθει γι’ αυτά τα ψάρια, σε ότι αφορά την επιλογή, συλλογή, χειρισμό και διατήρησή τους:  

 Τι πρέπει κανείς να ελέγχει όταν παρατηρεί μία υγιή Λορικαριίδα

Ψάχνοντας για υγιή ψάρια. Πρόκειται για μια αρκετά μπερδεμένη και δύσκολη διαδικασία, αλλά, ταυτόχρονα, το μοναδικό ίσως σωστό αρχικό βήμα. Φυσικά κανένας δεν είναι μάγος, αλλά εάν λάβει κανείς υπ’ όψιν του τα παρακάτω, θα βοηθηθεί:

ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Η πλειονότητα των εισαγομένων μυζητικών «γατόψαρων» είναι w.c. δείγματα. Λέγεται πως κάποιες φορές μερικές αποστολές δείχνουν ποσοστά D.O.A. (Death On Arrival = Θάνατοι Κατά την Άφιξη) 100%, αλλά από ότι φαίνεται η δική μου μία και μοναδική μεταφορά w.c. δειγμάτων από το Peru, δεν παρουσίασε κανένα τέτοιο πρόβλημα, ευτυχώς. Η προσαρμογή τους στην αιχμαλωσία είναι επίσης κάπως δύσκολη (για παράδειγμα ένα ψάρι από αυτά που έφερα μαζί μου πήδησε εκτός ενυδρείου. Ναι και τα «γατόψαρα» πηδάνε έξω από τα ενυδρεία!!!), αλλά πάλι στάθηκα τυχερός, αφού υπάρχουν αντίθετες αναφορές που υποστηρίζουν σοβαρές απώλειες στις πρώτες μόλις μέρες άφιξής τους. Ένα μακρύ ταξίδι, πάντοτε είναι παράγοντας stress για τα μεταφερόμενα δείγματα, άσχετα με το πόσο καλός σχεδιασμός έχει γίνει. Κάποιες γενικές κατευθύνσεις, παρ’ όλα ταύτα, μπορούν να ακολουθηθούν:  

·                        Παρατηρήστε όλη την ομάδα ψαριών: είναι «παχουλά» (πάντοτε έχετε κατά νου το ταξίδι);  

·                        Ελέγξτε τις κοιλιές και τα μάτια τους: είναι μήπως «ρουφηγμένα»; Αυτό είναι ένα κακό δείγμα.  

·                        Τα πτερύγια είναι άθικτα, χωρίς λευκόρχωμους λεκέδες; Η αναπνοή είναι κανονική; Μάλλον βλέπετε δείγματα καλής ποιότητας. Αυτά τα σημεία πρόσεξα και εγώ στο Iquitos, όταν προσέθεσα λίγα ακόμη δείγματα σε αυτά που είχα μαζέψει μόνος μου για να μεταφέρω στην Ιταλία.

·                        Αιματώματα, κατά μήκος των πτερυγίων και της κοιλιάς, επί το πλείστον, θα μου υπαγόρευαν να μην αγοράσω (αν και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τα “plecos”).

·                        Ψάξτε για ενεργητικά άτομα (ψάρια καλής υγείας είναι «περίεργα» και ψάχνουν συνέχεια για φαγητό).

·                        Επιλέξτε ψάρια που έχουν ήδη περάσει μία τουλάχιστον εβδομάδα στα ενυδρεία του τοπικού καταστήματος πώλησης καλλωπιστικών ψαριών. Εάν συνηθίσετε να κάνετε κάτι τέτοιο θα μειώσετε τις πιθανότητες να αγοράσετε «δηλητηριασμένα» ψάρια (ας πούμε από υψηλές συγκεντρώσεις αμμωνίας). Εάν είναι να ψοφήσουν από κάτι τέτοιο, αυτό θα γίνει, σε γενικές γραμμές, μέσα στις πρώτες λίγες ημέρες.

·                        Όταν φτάσετε επί τέλους στο σπίτι σας, για ασφάλεια, χορηγήστε τους προληπτικά την κατάλληλη αγωγή με φάρμακα εναντίων σκουληκιών (αντιπαρασιτικά). Να είστε συντηρητικοί!

Κοινός pleco (κοντινό)

Περιβαλλοντολογικές Συνθήκες

Για να βρει κανείς υγιή δείγματα, αλλά και για να τα προσαρμόσει σε συνθήκες αιχμαλωσίας χρειάζεται να διαθέσει χρόνο. Μετά το μόνο που χρειάζεται να κάνει κανείς είναι να προμηθεύσει τα δείγματα αυτά, μαντέψτε με τι. Ένα κατάλληλο περιβάλλον με σκοτεινές γωνιές, ίσως κάποια ζωντανά υδρόβια φυτά και φυσικά καθαρό κινούμενο νερό με υψηλές συγκεντρώσεις οξυγόνου. Θα καταλάβετε τελικά πως πρόκειται για πολύ σκληρά ψάρια.   

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα περισσότερα είδη είναι νυκτόβια στο φυσικό τους περιβάλλον, αλλά όλα, με τον ίδιο τρόπο, τείνουν να γίνουν από ενεργά σε χαμηλό φωτισμό έως ημερόβια, όταν διατηρούνται στην αιχμαλωσία. Τα “Gold Nuggets” μου, χρειάστηκαν πάνω από έναν χρόνο για να συνηθίσουν το πλήρως φωτισμένο ενυδρείο και το μοναδικό ένα που ακόμη έχω παραμένει εντελώς δειλό. Τα γέρικα plecos μου δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τα φώτα. Θυμηθείτε, αυτό δεν αποτελεί γενικό κανόνα.  

Χημικές/Φυσικές παράμετροι

Πολλά είδη, περισσότερο ανάμεσα στα είδη του γένους Ancistrus επιδεικνύουν μεγάλη αντοχή στις τυπικές παραμέτρους που κατά κόρον απαντώνται σε συνηθισμένα ενυδρεία. Μπορούν να ζήσουν καλά σε νερά από μαλακά έως σκληρά, και από όξινα έως αλκαλικά (pH 5,5 – 8,0). Δεν είναι λοιπόν διόλου περίεργο που οι διατηρούντες Κιχλίδες τα θεωρούν σαν κορυφαία είδη στη λίστα των πιθανών συγκατοίκων Κιχλίδων. Άλλα είδη βέβαια επιδεικνύουν λιγότερη ανθεκτικότητα, αλλά ούτε και σ’ αυτήν την περίπτωση δεν μπορούν να γίνουν γενικεύσεις (μερικά από τα είδη που προανέφερα πως διατηρώ προσωπικά, ζήσανε – και συνεχίζουν να ζουν – σε αλκαλικό περιβάλλον, όπως τα ενυδρεία με Κιχλίδες, χωρίς εμφανή προβλήματα). Σαν γενικό κανόνα θα αναφέρω πως τα w.c. δείγματα είναι μεγαλύτερος μπελάς και αυτό δεν αποτελεί πρωτοτυπία. Πάλι δεν θα πρέπει να ανιχνεύεται αμμωνία ή νιτρώδη ιόντα και οι συγκεντρώσεις νιτρικών αλάτων θα πρέπει να είναι χαμηλές. Αυτό, με απλά λόγια σημαίνει: αραιοκατοικημένο ενυδρείο, υποσιτιζόμενα ψάρια, κατάλληλη φίλτρανση και τακτική φροντίδα (μερικές αλλαγές νερού). Εάν οι καλοκαιρινές θερμοκρασίες στην περιοχή που διαμένετε είναι πολύ αυξημένες, σβήστε τις λάμπες του ενυδρείου και αυξήστε/προσθέστε αέρα. Αυτό είναι άλλωστε κοινή λογική.

Plecos που τρέφονται τη νύχτα

Φίλτρανση  

Χρησιμοποιείστε συνδυασμό μηχανικής, βιολογικής και εάν είναι δυνατόν και χημικής φίλτρανσης και εφ’ όσον δεν θα ενοχληθούν τα υδρόβια φυτά σας, μπορείτε να έχετε και αρκετή κυκλοφορία. Η εβδομαδιαίες μερικές αλλαγές νερού της τάξεως του εικοσιπέντε τοις εκατό (25%) συστήνονται ανεπιφύλακτα (αν και ομολογώ πως προσωπικά σε αυτό το θέμα δεν είμαι και τόσο συνεπής).

Χειρισμός  

Παρά το άγριο παρουσιαστικό τους, αυτά τα ψάρια θα πρέπει να τα χειρίζεται κανείς με ΠΟΛΥ προσοχή και καλό είναι να τα πιάνει όσο λιγότερο γίνεται. Καλό είναι να χρησιμοποιούνται απόχες με ψιλό και φίνο «μάτι» ή δοχεία σύλληψης χωρίς δίχτυα. Προσέξτε τα ακανθώδη ραχιαία και ουραία τους πτερύγια. Εάν χρησιμοποιείτε απόχη για σύλληψη και μετακίνηση δειγμάτων, να θυμάστε πως θα πρέπει να αναποδογυρίζετε την απόχη σας στο νερό του ενυδρείου που πρόκειται να τοποθετήσετε τα ψάρια και να αφήνετε τα ίδια να ελευθερώνονται μόνα τους από μέσα. Στις χειρότερες των περιπτώσεων, απλά κόψτε το δίχτυ της απόχης γύρω από τα μπλεγμένα πτερύγια/αγκάθια τους και περιμένετε έως ότου ελευθερωθούν.  

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ: ένας φίλος μου αυτήν την εποχή αντιμετωπίζει πρόβλημα, γιατί δεν πρόσεξε αρκετά τη χρήση της απόχης του όταν χειριζόταν κάποια δείγματα του γένους Pimelodella και εγώ προσωπικά, είχα το ίδιο πρόβλημα με τα Synodontis nyassae μου, πριν λίγο καιρό. Υπάρχουν στο εμπόριο του hobby ειδικές απόχες για χειρισμό «γατόψαρων», αλλά είναι και δυσεύρετες και κάπως ακριβότερες από τις συνηθισμένες

Συμπεριφορά: Περιοχικότητα

Μερικές Λορικαριίδες έχουν εντονότατη περιοχική συμπεριφορά, που αντιπροσωπεύεται από επιθετικότητα απέναντι σε άτομα του είδους τους. Τέτοια – για να αναφέρω μερικά – είναι τα άτομα του γένους Peckoltia (πχ τα “clown” Peckoltia) και τα Panaque. Η παρασιτικού τύπου απομύζηση άλλων συγκατοίκων τους μέσα σε ενυδρεία, σε γενικές γραμμές, μπορεί να συμβεί λόγω πείνας και/ή λόγω στέρησης τροφής: πρέπει να συμπληρώνεται πάντα τη δίαιτά τους 

Εισαγωγή/Εγκλιματισμός (στο ενυδρείο σας)

Είναι καλύτερα να εισάγετε τέτοια είδη σε ένα καλά σταθεροποιημένο περιβάλλον (να έχει περάσει αρκετό διάστημα από το «στρώσιμο» του ενυδρείου). Μην εισάγετε τέτοια ψάρια σε συστήματα ενυδρείων με ζωντανά υδρόβια φυτά, εάν προηγουμένως δεν έχετε δώσει το απαραίτητο μακρύ χρονικό περιθώριο στα φυτά ώστε να έχουν ριζώσει γερά και να μεγαλώνουν. Για τα περισσότερα είδη είναι προτιμότερη η διατήρηση ενός και μόνο δείγματος σε κάθε ενυδρείο, εκτός και εάν προγραμματίζετε αναπαραγωγές (δεν είναι και τόσο εύκολο, με κάποιες εξαιρέσεις), ή διαθέτετε πολύ μεγάλα συστήματα. Διατηρώ του δύο γίγαντές μου σε ενυδρείο όγκου επτακοσίων πενήντα λίτρων (750 l), χωρίς προβλήματα εδώ και δύο χρόνια. Παρεμπιπτόντως: Μην περιμένετε να ευδοκιμήσουν τα υδρόβια φυτά σας, όταν τα αναγκάζετε να μοιράζονται το ίδιο περιβάλλον με αυτά τα «τέρατα».

Αναπαραγωγή, Φυλετικός διαχωρισμός:

Πλησιάζω (ή τουλάχιστον προσπαθώ) στο να καταφέρω να αναπαράγω Ancistrus spp. και αν και λέγεται πως είναι η καλύτερη επιλογή για αρχαρίους που θέλουν να ασχοληθούν με αναπαραγωγή τέτοιων ειδών, μέχρι τούδε δεν είχα καμιά επιτυχία, αν και προσπαθώ μόνο τους τελευταίους λίγους μήνες. Το να διακρίνει κανείς το φύλο Λορικαριιδών είναι αρκετά δύσκολο. Χρειάζεται να διαθέτει κανείς πολύ έμπειρο και εκπαιδευμένο μάτι, πράγμα που δεν θεωρώ πως διαθέτω! Σε κάποιες περιπτώσεις τα μυτερά αγκάθια στα βραγχιακά επικαλύμματα και ο εξογκωμένος ουρογενετικός πόρος προδίδουν αρσενικά άτομα και στα περισσότερα είδη τα ενήλικα και ώριμα σεξουαλικά αρσενικά άτομα τείνουν να διαθέτουν πλατύτερα κεφάλια. Κοιτώντας τα θηλυκά άτομα, φαίνεται να είναι πιο φαρδιά και πιο στρογγυλεμένα σε εμφάνιση. Συνήθως αποστέλλονται σε εισαγωγές ανάμεικτα είδη μαζί πακεταρισμένα και κάποιες φορές είναι αδύνατο να καταλάβει κανείς ποιος είναι ποιος. Εάν ενδιαφέρεστε για αναπαραγωγές τέτοιων ειδών θα πρέπει να αποκτήσετε το ζωντανό stock σας σε αρκετά μεγάλους αριθμούς, ώστε να δώσετε στη φύση την ευκαιρία να δράσει σε τυχαία βάση και να προμηθεύετε τα δείγματα με το κατάλληλο μικροπεριβάλλον, την κατάλληλη διατροφή και την καλή ποιότητα νερού. Στα περισσότερα είδη Λορικαριιδών φαίνεται πως τα αρσενικά άτομα φροντίζουν τα αβγά/ιχθύδια: πχ Ancistrus sp.

Τάισμα/Τροφές/Διατροφή: Τύποι, Συχνότητα, Ποσότητες και Απεκκρίματα

Το λανθασμένο τάισμα και η λάθος διατροφή είναι η κύρια αιτία θνησιμότητας αυτών των ειδών. Πρέπει να προσέξετε τα εξής σημεία:

·        Μην στεγάζετε Λορικαριίδες σε «φρεσκοστημένα» ενυδρεία, ή σε μεγάλο βαθμό καθαρισμένα συστήματα. Είναι πιθανό να τα χάσετε λόγω έλλειψης τροφής.

·        Θα πρέπει γρήγορα να προμηθευτείτε με τροφές για αυτούς του μυζητές (ειδικά δε εάν τους διατηρείται σε μη φυτεμένο ή ελάχιστα φυτεμένο περιβάλλον. Τα περισσότερα από τα δικά μου αρέσκονται στα κολοκυθάκια.

·        Τέλος, το «κόλπο με τα ξύλα». Τα μυζητικά «γατόψαρα» - ασχέτως γένους ή είδους – πρέπει να τα προμηθεύει κανείς με κάμποσα κομμάτια υποβρύχια ξύλα, αφού είναι απαραίτητη διαιτητική τους απαίτηση.

Διάφορα Θέματα (Ασθένειες, Παρασιτικές προσβολές, Διατροφικά προβλήματα, Γενετικά θέματα και άλλα)  

Αυτά τα ψάρια (θα το επαναλάβω) είναι, πολύ λίγο θωρακισμένα απέναντι σε κακές συνθήκες νερού και είναι ευάλωτα στην «οργανική ρύπανση». Φροντίστε την ποιότητα του νερού όσο καλύτερα μπορείτε. Με τα εισαχθέντα είδη μπορεί να προκύψουν προβλήματα σχετικά με εσωτερικά παρασιτικά σκουλήκια και σκωληκοειδή παράσιτα των βραγχίων. Κατά τη διάρκεια της περιόδου καραντίνας ταΐστε τα νεοφερμένα ψάρια τροφές με προσθήκη αντιπαρασιτικών φαρμάκων για μία τουλάχιστον εβδομάδα. Μπορείτε επίσης να βασιστείτε στη δράση της μετρονιδαζόλης (εμπορικό όνομα Flagyl). Σ’ αυτό τουλάχιστον βασίζομαι εγώ! Τα c.b. ψάρια είναι, φυσικά, τις περισσότερες φορές ελεύθερα από εσωτερικά παράσιτα και παράσιτα των βραγχίων. Οι προσβολές από Ick (Ιχθυοφθείριους), μπορούν να αντιμετωπιστούν με πράσινο του Μαλαχίτη – προσπαθήστε, όσο είναι δυνατό να το αποφύγετε! Να χτυπήσω ξύλο, αλλά δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω τέτοια αγωγή, οπότε δεν έχω και ανάλογη εμπειρία. Μην χρησιμοποιήσετε μεγάλες ποσότητες aquarium salt (αλάτι για χρήση σε ενυδρεία), που είναι κοινό για χρήσης σε Κιχλίδες, αλλά επίσης να αποφεύγετε τις υπερβολές με μέταλλα (χαλκό για παράδειγμα), αφού τα «γατόψαρα» μπορεί να πεθάνουν από χορήγηση τέτοιων ουσιών, ευκολότερα από ότι θα πέθαιναν από την ασθένεια που προσπαθείτε να θεραπεύσετε με αυτές.

Εν κατακλείδι:

Τα μυζητικά «γατόψαρα», πέρα του ότι είναι «τα καλύτερα αλγοφάγα ψάρια του κόσμου» για φυτεμένα ή μη ενυδρεία, είναι επίσης, στη μεγαλύτερή τους πλειοψηφία, ήσυχα ψάρια και εργατικά, πάντοτε διαθέσιμα και με ενδιαφέρουσα συμπεριφορά. Αυτοί οι λόγοι και η βιοποικιλότητα αυτής της οικογένειας «γατόψαρων» προσφέρει μία ολόκληρη ζωή ευκαιριών για μελέτη/επιθυμία για διατήρησή τους, αναπαραγωγή τους και εκτός των άλλων προσφέρει και την ευκαιρία για πάμπολλους πειραματισμούς, αλλά πάνω από όλα προσφέρει διασκέδαση.  

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ: Θα βρείτε αυτά τα ψάρια εξαιρετικά εθιστικά! Αργά ή γρήγορα μάλιστα θα βρεθείτε μπλεγμένοι με το «στήσιμο» ενυδρείων μόνο για τις ανάγκες τέτοιων ειδών. Μην κατηγορήσετε εμένα … σας προειδοποίησα εγκαίρως

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.