HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Kατασκευάζοντας ένα γιγαντιαίο ενυδρείο από κόντρα πλακέ θαλάσσης

Ένα άρθρο του Frank Panis

Γιατί να μπει κανείς στον κόπο να κατασκευάσει ενυδρεία από κόντρα πλακέ θαλάσσης αντί να χρησιμοποιήσει γυαλί γι’ αυτήν τη δουλειά; Ειδικά για τα συστήματα με υπερβολικές διαστάσεις, αυτό το ερώτημα είναι εύκολο να απαντηθεί: μικρότερο βάρος και κόστος! Εκτός από την εγκατάσταση του εμπρός γυαλιού που έχει το ρόλο της οθόνης, μπορώ να κατασκευάσω, χωρίς καθόλου βοήθεια, ενυδρεία με διαστάσεις (Μ x Β x Υ) δύο μέτρων και σαράντα εκατοστομέτρων x ένα μέτρο και είκοσι εκατοστόμετρα x ογδόντα πέντε εκατοστόμετρα (240 cm x 120 cm x 85 cm). Συγκρίνοντας με τις γυάλινες κατασκευές (για ένα τέτοιο «τέρας» χρειάζεται γυαλί πάχους δεκαπέντε χιλιοστομέτρων), ένα τέτοιο ενυδρείο θα κοστίσει – κατασκευαστικά – ίσως και τέσσερις (4) φορές φθηνότερα. Όλο το πράγμα μου στοίχισε γύρω στα τριακόσια (300) €, που επί το πλείστον, διέθεσα για την αγορά του εργοστασιακά επενδεδυμένου κόντρα πλακέ θαλάσσης, την κατασκευή του ανοξείδωτου πλαισίου, την  αγορά σιλικόνης και των ανοξείδωτων βιδών. Θα πρέπει να προσθέσω πως ήμουν τυχερός και δεν αγόρασα το τζάμι της οθόνης, αλλά μου δόθηκε άνευ χρημάτων, πράγμα που με βοήθησε να συμπιέσω ακόμη περισσότερο το τελικό κόστος της όλης κατασκευής.

Ο γίγαντας έτοιμος να γεμίσει για πρώτη φορά με νερό.

Προσέξτε το σωλήνα αποχέτευσης διαμέτρου εβδομήντα πέντε χιλιοστομέτρων (75 mm), που φαίνεται στη δεξιά πλευρά του συστήματος, ως αναμονή για την επιστροφή του νερού μετά τη φίλτρανσή του. Αντί να χρησιμοποιήσω κανονικό κόντρα πλακέ θαλάσσης, που θα έπρεπε μετά τη συναρμολόγηση των κομματιών συνεχεία να επενδύσω ο ίδιος με πολυεστέρα ή εποξικά στεγανωτικά υλικά, χρησιμοποίησα ήδη επενδεδυμένο κόντρα πλακέ θαλάσσης, που χρησιμοποιείται ευρέως στη βιομηχανία των οικοδομικών κατασκευών για να πλαισιώνει τσιμεντένιους (μπετόν αρμέ)  δοκούς, κολώνες και ταβάνια, … αφού οι λείες, αδιάβροχες, σκούρες καφέ επιφάνειές του, που είναι επικαλυμμένες με ρητίνες δεν διαπερνώνται από κανένα υλικό. Ούτε οι κόλλες ή η σιλικόνη δεν «πιάνει» επάνω σε αυτές τις επιφάνειες, εκτός και κάποιος τρίψει τις επιφάνειες που πρόκειται να συγκολληθούν με γυαλόχαρτο. Φυσικά καλό είναι να επιλέγει κανείς γι’ αυτές τις κατασκευές την καλύτερη ποιότητα υλικού. Εγώ προτίμησα φύλλα κόντρα πλακέ με δέκα τρεις (13) στρώσεις, διαθέσιμες σε διαστάσεις (Μ x Π) δύο μέτρων και πενήντα εκατοστομέτρων (250 cm) x ένα μέτρο και είκοσι πέντε εκατοστομέτρων (125 cm) ή τριών μέτρων (300 cm) x ένα μέτρο και πενήντα εκατοστομέτρων (150 cm), και πάχη δέκα οκτώ (18 mm) ή είκοσι δύο (22 mm) χιλιοστόμετρα. Ακόμη χρειάστηκα καλής ποιότητας ανοξείδωτες ξυλόβιδες πάχους πέντε χιλιοστομέτρων (5 mm) και μήκους εξήντα (60 mm) ή ογδόντα (80 mm) χιλιοστομέτρων, καθώς και απλή σιλικόνη για κατασκευή ενυδρείων για να ενώσω μεταξύ τους τα φύλλα του υλικού.

  

 Μετά την αγορά των φύλλων του υλικού, κομμένων στις σωστές τους διαστάσεις από το ξυλουργείο που αγοράστηκαν, ήλθε η στιγμή για κάποια προετοιμασία. Οι επιφάνειες άρμοσης πρέπει να «περαστούν» με γυαλόχαρτο σε ελαφρά μεγαλύτερο πάχος από αυτό του πάχους του υλικού και να απομακρυνθούν διεξοδικά από πάνω τους όλες οι λιπαρές ουσίες, ώστε να έχουν καλή και δυνατή συγκολλητική επαφή μεταξύ τους. Προσέξτε να μην κάνετε υπερβολικό «γυαλοχαρτάρισμα» της ρητίνης επικάλυψης του υλικού, ώστε να μην εκθέσετε στο νερό το γυμνό ξύλο. Σε αντίθεση με τα γυάλινης κατασκευής ενυδρεία, στα ξύλινα η σιλικόνη χρησιμοποιείται ως σύνδεσμος στεγανότητας παρά ως υλικό συγκόλλησης. Η πραγματική αντοχή προέρχεται από τις μακριές βίδες που προανέφερα. Οι τρύπες των βιδών έχουν μεταξύ τους μέγιστη απόσταση δέκα εκατοστομέτρων (10 cm) και ξεκινούν πέντε εκατοστόμετρα (5 cm) από τις άκρες, χρειάζεται μάλιστα να γίνουν αυτές οι τρύπες στην αρχή, ώστε να αποφευχθούν πιθανοί τραυματισμοί του υλικού κατά τη συναρμολόγηση (βίδωμα). Χρησιμοποιείστε ένα ηλεκτρικό τρυπάνι, που έχει την δυνατότητα να ελέγχει κανείς τις στροφές του. Πάρτε μερικά ρετάλια από τον ξυλουργό σας και δοκιμάστε την τεχνική επάνω τους ώστε να εξοικειωθείτε πριν ασχοληθείτε με τα κυρίως κομμάτια του υλικού και κάνοντας κάποιο λάθος αναγκαστείτε να δώσετε και πάλι χρήματα για την αγορά καινούργιων.

  

Φυσικά χρησιμοποίησα σιλικόνη στους αρμούς μεταξύ των φύλλων του υλικού πριν αρχίσω το βίδωμα για τη συναρμολόγησή τους. Ξεκινήστε από το φύλλο του πυθμένα, έπειτα ενώστε το πίσω μέρος, μετά τις δύο πλευρές και τέλος την εμπρός επιφάνεια και βεβαιωθείτε πως συναρμολογείτε όλες μεταξύ τους επιφάνειες στις απέναντί τους και όχι επάνω στο φύλλο του πυθμένα. Λίγη σκέψη με τη βοήθεια της απλής λογικής θα σας αποτρέψει από πολλά πιθανά λάθη. Κολλήστε τις επιφάνειες μεταξύ τους μόνο λίγα λεπτά πριν τη συναρμολόγησή τους. Μετά αρχίστε να βιδώνετε μαλακά, έως ότου τα συναρμολογημένα κομμάτια να παραμένουν στη θέση τους χωρίς να κινούνται καθόλου. Μετά την πρώτη βίδα, ένα λάθος που μπορεί να προκύψει, διορθώνεται, βγάζοντάς την και βιδώνοντας μία άλλη βίδα, αλλά εάν ανακαλύψετε πως δεν εργαστήκατε με ίση δύναμη σε όλες τις βίδες, θα πρέπει να ξεκινήσετε ξανά από την αρχή αλλά με καινούργια φύλλα υλικού. Χρησιμοποιείστε τη σιλικόνη με φειδώ, αφού αυτή που θα «ξεραστεί» μετά το βίδωμα, πρέπει και να αφαιρεθεί αφού στεγνώσει, δουλειά πραγματικά μπελαλίδικη. Όταν η σιλικόνη που θα χρησιμοποιήσετε είναι σε σωστές ποσότητες, αυτή που θα «ξεραστεί», μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν επίθεμα, εσωτερικά επάνω στις ακμές των συνδετικών αρμών των φύλλων του υλικού, με τη βοήθεια ενός βρεγμένου κουταλιού ή του βρεγμένου σας δακτύλου, για να λειτουργήσει σαν επί πλέον στεγάνωση των αρμών της κατασκευή εσωτερικά.

   

Οι λωρίδες κόντρα πλακέ θαλάσσης για την μπροστινή πλευρά του ενυδρείου, είναι ικανές – υπό κανονικές συνθήκες – να κρατάνε την γυάλινη οθόνη σταθερή στη θέση της, αλλά εγώ χρησιμοποίησα χαλύβδινο ανοξείδωτο πλαίσιο γι’ αυτό το ενυδρείο, αφού αποτελεί πειραματική κατασκευή για το μελλοντικό ενυδρείο που θα εγκαταστήσω στην κουζίνα μου, με όγκο τριών χιλιάδων επτακοσίων ογδόντα λίτρων (3780 l) περίπου. Το χαλύβδινο ανοξείδωτο αυτό πλαίσιο ταιριάζει με τον καινούργιο σχεδιασμό της κουζίνας και βέβαια δεν σκουριάζει. Εδώ βλέπετε πώς συναρμολογήσαμε τη γυάλινη οθόνη του συστήματος. Αρχικά απλώσαμε δύο (2) σωληνάρια σιλικόνης επάνω στο πλαίσιο και εν συνεχεία τοποθετήσαμε τη «φάτσα» με κατεύθυνση προς το πάτωμα – τοποθετώντας πίσω τον «πάτο» – φροντίζοντας να μην ακουμπήσουμε τη σιλικόνη. Μετά αργά αφήσαμε το γυάλινο φύλλο να κατέβει, έτσι το βάρος και μόνο του γυαλιού να πιέσει τη σιλικόνη μαλακά και ισόποσα σε κάθε κατεύθυνση. Μ’ αυτόν τον τρόπο καταφέραμε να επιτύχουμε μεγάλη επιφάνεια πρόσφυσης, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει περίπτωση στο μέλλον να αποκολληθεί από τη θέση αυτή. Πριν την πλήρωση του ενυδρείου με νερό, χρειάστηκε και η συναρμολόγηση κομματιών, κατά το μήκος, σαν τραβέρσες για να είμαστε σίγουροι ότι η κατασκευή μας δεν θα σπάσει ποτέ.

Σ’ αυτή τη φωτο μπορείτε να δείτε όλες τις λεπτομέρειες της κατασκευής: τα κάτω τσιμεντένια τοιχώματα και το βαμμένο μαύρο σιδερένιο πλαίσιο, που αλφαδιάστηκε προσεκτικά με ξύλινα «ρετάλια». Αριστερά επάνω φαίνεται το κατασκευασμένο από κόντρα πλακέ ενυδρείο, με το ανοξείδωτο χαλύβδινο πλαίσιο της οθόνης.

Τα πλεονεκτήματα της μεθόδου; Οι κιχλίδες μου που προέρχονται από τη λίμνη Malawi, εκτιμούν αφάνταστα τις σκοτεινές, μη ανακλώμενες πίσω, πλαϊνές και κάτω επιφάνειες του συστήματος, αφού νοιώθουν ασφαλέστατες μέσα σε αυτό, συγκρίνοντας πάντοτε τις γυάλινες επιφάνειες με τις έντονες αντανακλάσεις των συνηθισμένων ενυδρείων, που στην καλύτερη των περιπτώσεων, καλυμμένη είναι η πίσω μόνον πλευρά. Ένα ενυδρείο κατασκευασμένο από κόντρα πλακέ θαλάσσης με «γυμνό» (άνευ υποστρώματος) πυθμένα, μπορεί να αποβεί σαφώς καλύτερο ως ενυδρείο-νοσοκομείο, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Το υλικό αυτό μπορεί εύκολα να τρυπηθεί ή να κοπεί με σκοπό την εγκατάσταση διαφόρων υδραυλικών, αλλά και φίλτρανσης. Τα επί πλέον μέρη του εξοπλισμού – όπως για παράδειγμα οι σύνδεσμοι δεξαμενής, σωλήνες κλπ – εύκολα μπορούν να προσαρτηθούν εξωτερικά.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η ίδια πρόληψη που παίρνει κανείς για να προστατέψει από φθορές του γυάλινους «πάτους» συνηθισμένων ενυδρείων χρειάζεται να πάρει και με τα κατασκευασμένα από κόντρα πλακέ θαλάσσης. Όχι βέβαια πως ένας τέτοιος ξύλινος πυθμένας μπορεί να σπάσει, αλλά μπορεί να καταστραφεί το στρώμα της ρητίνης που φέρει στην επιφάνειά του, από αιχμηρούς βράχους που θα χρησιμοποιηθούν ενδεχομένως για τη δημιουργία του υποβρυχίου μικροπεριβάλλοντος, με αποτέλεσμα την έλλειψη στεγανότητας και τελικά τη διαρροή μακροπρόθεσμα. Μπορεί να διαβάζετε κάτι τέτοιο για πρώτη φορά, αλλά αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που τοποθετούμε πέτρες και βράχους επάνω σε κομμάτια φελιζόλ.

Συνέχεια στην επόμενη σελίδα

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.