HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

AQUARIUM CONSERVATION PROGRAMME (ACP)

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH-DEUTSCH

ARTIKELN

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Να μεγαλώνει κανείς τα ιχθύδια ή όχι;

του Frank Panis

Απλά δεν γίνεται κανείς να παρακάμψει αυτό το δεδομένο. Εάν διατίθεται ενυδρείο, ικανού όγκου, με βραχώδες τεχνητό μικροπεριβάλλον που έχει πολλές κρυψώνες και το σύστημα έχει νερό καλής ποιότητας, τότε δεν πρόκειται να γίνει κάτι διαφορετικό από το να αναπαράγονται οι περισσότερες κιχλίδες Malawi σαν τα κουνέλια! Οι δικές μου πάντως, έτσι κάνουν. Ειδικά μάλιστα τα ♀♀ μου των ειδών Protomelas steveni "Taiwan Reef" και P. spilonotus "Tanzania", που είναι και τα παραγωγικότερα, επωάζουν τουλάχιστον τέσσερις (4) φορές το χρόνο. Θα ήταν προκλητικό να «μαζεύει» κανείς εκείνα τα ♀♀ ζώα, να τα τοποθετεί σε ξεχωριστά συστήματα για να απελευθερώσουν τα νεογνά τους όταν πρέπει (βεβαίως δεν συνιστώ stripping!) και στη συνέχεια να τα επιστρέφει στο κυρίως ενυδρείο τους. Τα ιχθύδια, κάτω από αυτές τις συνθήκες, θα παρέμεναν στο ενυδρείο-εκκολαπτήριο, θα αύξαναν και θα μπορούσαν να χαριστούν ή να πουληθούν όταν έφταναν ένα αξιοπρεπές μέγεθος. Φυσικά κάθε ακουαρίστας οφείλει να μεγαλώσει μια ή και παραπάνω παρτίδες νεογνών για να αποκτήσει την όμορφη αυτή εμπειρία. Βέβαια η προσπάθεια αυτή μπορεί να είναι επίπονη. Το να «στήνει» κανείς ένα ή και περισσότερα συστήματα για αναπαραγωγή κιχλίδων δεν είναι το προφανές για τους πάντες για πάμπολλους λόγους: ο χρόνος που χρειάζεται για την εκτροφή των ιχθυδίων, για τις απαραίτητες μερικές αλλαγές νερού, η έλλειψη χώρου που θα εγκατασταθούν αυτά τα ενυδρεία, η μεγάλη ατσαλιά που μπορεί να δημιουργηθεί σε ένα τέτοιο δωμάτιο (ΟΧΙ και τόσο δημοφιλής σαν προοπτική για τη μέση νοικοκυρά) και ένα σωρό άλλοι λόγοι … Ακόμη υπάρχουν οι αντλίες, οι συσκευές ψύξης-θέρμανσης και φωτισμού που καταναλώνουν πολλή ηλεκτρική ενέργεια με αποτέλεσμα η αναλογία κέρδους – εξόδων να μηδενίζεται, ειδικότερα μάλιστα εάν τα συγκεκριμένα είδη ψαριών είναι πολύ κοινά και διατίθενται ευρέως!

Ιχθύδια του είδους Protomelas steveni “Taiwan reef” προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στο φόντο του ενυδρείου μου.

Οπότε τι κάνει κανείς; Εγώ αφήνω τα στοματεπωάζοντα ♀♀ στο ενυδρείο και εάν δείχνουν υγιή τα αφήνω να ελευθερώσουν το γόνο τους εκεί. Αυτό συνήθως έχει ως κατάληξη ένα γεύμα φρενίτιδας, όταν τα ενήλικα ζώα προσπαθούν να αρπάξουν τα αβοήθητα πλασματάκια που αποτελούν νόστιμη λιχουδιά. Σήμερα και καθώς φωτογράφιζα το Aulonocara stuartgranti "Ngara" μου εξεπλάγην. Αυτό το ζώο κινιόταν γρήγορα τριγύρω καταδιώκοντας νεογνά. Όταν παρατήρησα καλύτερα διαπίστωσα την ύπαρξη άπειρων ιχθυδίων του γένους Protomelas που προσπαθούσαν να κρυφτούν σε κοιλότητες στο φόντο του συστήματος. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που κατάφερναν να παραμένουν κρυμμένα και χωρίς να εντοπίζονται για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά γρήγορα ο θηρευτής της κοινότητας, ένα ζώο του είδους Dimidiochromis compressiceps ανακάλυψε πως βρίσκονταν εκεί. Άρχισε λοιπόν να περιπολεί κοντά στο φόντο και όταν έβρισκε κάποιο επιτιθόταν αστραπιαία. Μετά από μισή ώρα το D. compressiceps είχε καταβροχθίσει τα περισσότερα, αλλά ευτυχώς κάμποσα κατάφεραν να φτάσουν με ασφάλεια στην είσοδο του φίλτρου. Πιθανώς κάποιος να αναρωτιέται γιατί στην ευχή έχω έναν τέτοιο κυνηγό σ’ αυτό το ενυδρείο. Μόνο και μόνο βεβαίως γιατί μου αρέσουν πολύ τα ζώα του συγκεκριμένου είδους. Οι υπόλοιπες κιχλίδες μου όμως, οι και επονομαζόμενες μη-θηρευτές, επίσης δεν διστάζουν να αρπάξουν κάποιο ψαράκι όταν αδράξουν την ευκαιρία. Τουλάχιστον το μεγαλόσωμο ψάρι μου του είδους P. spilonotus "Tanzania", ήταν σε επιφυλακή για να κυνηγήσει και να αρπάξει κάποιο νεογνό!

Αυτό θα μπορούσε να είναι βαρβαρότητα; Πιστεύω πως είναι κάτι που δεν μπορεί να αποφευχθεί στο hobby μας. Εάν δεν έχουμε τη δυνατότητα να τα μεγαλώνουμε, αυτή, κατά την άποψή μου, είναι η άριστη λύση. Σκεφτείτε άλλωστε και τα «πιθανά» υβρίδια που ξεφορτώνεται έτσι κανείς. Όσο για τους θηρευτές, δεν μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει, αφού απλά αναπαράγουν τις φυσικές τους συνήθειες και στις συνθήκες αιχμαλωσίας, πράγματα δηλαδή που κάνουν διαρκώς και στο φυσικό τους περιβάλλον … αλλά εάν κανείς νοιώθει ενοχές γι’ αυτό μπορεί κάλλιστα να γεμίσει το ενυδρείο του με πολύ πυκνούς σχηματισμούς από πέτρες «βοηθώντας» τα νεογνά να κρύβονται ασφαλέστερα και να έχουν αυξημένα ποσοστά επιβίωσης … αν και αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα ένα ενυδρείο με πρόβλημα υπερπληθυσμού με όλα τα γνωστά του προβλήματα! Η επιλογή είναι καθαρά στην κρίση του εκάστοτε ακουαρίστα φυσικά!

 Το D. compressiceps που διατηρώ, ψάχνει προσεκτικά για νεογνά.

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.