HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Ξαφρίστε την «αφρόκρεμα» των αποβλήτων - Μέρος 1

Ένα άρθρο των Γιώργου Ι. Ρεκλού, Τάκη Τσάμη & Αντρέα Ι. Ηλιόπουλου
ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΟΥ 2002 ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ FAMA, ΥΠΟ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ “SKIM THE CREAM”  

Αδιαμφισβήτητα, το κρισιμότερο στάδιο της διατήρησης συστημάτων ενυδρείων με επιτυχία, είναι ο έλεγχος της περίσσειας των ποσοτήτων των θρεπτικών ουσιών, που βρίσκονται εντός της στήλης του νερού των ενυδρείων μας. Ο κύριος σκοπός μας εδώ, είναι ο έλεγχος των συγκεντρώσεων των λεγομένων ενώσεων του Αζώτου, που υφίστανται εντός τους.

Το Άζωτο (N2), είναι ένα κοινότατο αέριο της γήινης ατμόσφαιρας, καταλαμβάνοντας, ούτε λίγο ούτε πολύ, το ογδόντα τοις εκατό (80%) περίπου του όγκου της, με αποτέλεσμα να υπάρχει στην γήινη αέρια μάζα πολύ περισσότερο άζωτο από ότι Οξυγόνο ή Υδρογόνο. Το άζωτο μπορεί να εντοπιστεί σε σχεδόν όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, αφού είναι ικανό να λαμβάνει μέρος σε πολλές οργανικές χημικές αντιδράσεις. Αν και από μόνο του αυτό το αέριο δεν δύναται να υποστηρίξει τη ζωή, είναι απολύτως απαραίτητο, για αυτήν καθ’ αυτήν την ύπαρξη της ίδιας της ζωής. Γνωστές ενώσεις του αζώτου αποτελούν οι πρωτεΐνες, το DNA και το RNA.

Όλοι οι ζώντες οργανισμοί, «αποβάλουν» ενώσεις του Αζώτου, που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια διαφόρων επί μέρους βιολογικών διαδικασιών, που λαμβάνουν χώραν εντός των σωμάτων των οργανισμών αυτών. Μία εκ των γνωστοτέρων ενώσεών του Αζώτου, που κι εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι αποβάλουμε, είναι η ουρία (ένα υποπροϊόν του μεταβολισμού των πρωτεϊνών). Τα ψάρια, αποβάλουν τις ενώσεις του Αζώτου μέσω των ουρογενετικών, αλλά και μέσω των αναπνευστικών τους συστημάτων.

Πιθανώς, ένας καλός τρόπος ελέγχου των συγκεντρώσεων των ενώσεων του Αζώτου που εισέρχονται στο νερό των συστημάτων μας, θα ήταν η μείωση ή το σταμάτημα των ταϊσμάτων. Τα ψάρια όμως αποβάλλουν αρκετές από αυτές τις ενώσεις και μέσω των βραγχίων τους. Όσο λοιπόν περισσότερο υποβάλλονται τα ψάρια σε στρεσσογόνες καταστάσεις, τόσο περισσότερο Άζωτο θα απελευθερώσουν. Αυτό όμως θα τους δημιουργήσει ακόμη περισσότερο stress, λόγω της παρουσίας αμμωνίας ή νιτρωδών ιόντων στο νερό – ενώσεις που επιτείνουν το stress – πράγμα που μας εμπλέκει σε έναν φαύλο κύκλο. Κανονικά, το μη τοξικό Αμμώνιο (ΝΗ4+) που βρίσκεται μέσα σε όξινο νερό, ή η τοξική Αμμωνία (ΝΗ3/ΝΗ4+), ιδιαίτερα όταν απαντάται σε αλκαλικά νερά, οξειδώνονται – από βακτηρίδια του γένους Nitrosomonas – σε Νιτρώδη ιόντα (ΝΟ2-), που ενδέχεται να είναι τοξικότερα και της ίδιας της Αμμωνίας. Ειδικότερα δε, στα όξινα νερά, η Αμμωνία, μετατρέπεται σε θανατηφόρο Νιτρικό οξύ (ΗΝΟ2). Η περαιτέρω αζωτοποίηση (= nitrification) από το γένος αζωτοαντιδρώντων βακτηριδίων Nitrobacter, παράγει Νιτρικά άλατα (ΝΟ3-), ένωση που χρησιμοποιείται από τη φυτική βιομάζα ως λίπασμα, μαζί με άλλες παρόμοιες ρίζες, όπως τα Φωσφορικά (ΡΟ3-4) και τα Πυριτικά άλατα (SiO2-4). Κατά τη διάρκεια των διαδικασιών αζωτοποιήσεως, απαιτείται η παρουσία οξυγόνου και γι’ αυτόν το λόγο τα προαναφερθέντα αζωτοαντιδρώντα βακτηρίδια ονομάζονται «αερόβια». Η ακριβώς αντίστροφη διαδικασία ονομάζεται απαζωτοποίηση (= denitrification) και λαμβάνει χώραν, τη απουσία οξυγόνου, με τη βοήθεια «αναερόβιων» βακτηριδίων, που συνήθως βρίσκονται στο “live” rock (= «ζωντανοί» βράχοι) και “live” sand (= «ζωντανή» άμμος). Κατά τη διάρκεια της απαζωτοποίησης, παράγονται τα αέρια άζωτο και μονοξείδιο του αζώτου, ως τελικά προϊόντα. Αυτά τα αέρια, αρχικά απελευθερώνονται μέσα το νερό και εν συνεχεία στην ατμόσφαιρα, μέσω της ανταλλαγής των αερίων, ή απορροφούνται από ένα είδος βακτηριδίων που ονομάζονται Κυανοβακτηρίδια. Τα Κυανοβακτηρίδια, ή οι μπλε-πράσινες άλγες, απαντώνται σε περισσότερα από το κυανό χρώματα. Συνήθως έχουν κοκκινωπό, πρασινωπό, καφετί, γαλαζωπό ή ακόμη και μαύρο χρώμα. Πρόκειται για μονοκύτταρους οργανισμούς, που δημιουργούν αηδιαστικές μάζες από τριχίδια μέσα στα ενυδρεία. Είναι κάτι μεταξύ άλγης και βακτηριδίου και αποκαλούνται «λιπαρή» (“grease” algae) ή «κολλώδης» (“smear” algae) άλγη. Όταν το περιβάλλον στο οποίο βρεθούν είναι ολιγοτροφικό (δηλαδή μόνο μικρές ποσότητες θρεπτικών συστατικών είναι παρούσες), τα Κυανοβακτηρίδια είναι σχεδόν ακίνδυνα, αφού δεν μπορούν να αναπτυχθούν σε επικίνδυνα υψηλούς πληθυσμούς, αλλά όταν βρεθούν σε περιβάλλον με πολλά θρεπτικά συστατικά (πχ Φωσφορικά, Νιτρικά, Πυριτικά άλατα, μεταξύ των άλλων), αναπτύσσονται ταχύτατα και ευκολότατα. Τα χειρότερα Κυανοβακτηρίδια όλων (από την πλευρά του ακουαρίστα), είναι οι κόκκινες και καφέ άλγες. Τα Κυανοβακτηρίδια έχουν την ικανότητα να παρασκευάζουν ατμοσφαιρικό Άζωτο, το οποίο μπορούν να συγκεντρώνουν στους ιστούς τους, εφ’ όσον βρεθεί διαλυμένο στο νερό. Όταν αυτοί οι γεμάτοι με σταθεροποιημένο άζωτο ιστοί φαγωθούν από χορτοφάγα είδη, το άζωτο μετατρέπεται ξανά στη γνωστή μας Αμμωνία, που με τη σειρά της μετατρέπεται σε Νιτρώδη ιόντα κι αυτά, τελικά, σε Νιτρικά άλατα (δείτε το Διάγραμμα 01).

 Σχηματική παρουσίαση του Κύκλου του Αζώτου.

Όσο πιο αλκαλικό είναι το νερό, τόσο πιο τοξική καθίσταται η Αμμωνία, πράγμα που συνάδει στο να προσπαθεί κανείς να αποφεύγει την συσσώρευσή της, ειδικότερα σε συστήματα που απαιτούν αλκαλικές τιμές pH, όπως για παράδειγμα τα θαλασσινά συστήματα ενυδρείων ή τα ενυδρεία που στεγάζουν κιχλίδες των λιμνών της Κοιλάδας του μεγάλου Ρήγματος της νοτιοανατολικής Αφρικής. Αντιθέτως, όσο πιο όξινο είναι το νερό, τόσο πιο θανατηφόρα καθίστανται τα Νιτρώδη ιόντα. Τα αζωτοαντιδρώντα βακτηρίδια καταναλώνουν πολύ ανόργανο άνθρακα για να αναπτυχθούν, αλλά και για να διαχειριστούν την διαδικασία μετατροπής της Αμμωνίας σε Νιτρώδη ιόντα. Όλος αυτός ο άνθρακας που καταναλώνεται γι’ αυτόν τον σκοπό, προέρχεται από τη διάσπαση ανθρακικών και διττανθρακικών αλάτων και άλλων ριζών (ουσίες με αρνητικό φορτίο), που χρησιμεύουν στη διατήρηση επαρκούς σταθεροποιητικής ικανότητας (= buffering capacity) του νερού. Αυτό το φαινόμενο επηρεάζει την αλκαλικότητα, πράγμα που μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα δραματική πτώση των τιμών του pH. Θα πρέπει να κατανοήσουμε πως ενδέχεται να συμβούν προσβολές από pH shock, όταν η σταθεροποιητική ικανότητα του νερού μειώνεται, λόγω της αδυναμίας του να αποτρέψει πλέον τις ταχύτατες αλλαγές του pH.

Η Φύση έχει λύσει βέβαια αυτό το συγκεκριμένο πρόβλημα, πολύ πριν το συνειδητοποιήσουν καν οι ακουαρίστες. Τα κύματα, οι παλίρροιες και τα παράκτια υποστρώματα είναι τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται από τη φύση για να αποβάλει από το νερό εκείνες τις οργανικές ενώσεις που περιέχουν - μεταξύ των άλλων – και Άζωτο. Μπορεί ο καθένας σας να δει τον «αφρό» που δημιουργείται στην ακτογραμμή, ακριβώς στο σημείο που «σκάνε» τα κύματα. Αυτός ο αφρός προέρχεται από το «ξέπλυμα» αυτών των ενώσεων και αποτελείται κυρίως από πρωτεΐνες, πλούσιες σε περιεκτικότητα σε Άζωτο.

Οι άνθρωποι κατάφεραν να εφεύρουν το αντίστοιχο εργαλείο γι’ αυτήν τη φυσική διαδικασία, τη Διάταξη αφαίρεσης πρωτεϊνικών αφρών, ή Skimmer κατά το κοινώς λεγόμενον.

Μορφή - Λειτουργία

Υπάρχουν δύο (2) τύποι skimmers, τα αεροπροωθούμενα και τα μηχανικά προωθούμενα. Συνήθως κατασκευάζονται από πλαστικό, ακρυλικό η πλεξιγκλάς. Αμφότεροι οι τύποι, απομακρύνουν από το νερό λίπη και λιπαρά οξέα, οργανικά οξέα, αμινοξέα, λιπίδια, φωσφορικά άλατα, φαινόλες, υδρογονάνθρακες, άλατα ιωδίου, διάφορα συμπλέγματα μετάλλων με πρωτεΐνες και φυσικά τις ίδιες τις πρωτεΐνες . Ο κατάλογος των ουσιών και των ενώσεων που μπορούν να απομακρυνθούν με τα skimmers είναι πολύ μακρύς, αφού τα συμπλέγματα μετάλλων με πρωτεΐνες απαντώνται επίσης στα κατάλοιπα τριβής και αποσάθρωσης και στα προϊόντα διάβρωσης από φίλτρανση, που προέρχονται από φυτικούς ή ζωικούς οργανισμούς, οπότε και οι βιταμίνες αποτελούν επίσης πηγή νιτρικών αλάτων. Επίσης το ίδιο το νερό του αστικού δικτύου, συνήθως εμπεριέχει ποσότητες νιτρικών αλάτων. Αφού λοιπόν τα νιτρικά άλατα είναι θρεπτικά συστατικά, ξαναρχίζει ο ατέρμων κύκλος του Αζώτου.

Τα «πρωτεϊνικά» (protein) skimmers αποτελούνται βασικά από ένα κυλινδρικό θάλαμο επαφής (contact column) και ένα αποσπώμενο, δοχείο συλλογής (collection cup). Μέσα στον θάλαμο επαφής, το νερό αναμειγνύεται με αέρα και στο δοχείο συλλογής, ανέρχονται οι πρωτεΐνες υπό μορφήν αφρού.

· Τα αεροπροωθούμενα skimmers, συνήθως τοποθετούνται εντός του ενυδρείου, οπότε το νερό εισέρχεται σ’ αυτά και βρίσκεται μέσα στο θάλαμο επαφής τους από κάτω, όπου και βρίσκεται η είσοδος του νερού της συσκευής. Μέσα στο θάλαμο επαφής είναι τοποθετημένος ένας πορόλιθος. Ο πορόλιθος αυτός τροφοδοτείται με αέρα, προερχόμενο από αντλία αέρα, ώστε να παράγονται όσο το δυνατόν πιο φίνες φυσαλίδες γίνεται. Αυτό επιτυγχάνεται με τη χρήση ξύλινων πορόλιθων υψηλής ποιότητας ή από εξεζητημένου τύπου πoρόλιθους και δυνατών αντλιών αέρα.

· Τα μηχανικά προωθούμενα skimmers είναι ελαφρώς πιο πολύπλοκα. Το νερό, εισέρχεται στο θάλαμο επαφής από μία είσοδο νερού και εξέρχεται από μία αντίστοιχη έξοδο, που αμφότερες βρίσκονται επάνω στο κυρίως σώμα του θαλάμου επαφής της συσκευής και μπορούν να τροφοδοτούνται, είτε από την υπερχείλιση του ενυδρείου, ή από αντλία νερού. Μία δεύτερη αντλία νερού, κυκλοφορεί το νερό εντός του θαλάμου επαφής. Οι αντλίες που χρησιμοποιούνται γι’ αυτήν την διαδικασία είναι εξοπλισμένες με μία βαλβίδα Venturi. Η βαλβίδα Venturi είναι ένα μικρό εξάρτημα, συνήθως τοποθετημένο στη βάση του θαλάμου επαφής. Οδηγεί το νερό μέσα σε από ένα σωλήνα και μέσω μιας συστολής στον σωλήνα. Πριν από αυτή τη συστολή υπάρχει υψηλή πίεση και μετά τη συστολή χαμηλή πίεση. Η χαμηλή πίεση μετά τη συστολή, αναγκάζει τον αέρα να αναρροφηθεί, μέσω μιας ή περισσοτέρων θυρίδων εισρόφησης μέσα στο σύστημα Venturi δημιουργώντας έτσι πολύ φίνες φυσαλίδες.

Επειδή όμως οι βαλβίδες Venturi μειώνουν τον όγκο του νερού που κυκλοφορείται από την επί κεφαλής αντλία νερού, οι κλασσικές φτερωτές αυτών των αντλιών έχουν αντικατασταθεί με αστεροειδείς φτερωτές (needle wheels). Το σχήμα τους ομοιάζει με αυτό του αστεριού και είναι πολύ δυνατές, αφού μπορούν να περιστρέφονται με ταχύτητα πάνω από τρεις χιλιάδες στροφές ανά λεπτό της ώρας (3.000 r/min).

Υπάρχουν δύο (2) τύπων πρωτεϊνικά skimmers. Ένας που λειτουργεί με συνδυασμό ρεύματος αέρα και νερού (co – current flow), ενώ ο άλλος τύπος λειτουργεί με αντίστροφη ροή ρεύματος (counter – current flow).

2. Τυπικό πρωτεϊνικό skimmer λειτουργίας counter current flow. Το νερό κινείται αντίθετα από τη ροή των φυσαλίδων.

 Γιατί και πώς λειτουργούν τα skimmers;

Η οργανική επιφάνεια των ενεργών μορίων (επιφάνειες αντίδρασης), προσκολλώνται επάνω στην εξωτερική επιφάνεια των φυσαλίδων, αφού οι τελευταίες λειτουργούν ως κοινή συγκολλητική επιφάνεια γι’ αυτά. Τα μόρια αυτά, πολώνονται σε μία «υδρόφιλη» και μία «υδρόφοβη» πλευρά. Ενώ η μία πλευρά τους (η υδρόφοβη) τους επιτρέπει τη διάλυσή τους σε οργανικούς διαλύτες (αφού «φοβούνται» το νερό), ή άλλη (η υδρόφιλη, που «αγαπά» το νερό), τους επιτρέπει να παραμένουν σε σταθερή επαφή με το νερό. Έτσι οι φυσαλίδες συλλέγουν μόρια, κατά τη διάρκεια επαφής τους με το νερό, μέσα στο θάλαμο επαφής, γιατί τους προσφέρονται οργανικά υλικά, τα δύο πράγματα δηλαδή που τους αρέσουν: μία υδάτινη επιφάνεια και μία επιφάνεια άνευ νερού (τον αέρα των φυσαλίδων δηλαδή). Δεν παίζατε με σαπουνόφουσκες όταν ήσασταν παιδιά; Θυμάστε τα χρώματα της ίριδας που εμφανίζονταν επάνω στην επιφάνειά τους; Όπως κρατιόταν το σαπούνι δυνατά επάνω στις γιγαντιαίες φυσαλίδες που δημιουργούσαμε, έτσι ακριβώς κάνει και όλη η βρωμιά και όλα τα άλλα οργανικά κατάλοιπα του νερού των ενυδρείων. Εκείνα τα όμορφα χρώματα του ουρανίου τόξου ήταν οι ορατές διαθλάσεις φωτός επάνω στη λεπτή επικάλυψη σαπουνιού της επιφάνειας των φυσαλίδων …! Στα skimmers μας οι φυσαλίδες είναι μικροσκοπικές και τα αποτελέσματα της δημιουργίας τους μπορούν να γίνουν «ορατά» αφού οι φυσαλίδες «εκραγούν» και εναποθέσουν την «επικάλυψή» τους μέσα στο δοχείο συλλογής! Το πλέον σημαντικό θέμα σχετικά με το skimming (= απομάκρυνση των πρωτεϊνικών αφρών), είναι η αλληλεπίδραση νερού/αέρα. Αυτή, λειτουργεί χρησιμοποιώντας το δυναμικό επιφανείας και τη διαφορετικότητα της πόλωσης των «αποβαλομένων» μορίων. Αυτό θα μπορούσε να παρομοιαστεί κάπως με την επαφή του αίματος και του αέρα, που δημιουργείται στα αιμοφόρα αγγεία των πνευμόνων μας. Τα αιμοφόρα αγγεία δημιουργούν σχετικά τεράστιες επιφάνειες, επάνω στις οποίες το αίμα (ένα πολύ λεπτό επικάλυμμα αίματος βέβαια) εκτίθεται στον αέρα, οπότε τα «απόβλητα» (κυρίως διοξείδιο του άνθρακα) αντικαθίστανται με οξυγόνο. Οπότε όσο μεγαλύτερη είναι η επιφάνεια «ανταλλαγής», τόσο μεγαλύτερη είναι η συχνότητα αντικατάστασης των, οπότε και υψηλότερη η απόδοση του skimmer. Η μορφή των φυσαλίδων είναι εξ’ ίσου πολύ σημαντική. Η σφαίρα, ως γνωστόν, αποτελεί το γεωμετρικό στερεό που προσφέρει την μέγιστη πιθανή επιφάνεια ανά όγκο, πράγμα σπουδαίο (γι’ αυτό άλλωστε τα περισσότερα κύτταρα διατηρούν σφαιρικό σχήμα, όταν τους είναι δυνατό). Και μιας και αναφέραμε τα κύτταρα, να σημειώσουμε πως διαχωρίζονται όταν αναπτυχθούν αρκετά, αφού αυτομάτως αντιλαμβάνονται πως ο όγκος τους αυξήθηκε ώστε να είναι δυνατή η επικάλυψή τους από την εξωτερική τους επιφάνεια. Τα κύτταρα λοιπόν, προτιμούν να διαθέτουν μικρότερο όγκο και σφαιρικό σχήμα, με μεγάλες επιφάνειες, για να είναι σε θέση να ανταλλάσσουν με επιτυχία, θρεπτικά συστατικά από το περιβάλλον τους. Με την ίδια ακριβώς δομή δουλεύουν και τα skimmers, οπότε το μέγεθος των φυσαλίδων υπόκειται σ’ αυτό το παραπάνω σκεπτικό. Αυτό λοιπόν που χρειαζόμαστε είναι όσο το δυνατόν μεγαλύτερος αριθμός φυσαλίδων, με όσο το δυνατόν μικρότερο όγκο γίνεται. Αυτό ώθησε και τους κατασκευαστές skimmers να χρησιμοποιήσουν μέσα για την κατασκευή τους, που θα οδηγούσαν στην δημιουργία τεράστιων αριθμών μικροσκοπικών φυσαλίδων. Όταν το μέγεθος των φυσαλίδων μεγαλώσει πολύ, ή οι αριθμοί τους ελαττωθούν, η αποτελεσματικότητα του skimmer μειώνεται αναλόγως και δραματικά. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή ο ακουαρίστας, θα πρέπει να αντικαταστήσει τον πορόλιθο ή να καθαρίσει τα σωληνάκια παροχής αέρα της συσκευής. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που τα skimmers είναι πιο αποδοτικά στα θαλασσινά ενυδρεία, που αν και δεν είναι άχρηστα στα ενυδρεία γλυκού νερού, οι δυνατότητές τους είναι σαφώς περιορισμένες. Εάν κανείς χρησιμοποιήσει μία απλή αντλία αέρα και έναν απλό πορόλιθο, θα διαπιστώσει αμέσως πως οι φυσαλίδες στο θαλασσινό νερό είναι πολύ μικρότερες σε μέγεθος (και επίσης πολύ πιο πολυάριθμες), συγκρινόμενες με αυτές που θα παραχθούν στο γλυκό νερό. Αυτό φυσικά συμβαίνει λόγω της μεγαλύτερης πυκνότητας του αλμυρού νερού. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως τα skimmers δεν δουλεύουν στο γλυκό νερό. Απλά θα πρέπει κανείς να χρησιμοποιήσει πολύ πιο ισχυρές αντλίες αέρα και όσο περισσότερους πορόλιθους, του είναι εφικτό, κατασκευασμένους από ξύλο, κατά προτίμηση, ώστε να είναι σίγουρο πως θα παραχθούν οι μικροσκοπικότερες δυνατές φυσαλίδες. Οπότε, χρησιμοποιώντας αντλίες αέρα, κατασκευασμένες για τα πολύ μεγάλα ενυδρεία και ξύλινους πορόλιθους, μπορεί κανείς να καταστήσει μία συσκευή skimmer, επίσης κατάλληλη για να υποστηρίξει συστήματα γλυκού νερού. Ο λόγος που τα skimmers είναι υποχρεωτικά στα θαλασσινά ενυδρεία, είναι διότι οι μεγάλες και συχνές μερικές αλλαγές νερού είναι και ανεπιθύμητες και πολυέξοδες σε αυτά τα συστήματα. Στα συστήματα γλυκού νερού, όπου η εναλλακτική των μεγάλων και συχνών μερικών αλλαγών είναι εφικτή, η χρήση των πρωτεϊνικών skimmers γίνεται σαφώς προαιρετική. Όταν το νερό εισέρχεται στο θάλαμο επαφής, διαθέτει μεγάλη επιφάνεια αντίδρασης. Οι συγκεντρώσεις ρυπαντών μειώνονται καθώς το νερό οδηγείται προς την κορυφή του θαλάμου, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι από αυτούς να παραμένουν προσκολλούμενοι στις φυσαλίδες, έτσι όλος ο πρωτεϊνικός αφρός σχηματίζεται εντός του δοχείου συλλογής. Αυτός ο αφρός, αποτελείται κυρίως από νιτρικά άλατα, που εάν, σε διαφορετική περίπτωση, είχαν παραμείνει εντός της στήλης του νερού θα είχαν ορυκτοποιηθεί και θα συσσωρεύονταν πια μέσα στο σύστημα.

συνεχίζεται στην επόμενη σελίδα

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.