HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

AQUARIUM CONSERVATION PROGRAMME (ACP)

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH-DEUTSCH

ARTIKELN

MCH PO POLSKU

ARTYKUŁY

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΟΣ ΥΔΡΟΒΙΟΤΟΠΟΣ 160 ΛΙΤΡΩΝ ΓΙΑ MBUΝΑ

 του Αντώνη Ρούσσου

 Η πρώτη μου, τυχαία, επίσκεψη στη ΜCH άρχισε να λειτουργεί ως πρόκληση για βαθύτερη και πιο ολοκληρωμένη γνώση των Mbuna. Είδα φωτογραφίες και συστήματα τα οποία με εντυπωσίασαν πολύ περισσότερο από όσα είχα στήσει μέχρι τότε. Έτσι, αποφάσισα να ακολουθήσω τις συμβουλές και τις πληροφορίες και να δημιουργήσω κάτι που θα μου άρεσε επειδή θα ήταν φυσικό, συγκεκριμένο και αυτοτελές. Μερικοί μήνες πέρασαν διαβάζοντας και σερφάροντας στο Ίντερνετ και κάθε μέρα περνούσε μαθαίνοντας κάτι καινούριο για αυτά τα καταπληκτικά ψαράκια και τον κόσμο τους. Η αναζήτηση της γνώσης και της πληροφορίας έγινε το πραγματικό χόμπι και το ενδιαφέρον μου για τα είδη ψαριών της λίμνης Μαλάουι άρχισε να γίνεται εντονότερο. Εδώ θα πρέπει να αναφέρω τη σημαντική βοήθεια που μου προσέφερε ο φίλος Ανδρέας Ηλιόπουλος ο οποίος δεν δίστασε να μοιραστεί μαζί μου την κάθε πληροφορία και γνώση του σχετικά με αυτά τα ψάρια.

Μαθαίνοντας, λοιπόν για αυτές τις έντονα χρωματισμένες υδρόβιες οντότητες που με γοήτευσαν και με γοητεύουν, όλα ήταν ξεκάθαρα στις αρχές του 2004. Θα άρχιζα ένα ενυδρείο αποκλειστικά για Mbunas και θα τους προσέφερα ό,τι κοντινότερο στη λίμνη τους μπορούσα.

Το ενυδρείο το οποίο βρέθηκε στα χέρια μου ήταν των 160 λίτρων. Τίποτα το εντυπωσιακό και σίγουρα όχι το καταλληλότερο μέγεθος για αυτά τα ψάρια. Έτσι η πρώτη απόφαση είχε ήδη παρθεί. Λίγα ψαράκια και όχι ιδιαίτερα επιθετικά. Τουλάχιστον όχι τα επιθετικότερα. Έχω την πεποίθηση ότι ακόμα και με ένα μικροσκοπικό σχετικά δοχείο μπορεί κανείς να απολαύσει το χόμπι του ακουαρισμού έχει στεριώσει μέσα μου.

Το δοχείο είναι της εταιρείας MP και δεν μπορώ να πω ότι με ικανοποιεί απόλυτα. Το πλαστικό του καπάκι είναι κατά τέτοιο τρόπο κατασκευασμένο ώστε νερά να τρέχουν στο εξωτερικό κρύσταλλο κάθε φορά που το κάλυμμα μετακινείται. Τα κρύσταλλά του όμως είναι εξαιρετικά και δεν παραμορφώνουν τα ψάρια. Προμηθεύτηκα ένα θερμοστάτη Ebo-Jager των 150 watt και στη συνέχεια άρχισα να ψάχνω για φίλτρο. Κατέληξα στο Eheim Ecco 2235 το οποίο φιλτράρει όλο το νερό σε ένα ενυδρείο 160λίτρων  5,5 φορές την ώρα. Ό,τι χρειάζεται λοιπόν για ένα ενυδρείο χωρίς καθόλου φυτά. Από εκεί και πέρα έπρεπε να αρχίσω να ασχολούμαι με το aquascaping. Ομολογώ ότι ήταν μία από τις ομορφότερες στιγμές της ενασχόλησής μου με το χόμπι.

Η πρώτη μου απόπειρα να συλλέξω πέτρες έγινε ένα Κυριακάτικο μεσημέρι στο κοντινό βουνό της Πετρούπολης Αττικής όπου και κατοικώ. Οι πέτρες ήταν λευκόχρωμες και αιχμηρές. Το ανοιχτό χρώμα θα αποθάρρυνε τα ψάρια να δείξουν τον χρωματισμό τους σε όλο του το μεγαλείο και οι αιχμές τους μπορούσαν να γδάρουν τα γρήγορα στο κολύμπι Mbuna. Δεν ήταν αυτό που ήθελα. Έτσι, τις πέταξα. Η δεύτερη απόπειρα όμως ήταν ιδιαίτερα επιτυχής.

Ένα πρωινό, πήρα μαζί μου έναν καλό (και υπομονετικό) φίλο και πήγαμε στην Καρβουνόσκαλα Ωρωπού Αττικής. Εκεί μπόρεσα να βρω ακριβώς ό,τι έψαχνα: Πολλές, στρόγγυλες πέτρες σε σκούρα χρώματα. Το πορτ-παγκάζ του αυτοκινήτου δεν άργησε να γεμίσει. Εδώ θα πρέπει να σημειώσω ότι μπορεί να μου φάνηκαν πολλές στην αρχή αλλά τελικά ήταν ακριβώς όσες έπρεπε για να «χτίσω» τον αφρικανικό ύφαλό μου ο οποίος θα έπρεπε να φτάσει μέχρι την επιφάνεια του νερού.  Αφού προμηθεύτηκα φύλα φελιζόλ πάχους 1,5 εκατοστών και τα τοποθέτησα πάνω στο εσωτερικό του γυάλινου πυθμένα του ενυδρείου και απολύμανα τις πέτρες μου, άρχισα να τις τοποθετώ προσεκτικά τη μία πάνω στην άλλη σταθεροποιώντας την κατασκευή με 100% αγνή σιλικόνη. Επί δύο μήνες προσπαθούσα να τις τοποθετήσω μέσα στο ενυδρείο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να εκμεταλλεύομαι απόλυτα τον λίγο σχετικά διαθέσιμό χώρο. Τελικά τις τοποθέτησα αμφιθεατρικά, δηλαδή όλο και ψηλότερη κατά πλάτος του δοχείου έτσι ώστε να πετύχω μεγαλύτερη αίσθηση βάθους. Ο επόμενος και σημαντικότερος στόχος ήταν να δημιουργήσω  σπηλιές μέσα στις οποίες θα κρύβονται τα φιλοξενούμενα στο σύστημά μου πλάσματα. Πολλές κρυψώνες και σκοτεινές γωνίες όπου θα μπορούσε ακόμα και ο πιο αδύναμος φιλοξενούμενος του συστήματός μου να βρει καταφύγιο και ηρεμία.

 

Αυτό είναι το 50% του aquascape για ένα ενυδρείο Mbuna. Πολλά βράχια και πολλές σπηλιές. Το υπόλοιπο 50% είναι η άμμος.

Την ίδια στιγμή 15 κιλά οικοδομικής άμμου θαλάσσης απολυμαίνονταν με χλωρίνη και καθαρίζονταν σχολαστικά. Όταν δεν έκανα τίποτα από τα παραπάνω, προσπαθούσα να μάθω όσα περισσότερα ήταν δυνατόν για τη συμπεριφορά των ψαριών της λίμνης Μαλάουι, τις συνθήκες που επικρατούν στον πυθμένα της με βασική πηγή πληροφόρησης τη MCH.

Και η στιγμή είχε έρθει. Ο ύφαλός μου ήταν έτοιμος, οι σπηλιές ήταν γύρω στις 15 και ήταν καιρός ναι ρίξω την άμμο θαλάσσης που προμηθεύτηκα από ένα κατάστημα οικοδομικών υλικών. Η άμμος μπήκε μαζί με νερό στο ενυδρείο και «αγκάλιασε» τις πέτρες δημιουργώντας ένα πολύ όμορφο θέαμα. Από εκεί και πέρα έμενε να περιμένω να ξεθολώσει το νερό από τα σωματίδια της άμμου και να βάλω μπρος το φίλτρο, για να αρχίσει ο κύκλος του αζώτου. Χρειάστηκαν 15 ημέρες για να κατακάτσουν τα σωματίδια της άμμου.

 

Μόλις μπήκε η άμμος θαλάσσης και το νερό είναι θολό.

Μετά από έξι μέρες αφότου έριξα την άμμο και το νερό έχει αρχίσει να ξεθολώνει αρκετά. Διακρίνεται το backround το οποίο αποφάσισα να προσθέσω πάντα στο πνεύμα των Mbuna.

Το ενυδρείο 15 ημέρες μετά την προσθήκη της άμμου. Το νερό είναι πια κρυστάλλινο και είναι καιρός να ξεκινήσουν τα φίλτρα και να αρχίσει ο κύκλος του αζώτου.

Μετά από δύο εβδομάδες λειτουργίας του φίλτρου το ενυδρείο ήταν έτοιμο. Πρόχειρες μετρήσεις του νερού το έδειχναν «αφρικάνικο» (ph8, Gh 12, Kh 16). Τα πρώτα «ίχνη» άλγης άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους πάνω στους βράχους και ήταν πια σαφές ότι τα πρώτα ψαράκια μπορούσαν να αρχίσουν να κολυμπούν εκεί μέσα.

Η επιλογή της λίστας των ψαριών έγινε μετά από συζητήσεις με τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, βασικός στόχος είναι να δημιουργηθεί ένας μικροσκοπικός υδροβιότοπος. Έτσι οι κανόνες τους οποίους θα έπρεπε να ακολουθηθούν ήταν συγκεκριμένοι: 2-4 θηλυκά για κάθε αρσενικό, ήπιας επιθετικότητας είδη και κατάλληλου μεγέθους ζώα. Με βάση όλα τα παραπάνω η λίστα είναι η εξής:

3 άτομα Labidochromis Caeruleus sp. ‘Yellow

3 άτομα Pseudotropheus Socolofi

3 άτομα του γένους Cynotilapia

Η σειρά των ονομάτων στη λίστα δεν είναι τυχαία αλλά κατά σειρά επιθετικότητας.

Synodontis sp.

Πρώτα μπήκε ένα γατόψαρο του είδους Synodontis το οποίο μου πουλήθηκε ως Synodontis Multipunctatus αλλά μετά από μία έρευνα που έκανα αποκαλύφθηκε ότι είναι υβρίδιο. Υπάρχει ακόμα ένα ενδεχόμενο να είναι Synodontis Njassae (το μόνο είδος Synodontis που ζει στη λίμνη Μαλάουι). Ακολούθησαν τρία νεαρά άτομα Labidochromis Caeruleus sp. ‘Yellow’ έτσι ώστε να μπορέσουν να συνηθίσουν τον χώρο και να είναι έτοιμα για τα επιθετικότερα επόμενα είδη. Και τότε… ήρθε το ελληνικό καλοκαίρι το οποίο είναι ιδιαίτερα ζεστό και δεν «επιτρέπει» μεγάλους αριθμούς εισαγωγών στη χώρα. Έτσι, αναμένω τις αρχές του φθινοπώρου για να αποκτήσω τα υπόλοιπα ψαράκια της λίστας μου.

Ο Synodontis ο οποίος μπήκε πρώτος στο ενυδρείο μου προσαρμόστηκε αμέσως. Χρησιμοποιούσε σχεδόν όλες τις σπηλιές του συστήματος και έβγαινε πολύ συχνά ακόμα και κατά τη διάρκεια της ημέρας. Στην συνέχεια, μετά από περίπου ένα μήνα, ακολούθησαν τα Labidochromis sp. «Yellow». Τότε βρήκε μία σπηλιά της αρέσκειάς του και εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί. Τα τρία ψαράκια ήταν ιδιαίτερα αδύνατα όταν τα έβαλα για πρώτη φορά μέσα στο ενυδρείο. Έδειχναν, παρ’ όλα αυτά, ιδιαίτερα δραστήρια και άρχισαν να τσιμπούν την άλγη των βράχων με μεγάλη ευχαρίστηση.

 

Αυτό είναι το κυρίαρχο σήμερα αρσενικό στο δοχείο. Όπως διακρίνεται το ψάρι είναι υποσιτισμένο και θα πρέπει να τραφεί άμεσα.

Το ίδιο ψάρι μετά από ένα μήνα. Είναι σαφώς πιο εύρωστο. Σε αυτή τη φωτογραφία επιδεικνύει τα χρώματά του για να αποθαρρύνει ένα θηλυκό να πλησιάσει ένα pellet.

Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές τα ψαράκια έχουν κλείσει δύο μήνες μέσα στο ενυδρείο και η σωματική τους κατάσταση είναι σαφώς βελτιωμένη. Το ένα, κυρίαρχο αρσενικό και μεγαλύτερο απ’ όλα έχει το λαμπερότερο κίτρινο. Όταν τα αγόρασα ήταν 4 μηνών. Εκτιμώ πως είναι καιρός να σταματήσω να τα θρέφω τόσο καλά μίας και είναι επικίνδυνο να γίνουν μαλθακά. Οι εύρωστες Κιχλίδες έχουν περισσότερο ανάγκη τις συχνές αλλαγές νερού παρά το πολύ φαγητό.

Αυτό είναι το ενυδρείο όπως δείχνει σήμερα. Η άλγη προσθέτει στη συνολική εικόνα του μιας και το κάνει να φαίνεται πιο φυσικό. Τα ψαράκια την τσιμπούν συχνά-πυκνά.

Το ενυδρείο είναι πια καταπράσινο. Όχι, δεν πρόσθεσα φυτά, απλώς η πράσινη άλγη φαίνεται πως έχει βρει ένα περιβάλλον ιδανικό για την ανάπτυξή της. Αυτό που προσέθεσα είναι μερικές ακόμα πέτρες έτσι ώστε τα ψάρια ναι αισθάνονται ακόμα πιο άνετα. Και αισθάνονται, αφού κολυμπούν σε όλο το βάθος του δοχείου. Εδώ θα πρέπει να αναφέρω ότι ήρθα κι εγώ αντιμέτωπος με την « Floating Algae», ένα είδος άλγης το οποίο αιωρείται μέσα στο νερό και ως μονοκύτταρος οργανισμός πολλαπλασιάζεται τρομακτικά γρήγορα. Έτσι, μέσα σε τρεις ημέρες το νερό είχε γίνει τόσο πράσινο ώστε να μην μπορώ πια να διακρίνω τα ψάρια. Το πρόβλημα αυτό προκλήθηκε από κακή ποιότητα άνθρακα η οποία περιείχε φώσφορο, κακή ποιότητα φωτισμού (κοινές λάμπες φθορίου) και μεγάλη φωτοπερίοδο. Αλλαγή του άνθρακα, καλύτερης ποιότητας φωτισμός, μειωμένη φωτοπερίοδος και καθημερινές αλλαγές νερού έδωσαν λύση στο πρόβλημα.

 

Το ενυδρείο μετά από ένα «Algae Bloom» (ξέσπασμα Άλγης). Το νερό είναι πράσινο και μπορεί να μην βλάπτει τα ψάρια αλλά σίγουρα μειώνει την αισθητική εικόνα του συστήματος.

Τώρα πια το νερό στο ενυδρείο είναι κρυστάλλινο, η άλγη είναι μόνο επάνω στους βράχους και τα ψαράκια φαίνονται ιδιαίτερα ευχαριστημένα. Αλλαγές του 20% του νερού γίνονται κάθε εβδομάδα και τα ψάρια τρέφονται με άλγη, pellets, flakes και κατεψυγμένη τροφή. Μία ημέρα την εβδομάδα μένουν νηστικά. Η φωτοπερίοδος διαρκεί πλέον 9 ώρες και επιτυγχάνεται με ένα λαμπτήρα Sera Blue Sky Royal και ένα λαμπτήρα Aqua-Glo (30w η κάθε μία) έτσι ώστε το φως να μην είναι υπερβολικά πράσινο (βλ. άρθρο «Τα πάντα σχετικά με τον φωτισμό των ενυδρείων») και να μην χρειαστεί να έρθω ξανά αντιμέτωπος με άλλα τέτοιου τύπου «ξεσπάσματα».

Λεπτομέρεια των βράχων όπου φαίνεται η πράσινη άλγη.

Το σύστημα αυτό έχει σαν στόχο την, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ευχαρίστηση των ψαριών και όσο το δυνατόν πιστότερη εξομοίωση του υποβρύχιου περιβάλλοντος της λίμνης Malawi. Όσο περισσότερο πλησιάζω αυτόν τον στόχο τόσο μεγαλύτερη είναι η ικανοποίησή μου. Το ενυδρείο μου, μου αρέσει τόσο όσο δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα μου άρεσε ένα ενυδρείο με άμμο και βράχια. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε αναμονή και αναζήτηση των υπόλοιπων ειδών.

Φωτογραφία τραβηγμένη από το πλάϊ του ενυδρείου.

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.