HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Όταν κάποιος «πάει γυρεύοντας» για μπελάδες …

Ένα άρθρο του Francesco Zezza

Εφ’ όσον αυτό το άρθρο αναφέρεται επί το πλείστον σε γεγονότα που έγιναν πριν από ΠΟΛΥ καιρό, δυστυχώς δεν έχω (ή μάλλον δεν μπορώ να βρω) καθόλου φωτογραφικό υλικό. Παρ’ όλα αυτά θεωρώ πως ακόμη κι έτσι θα είναι ενδιαφέρον να το διαβάσει κανείς.

Πάντοτε πίστευα πως ο ακουαρίστας θα πρέπει να «ψάχνεται». Άσχετα με το χρόνο που ασχολείται κανείς, πάντα θα υπάρχει κάτι καινούργιο, κάτι που χρήζει περαιτέρω έρευνας, κάποιο νέο είδος ψαριού κλπ … Αυτό όμως (εφ’ όσον κάποιος βρίσκεται σε «ομαλή» διανοητική κατάσταση), μπορεί να οδηγήσει στη σκέψη: «μα καλά τι έχω κάνει για να αξίζω όλη αυτή την ταλαιπωρία;» … Χαλαρώστε. Και σε ‘μένα συνέβηκε!! Και θα να σας δώσω κάποια στοιχεία γι’ αυτό.

1) Στην αρχή (αυτής της δεδομένης ημέρας) … αφού είχα ανταλλάξει κάποια ψάρια, είχα αναδιαμορφώσει τα ενυδρεία μου, είχα αντιμετωπίσει κάποιες απώλειες (αυτά τα πράγματα άλλωστε συμβαίνουν και στις καλύτερες των οικογενειών), βρέθηκα, εντελώς ξαφνικά, με ένα ενυδρείο τριακοσίων λίτρων (300 l) – τέλεια «στρωμένο» - αλκαλικού νερού και με το πρόβλημα να αποφασίσω του τι ακριβώς θα στεγάσω εκεί. Αυτό πάντως είναι ένα καλό θέμα για να ασχοληθεί κανείς … Έτσι άρχισα να σκέφτομαι και να σκέφτομαι και να ξανασκέφτομαι! … BINGO! Ήρθε η στιγμή – είπα στον εαυτό μου – για να εξερευνήσεις βαθύτερα τον κόσμο των αμερικάνικων Κιχλίδων. Έβαλα τον εαυτό μου σε ψάξιμο των πιθανών κατοίκων του νέου μου ενυδρείου, έχοντας κάποιες συγκεκριμένες παραμέτρους στο μυαλό μου: θα έπρεπε να μπορούν να ζήσουν και να ευδοκιμήσουν σε αλκαλικό σκληρό νερό και δεν θα έπρεπε να φτάσουν επάνω από τα εικοσιπέντε εκατοστόμετρα (25 cm) σε τελικό μέγεθος, λόγω του δεδομένου μεγέθους του ενυδρείου. Μετά από αρκετές μέρες έρευνας σε καταστήματα πώλησης καλλωπιστικών ψαριών, εντόπισα τελικά μία ομάδα (σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του καταστήματος) από Gymnogeophagus rhabdotus. Αφού έψαξα στη σχετική με αμερικάνικες Κιχλίδες βιβλιογραφία που ήδη διέθετα (ειδικότερα ασχολήθηκα με το βιβλίο “Southamerican Cichlids” III Aqualog, εκδόσεις Verlag ACS. GmbH), κατέληξα στην απόφαση πως αυτά τα ψάρια θα ταίριαζαν στις ανάγκες μου και έτσι αγόρασα έξι από αυτά … (και μάλιστα σε μία γελοία χαμηλότατη τιμή! Θα έπρεπε ίσως να εκλάβω αυτήν την τιμή σαν κάποιου είδους «προειδοποίηση»!). Όταν έφτασαν στο σπίτι (και στο δικό τους «σπίτι»: το ενυδρείο!) άρχισαν να σκάβουν – και αφού και το όνομά τους είναι «γεωφάγοι» αυτό δεν με παραξένεψε καθόλου – έφαγαν και καθώς περνούσε η ώρα, άρχισαν να κυνηγιούνται μεταξύ τους. Επίσης μεγάλωναν (και μάλιστα πήραν εντυπωσιακό μέγεθος σε σύντομο διάστημα) και μάλιστα υπερέβησαν το αναμενόμενο μέγεθος. Ένα άτομο από την αρχική ομάδα δολοφονήθηκε (φαντάζομαι) από τους υπολοίπους συγκατοίκους του δύο μόλις ημέρες μετά την απόκτησή τους (η τύχη μου τα φταίει!). Ένα δεύτερο «πήδησε» εκτός του ενυδρείου, αν και τα καπάκια ήταν κλεισμένα (πραγματικά δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβηκε, απλά μια μέρα βρήκα το ψάρι νεκρό στο πάτωμα ενώ το κάλυμμα ήταν κανονικά στη θέση του και στο σπίτι δεν ήταν κανείς όλη την ημέρα …). Οι τέσσερις «επιζώντες» συνέχιζαν να μεγαλώνουν … Το τελικό μέγεθος των ενήλικων τελικά ψαριών – σύμφωνα πάντα με τη βιβλιογραφία – επιτυγχάνεται όταν τα ψάρια γίνουν περίπου δύο (2) ετών. Όταν ο «Αρχηγός της Ομάδας» έφτασε τελικά σε μήκος επάνω από τα είκοσι εκατοστόμετρα (20 cm) – το τελικό μέγεθος που αναφέρει η βιβλιογραφία για τα G. rhabdotus, άρχισα να ανησυχώ κάπως. Κατέληξαν τελικά να ξεπεράσουν τα σχεδόν τριανταπέντε εκατοστόμετρα (35 cm) και μεταμορφώθηκαν σε Geophagus brasiliensis («μαργαριταρένιες» Κιχλίδες), γνωστότερα σαν μέλη αυτού που αποκαλείται ομάδα «Β». και το χειρότερο από όλα, απεδείχθη ότι ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ (4) ήταν ΑΡΣΕΝΙΚΑ άτομα!!! Καταλήγοντας, να αναφέρω και κάποια «τεχνοχαρακτηριστικά» για τη δική σας πληροφόρηση …

·      Ψάρια: Όταν μεγάλωσαν τα χώρισα σε δύο (2) «υπό-ομάδες» (και αφού ήταν όλα αρσενικά δεν θα τα αναφέρω σαν ζευγάρια!): τα ΜΕΓΑΛΑ 1 και 2 και τα ΜΙΚΡΑ 1 και 2, που δημιούργησαν δύο (2) ομάδες και ζούσαν στις απέναντι πλευρές του ενυδρείου κατά μήκος της πίσω πλευράς. Αυτά δεν ήταν τα παρατσούκλια τους, αλλά απλά ο τρόπος μου για να τα αναγνωρίζω.

·      Ενυδρείο: Εφ’ όσον ήταν κάπως μεγαλύτερο από τα συνηθισμένα (εκατόν είκοσι εκατοστόμετρα σε μήκος), μου επετράπη να τα αφήσω να ζήσουν τουλάχιστον άνετα εκεί μέσα για αρκετά μακριά περίοδο.

·      Aquascaping: Λεπτόκοκκο χαλίκι και μία ποσότητα από ρίζες και πέτρες, με όλα τα φυτά μασημένα, σκαμμένα, ξεριζωμένα και κατεστραμμένα, σε σχεδόν «μηδέν χρόνο» …

·      Τεχνική υποστήριξη: Ξεκίνησα με έναν θερμοστάτη ισχύος τριακοσίων Watts (300 W) και κατέληξα χωρίς θερμοστάτη. Όσο τα διατηρούσα ανακάλυψα πως όσο μεγαλώνουν χρειάζονται ένα διάστημα (σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο) σε «δροσερό νερό», πράγμα που τους παρείχα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, απλά βασιζόμενος στην κεντρική θέρμανση του σπιτιού μου, με αποτέλεσμα θερμοκρασίες μεταξύ των εικοσιενός και εικοσιδύο βαθμών Κελσίου (21° C – 22° C).

·      Μερικές αλλαγές νερού: Άλλαζα το τριάντα με σαράντα τοις εκατό (30% – 40%) κάθε δύο (2) εβδομάδες και συνάμα έκανα και έναν κανονικό έλεγχο για τη σωστή λειτουργία των φίλτρων κάθε εβδομάδα.

Και για να πούμε την αλήθεια, δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς πως πρόκειται για μία «απελπιστική κατάσταση» (επί το πλείστον σε ότι αφορά στην ιχθυοφόρτιση, τουλάχιστον). Αναγκάστηκα να το αντιμετωπίσω και αυτό (με τον καλύτερο τρόπο μέσα στα όρια των δυνατοτήτων μου) για περίπου δέκα (10) μήνες (μου άρεσαν πραγματικά αυτά τα ψάρια), πριν τελικά παραιτηθώ της προσπάθειας και ανταλλάξω τα «τέρατα» … ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΑΝ!!!

2) Κοιτάξτε τώρα και αυτό: το πρώτο «μεγάλου μεγέθους» ενυδρείο μου, όγκου εκατόν εικοσιπέντε λίτρων (125 l), στην πραγματικότητα – αυτή η ιστορία έλαβε χώρα πριν περίπου δώδεκα χρόνια! – τοποθετήθηκε προσεκτικά, έγινε το κατάλληλο aquascape (επέλεξα προσεκτικά τα υλικά μου ένα-ένα: χαλίκι κατάλληλου μεγέθους/χρώματος, ρίζες savannah, υδρόβια φυτά), βάσει πάντα των δυνατοτήτων μου, για ένα είδος υποβρύχιου «γιαπωνέζικου κήπου». Μακράς διαρκείας (όχι και τεράστιας!) «στρώσιμο» του νερού, ώστε να προσφέρω στους μελλοντικούς φιλοξενουμένους μου το καλύτερο δυνατόν περιβάλλον. Με τη διαδικασία «στρωσίματος» εν εξελίξει (δεν σας προειδοποίησα πως επρόκειτο για μακράς διαρκείας διαδικασία;), άρχισα το διάβασμα όλο και περισσοτέρων βιβλίων. Μία ωραία μέρα λοιπόν ανακάλυψα τις «Κιχλίδες»!

Τότε για ‘μένα οι «Κιχλίδες» εθεωρούντο ως «μία και μόνη κατηγορία» - άλλωστε δεν είχα ιδέα περί Κιχλίδων της Κοιλάδας του μεγάλου Ρήγματος της Αφρικής, περί αμερικάνικων Κιχλίδων, περί αφρικάνικων Κιχλίδων των ποτάμιων συστημάτων της δυτικής Αφρικής κλπ κλπ κλπ. Έχω κάνει πολύ δρόμο έκτοτε. Αλλά ας ξαναγυρίσω στην  ιστορία αυτή καθαυτή … Νοιώθοντας πολύ «χαρούμενος και υπερήφανος» από αυτά που ανακάλυψα τότε, έβαλα πλώρη για το κατάστημα πώλησης καλλωπιστικών ψαριών με το οποίο συνδιαλλασσόμουν εκείνη την εποχή, με σκοπό να ζητήσω «κιχλίδες». Μου έδειξαν ένα ενυδρείο όπου υπήρχαν κάποια ψάρια (ιχθύδια, για να ακριβολογώ …). Ήταν δεν ήταν μήκους ενάμισι εκατοστομέτρου (1,5 cm). Ο ιδιοκτήτης μου είπε: «αυτά είναι κιχλίδες» και (πρέπει να προσθέσω) μετά σιώπησε εντελώς! Ήταν χαριτωμένα ψάρια. Κάμποσα ήταν χρωματισμένα πορτοκαλί, κάποια άλλα γαλάζια και όλα κολυμπούσαν όμορφα (και γρήγορα). Αποφάσισα να αγοράσω τέσσερα από τα πορτοκαλόχροα και δύο από τα γαλαζόχροα, για να έχω μία καλή χρωματική αντίθεση στο ενυδρείο με το καστανόχροο (στο χρώμα της καρυδιάς) χαλίκι, τις σκουρόχρωμες ρίζες bogwood, τις κοκκινόχροες πέτρες και – πάνω από όλα – με την πράσινη απόχρωση των υδρόβιων φυτών που ευδοκιμούσαν (και συνεχίζουν να ευδοκιμούν!) στο ενυδρείο μου. Τα ψάρια τοποθετήθηκαν σε πλαστικές σακούλες μεταφοράς ψαριών και γρήγορα μετεφέρθησαν στο σπίτι. Αφού εισήχθησαν μέσα στο ενυδρείο, τα «παιδιά» άρχισαν να κολυμπούν και να περιφέρονται εδώ κι εκεί. Ήταν πράγματι αυτό που κάποιος κάλλιστα θα χαρακτήριζε ένα καλοστημένο σύστημα. Όμως ο καιρός περνούσε …

Σιγά-σιγά άρχιζα να βρίσκω τρύπες εδώ κι εκεί στο χαλίκι («Για ποιο λόγο τώρα πρέπει να μου σκάψουν το ενυδρείο;» αναρωτιόμουν τότε), ένα καινούργιο βουναλάκι που είχε μετακινηθεί, ανασκαφεί ή σκορπίσει κατά μήκος της αριστερής πλευράς του ενυδρείου, ένα εκριζωμένο φυτό … Όλα αυτά τα «μπάλωνα» προσεκτικά κάθε βράδυ, πριν το τάισμα και μυστηριωδώς επανεμφανίζονταν το επόμενο πρωινό («πολύ περίεργο πράγμα!», έλεγα). Τα ψάρια μεγάλωναν, η σκαπτικές τους δραστηριότητες αυξάνονταν επίσης (άσχετα με το πόσο εγώ παιδευόμουνα να αποκαταστήσω τις «ζημιές») και άρχισαν οι μεταξύ τους καυγάδες με προοδευτικά αυξανόμενη συχνότητα. Οι κιχλίδες μου ήταν (ήταν πλέον ξεκάθαρο) m’buna: και για να το κάνω πιο συγκεκριμένο αυτό, ήταν έξι (6) Pseudotropheus zebra! Το ενυδρείο κατέληξε να μοιάζει με σεληνιακό τοπίο: πέτρες σωρωμένες, σπηλιές, «επιπλέοντα» κομμάτια bogwood και τα δύο (2) πιο αδύνατα μέλη της παρέας κρυμμένα ανάμεσά τους (κάτω ακριβώς από την επιφάνεια του νερού και επάνω από τις επιπλέουσες ρίζες, εκτός ορατότητας των άλλων δυνατότερων συγκατοίκων τους!). Τελικά ήταν ευκρινές σε όλους ποιος ήταν ο «Βασιλεύς»: ένα πελώριο P, zebra “red” (με το παρατσούκλι ο «Κόκκινος Fletcher»), ο οποίος και άρχισε να διαφεντεύει το ενυδρείο, ενώ όλοι οι υπόλοιποι παρέμεναν στη σκιά: κάτω από τις πέτρες, σε μικρές ρωγμές, όπου τέλος πάντων ο «Κόκκινος Fletcher» δεν είχε πρόσβαση, ή ακόμη και ανάμεσα στις επιπλέουσες ρίζες (!). Δύο από τους συγκατοίκους που τον προκάλεσαν θανατώθηκαν πάραυτα από τον «Αρχηγό του Ενυδρείου» …

Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο – και νομίζω πως είναι κατανοητό από όλους σας – παραιτήθηκα … και τελικά, προχώρησα σε (τι άλλο;) ένα μεγαλύτερο ενυδρείο! Ο σπόρος της «Κιχλιδομανίας» που με οδήγησε στην διατήρηση εννέα (9) συνολικά (προς το παρόν) ενυδρείων, αλλά και στο να γίνω συνεργάτης-συγγραφέας του MCH είχε τελικά μπει για τα καλά στη ζωή μου.

 

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.