HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

AQUARIUM CONSERVATION PROGRAMME (ACP)

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH-DEUTSCH

ARTIKELN

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Σωστό ή Λάθος; Ένα Άρθρο Πολλαπλών Επιλογών - I

Ένα άρθρο της Μαρίας Σπηλιοτοπούλου

Είναι πράγματι εντυπωσιακό. Μέχρι τώρα, τα μόνα πράγματα που μου έρχονταν στο νου, όταν άκουγα τη λέξη «ενυδρείο» ήταν χυμένα νερά (συνήθως στο πάτωμα), κουβάδες, λάστιχα ποτίσματος, σφουγγάρια και «υαλοβάμβακας». Ακόμη θυμάμαι (από την εποχή που βρισκόμουν στην αντίπερα όχθη) τον εαυτό μου να διαμαρτύρεται συνεχώς: «Αλλαγή νερού; Πάλι; Σιχάθηκα και κουράστηκα να χύνονται όλα αυτά τα πράγματα στα χαλιά μου! Δεν μπορεί να γίνει κάτι με όλα αυτά τα μπερδεμένα καλώδια; Κάθε φορά που περνάω από εδώ κινδυνεύω να πέσω και να τσακιστώ!». Αυτά, μεταξύ άλλων, είναι λίγα από όλα αυτά που θυμάμαι … και προσπαθώ να ξεχάσω. Αυτό που δεν θέλω όμως να ξεχάσω είναι όταν το βλέμμα μου «έπεφτε» στο ενυδρείο της οικογένειας. Παρακολουθούσα αυτά τα μικρά πλάσματα, προσπαθώντας να καταλάβω εάν αρέσκονταν να είναι μαζί μας. Και αν θέλετε να ξέρετε, πράγματι τους άρεσε! Μπορούσαν έως και να μας το εκφράσουν. Όταν ερχόταν κάποιος επισκέπτης, απλά τον αγνοούσαν και εάν δεν τον συμπαθούσαν καθόλου δεν ξεμύτιζαν καν από τις κρυψώνες τους. Δεν θα έπρεπε να πω πως αυτό με έκανε χαρούμενη, αλλά αυτή είναι η μόνη αλήθεια! Βλέπετε είμαι, εκ φύσεως, πολύ κτητική και ήθελα οπωσδήποτε και μόνον εγώ να αποτελώ το κέντρο του σύμπαντός τους.

Ακόμη μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου όταν έπρεπε να αδειάσουμε το ενυδρείο, ώστε να μαζέψουμε τους τεράστιους αριθμούς ιχθυδίων που κρύβονταν ανάμεσα στις πέτρες. Μπορώ ακόμη να θυμηθώ όταν παρακολουθούσα αυτά τα χαριτωμένα μικρά πραγματάκια να πακετάρονται σε μικρές σακούλες μεταφοράς ψαριών με προορισμό ένα μεγάλο ταξίδι με άγνωστο προορισμό.

Μία ωραία μέρα αποφάσισα να διασχίσω το ποτάμι και να συναντήσω τους «καλούς». Η αλήθεια είναι πως συνέβησαν αρκετά πράγματα που με έκαναν να σκέφτομαι τα καλλωπιστικά ψάρια και τα ενυδρεία διαρκώς. Το περίεργο είναι πως κανείς δεν με πίεσε να αλλάξω γνώμη. Ήταν κατάδική μου απόφαση και αποδέχομαι κάθε μου ευθύνη. Πώς παγιδεύτηκα; Παγιδεύτηκα μέσα σε μία «νεροπαγίδα» όγκου ογδοντατεσσάρων λίτρων (84 l), γεμάτη άμμο, δύο φυτά του είδους Anubias και τέσσερα όμορφα άτομα του είδους Pseudotropheus socolofi. Τέσσερα φανταστικά, υπερκινητικά, νευρικά και ελάχιστα ντροπαλά ψάρια, που μέρα με τη μέρα γίνονται όλο και πιο σπουδαία. Το μόνο μου πρόβλημα είναι το ότι δεν γνωρίζω το φύλο τους. Αφήστε με όμως να σας τα συστήσω. Από το ισόγειο έως τον δεύτερο όροφο είναι ο Γολιάθ. Πέρα από το έξοχο μπλε χρώμα, διαθέτει πολύ ισχυρή προσωπικότητα. Είναι ένα επιθετικό, με έντονη περιοχική συμπεριφορά και υπερηφάνεια ψάρι. Θα πρέπει μάλιστα να του αρέσω πολύ. Δεν ξέρω πως με βλέπει μέσα από τα ψαρίσια μάτια του, αλλά σίγουρα θα πρέπει να ακούγομαι πολύ ρυθμική στα ψαρίσια αυτιά του, αφού τις πρώτες μέρες που μετακόμισε σπίτι μας, συνήθιζα να του κτυπώ με το χέρι μου το τζάμι και πάντα ερχόταν κοντά για να με χαιρετήσει! Πρέπει να είναι κάπως ζηλιάρης και καταλαμβάνει αρκετά μεγάλο χώρο. Έχει απαιτήσει κυριαρχία σε πάνω από τον μισό χώρο του ενυδρείου και συνήθως απαγορεύει σε οποιοδήποτε άλλο ψάρι να κυκλοφορήσει μέσα στην περιοχή του. Εκτός από μία μικρή εξαίρεση. Πάρα πολύ μικρή εξαίρεση. Τη μικρή του Δουλτσινέα!!

Όλο το ενυδρείο με τον πέτρινο σωρό του και – φυσικά – ο Γολιάθ!!

Η Δουλτσινέα είναι το μικρότερο από τα τέσσερα (4) Pseudotropheus socolofi που έχω και είναι το μοναδικό ψάρι στο οποίο ο Γολιάθ επιτρέπει την είσοδο στο βασίλειό του. θα σας ομολογήσω πως αρχικά είχα τσατιστεί μ’ αυτό το ψάρι, γιατί το μόνο πράγμα που το ενδιέφερε ήταν το πού να κρυφτεί. Δεν έλεγε να εμφανιστεί ούτε στο τάισμα. Η ανάπτυξή της ήταν τόσο παρεμποδισμένη και έτσι αποφάσισα να το ταΐζω με το χέρι μου. Όχι ακριβώς βέβαια. Απλά συνήθιζα να τοποθετώ λίγες πελλέτες επάνω από την πέτρα που συνήθιζε να κρύβεται, ελπίζοντας πως τα υπόλοιπα ψάρια δεν θα τις ανακάλυπταν πριν τις βρει και τις φάει αυτό. Τελευταία αποφάσισε να γίνει πιο ευφυής. Απλά προσπαθεί να φερθεί σαν πραγματικό θηλυκό και να αποπλανήσει τον Γολιάθ. Και είναι αρκετά καλή σ’ αυτό, αφού ο Γολιάθ την έχει ανακηρύξει σε επίσημη αρραβωνιαστικιά του και κάνει οτιδήποτε προκειμένου  να την έχει ευτυχισμένη. Είναι η μόνη που δεν απαγορεύεται να βγει προς άγραν τροφής, να καθαρίσει τα βράγχια της με την άμμο ή να χώνεται εδώ κι εκεί. Υποψιάζομαι – δεν είμαι ακόμη σίγουρη – πως πρόκειται για ένα ζεύγος P. socolofi που φλερτάρει και ετοιμάζονται για το ντεμπούτο τους. Είμαι σίγουρη πάντως πως ο Γολιάθ προσπαθεί να προσεγγίσει τη Δουλτσινέα, μιας και αυτό θα αποτελέσει επένδυση για το κοντινό του μέλλον.

Το P. socolofi της σοφίτας είναι ο Σαμσών. Ο Σαμσών είναι πολύ δυναμική και ριψοκίνδυνη προσωπικότητα, που αρκετές φορές καυγαδίζει με τον Γολιάθ αμφισβητώντας τα όρια της «κυριαρχίας» του. Από τη στιγμή που μετακόμισε, επέλεξε το καλύτερο σημείο για περιοχή του. Το παρατηρητήριο του ενυδρείου, ένα «δωμάτιο με θέα» δηλαδή. Νομίζω πως έχει κάποια σχέδια στο μυαλό του. Δεν του πολυαρέσει που τυχαίνει να είναι το δεύτερο τη τάξη αρσενικό του ενυδρείου. Κάποιες φορές τον βλέπω να κρυφοκοιτάζει και τη Δουλτσινέα. Μάλιστα τις προάλλες άτι της ψιθύριζε στ’ αυτί, στη σκοτεινή γωνιά του ενυδρείου. Η συμπεριφορά του με ωθεί να θεωρώ πως είναι επίσης αρσενικό άτομο, πράγμα που επιβάλει την απομάκρυνση του ενός από τα δύο, αργά ή γρήγορα.

Ο Σαμσών στη σοφίτα, Ο Γολιάθ στο κέντρο και η Δουλτσινέα μπροστά.

Το τέταρτο P. socolofi – το αποκαλώ Δον Κιχώτη – είναι ο μοναχικός καβαλάρης του ενυδρείου μου. Είναι τόσο ευφυές που καταφέρνει να καταπατά την περιοχή του Γολιάθ χωρίς όμως να γίνεται αντιληπτό. Μόνο εγώ το βλέπω να σκάβει στην άμμο, να φτιάχνει σήραγγες και κρυψώνες που του επιτρέπουν να παρατηρεί όλα τα τεκταινόμενα μέσα στο ενυδρείο. Προσθέτει ακόμη τις προσωπικές του πινελιές στη διακόσμηση του ενυδρείου. Τέλος, φαίνεται πως ο Δον Κιχώτης είναι το μοναδικό ψάρι που ότι κάνει το κάνει με τον προσωπικό του τρόπο. Ίσως το μικρό του μεγέθους του να το βοηθάει γι’ αυτό. Τα υπόλοιπα δεν το αντιλαμβάνονται σαν ανταγωνιστή τους, παρ’ όλο που υποψιάζομαι πως αυτό εκλαμβάνει όλους τους υπόλοιπους συγκατοίκους του σαν ανταγωνιστές του. Αυτός μάλλον πρέπει να είναι και ο λόγος που τον τελευταίο καιρό περνάει όλο και λιγότερο χρόνο κρυμμένο. Είμαι σίγουρη πως κάτι έχει στο μυαλό του. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά τι είναι αυτό, αλλά σίγουρα το «επεξεργάζεται». Αυτό που ξέρω πάντως είναι πως παρά την παρουσία του Βασιλέως, το βρίσκει κανείς παντού, όπου κι αν στρέψει το μάτι του. Παντού εκτός από ένα καλό σημείο για να το φωτογραφήσω.

Συνεχίζεται στην επόμενη σελίδα

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.