HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Καταλήγοντας χομπίστας ιχθυοτρόφος - II

Ένα άρθρο του Τάκη Τσάμη 

Καθώς περνούσε ο καιρός, εντυπωσιαζόμουν όλο και περισσότερο με τις δυναμικές προσωπικότητες αυτών των ειδών. Μπορούσα σχεδόν να κατανοήσω τους χαρακτήρες και τις συμπεριφορές τους, αλλά περισσότερο μπορούσα να καταλάβω τους λόγους που συμπεριφέρονταν όπως συμπεριφέρονταν. Ποτέ μου δεν εντυπωσιάστηκα από το σουλούπι και τα χρώματά τους και ουδέποτε θεώρησα τα ψάρια ως μέρος του «dιcor» του ενυδρείου. Υπάρχουν ένα σωρό ψάρια με όμορφα χρώματα σ’ όλον τον κόσμο και νομίζω πως ακόμη και τα Oscars μου διέθεταν όμορφα χρώματα, αλλά η αργές κινήσεις τους και η μόνιμη απάθειά τους γρήγορα τα έκαναν βαρετά στα μάτια μου.  Αυτό που με «τραβάει» περισσότερο στις Κιχλίδες των λιμνών του μεγάλου Κατακρημνισιγενούς Ρήγματος της νοτιοανατολικής Αφρικής είναι η ενεργητικότητά τους και το γεγονός πως δίνουν την αίσθηση σε αυτόν που τις παρατηρεί ότι υπάρχει συγκεκριμένος λόγος που κάνουν οτιδήποτε και πάντοτε έχουν κάποιο σκοπό στο μυαλό τους για κάθε τους κίνηση. Ακόμη και η επιθετικότητά τους δεν είναι «τυφλή» βία και δεν κατευθύνεται εναντίον παντός συγκατοίκου τους. Πολλές φορές εντυπωσιάστηκα όταν διαπίστωνα πως ενώ ένα από τα ψάρια μου κυνηγούσε με άγριες διαθέσεις κάποιο συγκεκριμένο άλλο ψάρι αγνοούσε εντελώς άλλα ψάρια του ίδιου είδους με το οποίο εκείνη τη στιγμή είχε διαφορές. Μοιάζει σαν να γνωρίζονται μεταξύ τους προσωπικά και αυτό τα κάνει να έχουν – κατά περίπτωση – καλές ή κακές μεταξύ τους σχέσεις.

Πιστεύω πως ένα από τα βασικότερα μελήματα ενός χομπίστα θα πρέπει να είναι η αναπαραγωγή των ψαριών που διατηρεί. [Σ.τ.Μ. αλλιώς δεν πρόκειται για χομπίστα, αλλά για έναν απλό ακουαρίστα] Είναι γεγονός πάντως πως οι Κιχλίδες των λιμνών του μεγάλου Κατακρημνισιγενούς Ρήγματος της νοτιοανατολικής Αφρικής ανταμείβουν τον ιχθυοτρόφο για την φροντίδα που τους προσφέρει, χωρίς προηγουμένως να τους ζητηθεί.

Πριν λίγες ημέρες έπρεπε να αναδιαμορφώσω το ενυδρείο μου για να συλλέξω δεκαπέντε ιχθύδια Labidochromis spp “yellow” που είχαν ελευθερωθεί από τη μητέρα τους και είχαν αναπτυχθεί τόσο που ίσως απειλούσαν την όλη βιολογική ισορροπία του ενυδρείου. Δεν έκανα ούτε stripping (βίαιη απόσπαση των αβγών ή των ιχθυδίων από ένα θηλυκό mouthbrooder – στοματεπωάζων – είδος ψαριού), αλλά ούτε και μετέφερα το θηλυκό σε ενυδρείο-εκκολαπτήριο, οπότε το ψάρι ελευθέρωσε το γόνο μέσα στο ενυδρείο. Ένας άλλος λόγος που κανείς ερωτεύεται αυτά τα είδη είναι η ανθεκτικότητά τους. Δεν έχω χάσει ούτε ένα ψάρι από τότε που άρχισα να τα διατηρώ. Αυτό που χρειάζεται κανείς να κάνει είναι, μόνο και μόνο, να τα ελέγχει παρατηρώντας τα και να κάνει τακτικές μερικές αλλαγές νερού (30% εβδομαδιαίως), πράγμα όχι τόσο απαιτητικό.

Το ενυδρείο που διαθέτω τώρα είναι διαστάσεων (σε εκατοστόμετρα) 120 x 40 x 45 και όγκου διακοσίων δεκαέξι λίτρων (216 l), αλλά συνεχώς το βρίσκω μικρό. Επιπροσθέτως δε, όταν βλέπω τα ενυδρεία που παρουσιάζονται κατά καιρούς στο MCH (του Frank, του Γιώργου και του Francesco) μου μοιάζει σαν γυάλα. Το γεγονός αυτό, μαζί με την αίσθησή μου πως τα ψάρια μου «χρειάζονται» περισσότερο χώρο μου έδωσε το έναυσμα για ένα … μεγαλύτερο ενυδρείο! Αφού λύσω κάποια πρακτικά προβλήματα, νομίζω πως γρήγορα αυτό το όνειρό μου θα πραγματοποιηθεί. Άλλωστε τα όνειρα δεν κοστίζουν τίποτε, σε αντίθεση με τα μεγάλα ενυδρεία, αλλά πιστεύω πως γρήγορα θα ξεπεράσω όλα τα εμπόδια (ήδη το σκέπτομαι). Δύο πράγματα μου είναι εντελώς ξεκάθαρα: πρώτον δεν πρόκειται να μείνω με το υπάρχον ενυδρείο (τουλάχιστον με αυτό που τώρα έχω) και δεύτερον δεν πρόκειται να ασχοληθώ καθόλου με τη διατήρηση άλλων ειδών, παρά με είδη Κιχλίδων των λιμνών του μεγάλου Κατακρημνισιγενούς Ρήγματος της νοτιοανατολικής Αφρικής. Είναι ένα είδος αγάπης (εθισμού ίσως;) που δεν ξεφτίζει με τον καιρό, γιατί τα ίδια τα ψάρια φροντίζουν για το αντίθετο.

Το ενυδρείο μου όπως είναι τώρα. Μετά από μία μακριά διαδρομή τελικά κατέληξε να στεγάζει Κιχλίδες της λίμνης Malawi.

Ένα κοντινό πλάνο του ενυδρείου μου. Ένα Labidochromis spp “yellow” (εμπρός) μαζί με δύο Nimbochromis venustus. Το ένα από αυτά επιδεικνύει τα χρώματα των αρσενικών ατόμων του είδους.

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.