HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

AQUARIUM CONSERVATION PROGRAMME (ACP)

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH-DEUTSCH

ARTIKELN

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Chalinochromis brichardi

της Carli Flenniken

Παρέλαβα την πρώτη τετράδα του είδους C. brichardi το Σεπτέμβρη του 1999, κυριολεκτικά εξ’ ανάγκης. Κάνοντας παραγγελία άλλων ειδών, συμπεριέλαβα και αυτά στο φορτίο για να μου στοιχίσουν φθηνότερα η παραγγελία, αφού έψαξα σε μια φωτογραφική βάση δεδομένων για να δω τι θα μου άρεσε. Και ενώ είχα υπ’ οψιν μου τα Neolamprologus brichardi, δεν γνώριζα πως υπήρχαν και «άλλα» είδη με το ίδιο όνομα. Μόλις λοιπόν είδα φωτο αυτών των λευκών ψαριών με τη μελανή «μάσκα» και τα μοβ-μπλε χρώματος πτερύγιά τους ήξερα πως αυτό το είδος όφειλε να ζει στο ενυδρείο μου.

Όταν τα νεαρά ψάρια αφίχθησαν έμοιαζαν λες και ανήκαν σε εντελώς άλλο είδος. Είχαν μήκος μικρότερο της μιας ίντσας (1”) και ήταν κάτασπρα με μαύρες οριζόντιες ρίγες σ’ όλο τους το σώμα. Παρατηρώντας τα να αυξάνουν και να χάνουν το χρωματισμό της νεαρής ηλικίας εκπλησσόμουν. Οι λωρίδες τους απλά γίνονταν όλο και πιο αχνές, εμφανίζοντας ανθρακί-μαύρα περιγράμματα για αρκετό διάστημα πριν εξαφανιστούν εντελώς, αφήνοντας πίσω τους μόνο μια μαύρη μάσκα στο πρόσωπο των ζώων και μια και μοναδική μαύρη κηλίδα στο πίσω μέρος του ραχιαίου τους πτερυγίου. Το χρώμα του σώματός τους εξελίχθηκε σε ένα πιο λευκορόδινο χρώμα που μοιάζει με το εσωτερικό των κοχυλιών. Όσο μεγάλωναν μάλιστα απέκτησαν ένα χρυσαφί τελείωμα που είναι ορατό μόνο κατά περιόδους. Το μπλε-πορτοκαλί των θωρακικών πτερυγίων τους και η αντίστοιχη γράμμωσή του που διατρέχει τα άκρα τους κόβει την ανάσα όταν τα ψάρια είναι απολύτως χρωματισμένα. Ακόμη όμως δεν έχω δει φωτο που να καταδεικνύει αυτή την εμφάνιση πιστά.

Τα C. brichardi είναι κιχλίδες μετρίου μεγέθους που κατάγονται από τη λίμνη Tanganyika. Από στοιχεία που έχω δει, τα ♂♂ φτάνουν σε μήκος τις πεντέμισι ίντσες (5.5 in), αλλά μετά από έρευνα, συζητήσεις και προσωπική εμπλοκή, συμπεραίνω πως αυτό το δεδομένο μέγεθος αναφέρεται σε κάποια γιγαντόσωμα δείγματα του είδους! Το ενήλικο ♂ μου, ηλικίας σχεδόν δύο (2) ετών, έχει μήκος μόνο τρεισήμισι ιντσών (3.5 in), μέγεθος μάλλον κανονικό, ενώ το ενήλικο ♀ μου είναι κατά μία ίντσα (1 in) πιο μικρόσωμο. Αυτά τα ζώα αυξάνουν πραγματικά πολύ αργά, τα δικά μου μάλιστα χρειάστηκαν πάνω από ένα χρόνο για να φτάσουν στο παρόν μέγεθός τους.

Το να διαχωρίσει κανείς φυλετικά τα C. brichardi είναι πρακτικά σχεδόν αδύνατο, με άλλους τρόπους εκτός από μαντεύοντας λαμβάνοντας υπ’ όψιν το μέγεθος των ζώων ή εφαρμόζοντας την τεχνική του venting. Αλλά και το μέγεθος είναι προβληματικό, αφού μπορεί κανείς να έχει ♂♂ μικρότερα από τα ♀♀, καθιστώντας το μέγεθος των ψαριών του κατά βάση το ίδιο και για τα δύο φύλα, οπότε και δύσκολη την αναγνώριση. Δεν είχα πράγματι ιδέα για το τι ακριβώς είχα, μέχρις ότου σχηματίστηκε το πρώτο αναπαραγωγικό ζεύγος. Εκείνη την εποχή και τα δύο ζώα είχαν ακριβώς το ίδιο μέγεθος και έμοιαζαν μεταξύ τους σαν δυο σταγόνες νερό, έως ότου το ♂ συνέχισε να αυξάνει, ενώ το ♀ παρέμεινε σ’ αυτό το μέγεθος. Δεν παρουσιάζουν εμφανή φυλετικό διμορφισμό, αλλά τα ♀♀ μου τείνουν να παρουσιάζουν τα χρώματά τους λιγότερες φορές από όσες το ♂. Τα ♂♂ εξ’ άλλου έχουν ελαφρώς πιο μακριά θωρακικά πτερύγια, οπότε μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει αυτό το γνώρισμα για να αναγνωρίσει τα φύλα, εφ’ όσον διαθέτει άτομα και των δύο φύλων προς σύγκριση.

Η αναπαραγωγή αυτών των καλλονών σηματοδότησε σοβαρότατα την εμπειρία μου της εκτροφής ψαριών στη αιχμαλωσία. Δε θα ισχυριστώ βέβαια πως δε δυσκολεύτηκα, μέχρις ότου τα ίδια να με «διδάξουν» τι χρειάζονται. Όπως προανέφερα είχα αρχικά τέσσερα (4) νεαρά ζώα που συστεγάζονταν με ένα ζευγάρι Lamprologus meleagris σε ένα σύστημα όγκου είκοσι γαλονιών (20 g). Όταν σχηματίστηκε το πρώτο μου ζεύγος, το ενυδρείο αυτό απεδείχθη ανίκανο να τα φιλοξενήσει όλα τους, αφού τα L. meleagris επέλεγαν να ζευγαρώνουν ταυτόχρονα με τα C. brichardi, με αποτέλεσμα να επικρατεί μεταξύ τους αρκετή επιθετικότητα για ένα τόσο μικρό σύστημα. Έτσι απομάκρυνα από το σύστημα τα L. meleagris και τα στέγασα σε άλλο ενυδρείο μόνα τους, αφήνοντας επίσης μόνα τους τα C. brichardi στο ενυδρείο αυτό.

Δυστυχώς, έγινε γρήγορα σαφές πως ούτε κι έτσι το ενυδρείο ήταν ικανό να κρατήσει και τα τέσσερα (4), ενήλικα πλέον, ζώα με το νεογνά τους. Ένα από τα άτομα που ήταν αζευγάρωτα παρενοχλήτο τόσο που πήδησε έξω από το ενυδρείο, από ένα μικροσκοπικό άνοιγμα στο πίσω μέρος, με αποτέλεσμα να αποκτήσω ένα – και ευτυχώς μόνο ένα – «τραγανό χαλί ζωικής προέλευσης». Φοβήθηκα για τη ζωή του δείγματος που έμεινε πλέον μόνο του και έτσι το έδωσα σε ένα φίλο μου, μαζί με καμιά δωδεκάδα νεογνά από την πρώτη παρτίδα. Μόλις έμειναν στο σύστημα μόνο το ζεύγος και τα ιχθύδιά τους από τη δεύτερη παρτίδα, επανεγκαθιδρύθηκε η γαλήνη στο ενυδρείο. Με αυτό στο μυαλό μου, δεν πρόκειται ποτέ μου να επιχειρήσω ξανά να διατηρήσω πάνω από ένα αναπαραγωγικό ζεύγος σε σύστημα μικρότερο από τα πενήντα γαλόνια (50 g) σε όγκο. Το ζευγάρι μου χρησιμοποιεί πλέον όλο το χώρο του ενυδρείου των είκοσι γαλονιών (20 g), με το ♂ άτομο στη μια πλευρά και το ♀ στην απέναντι.

Εκτός από εκείνα τα αρχικά προβλήματα, τα πάντα έκτοτε κυλάνε ήρεμα κατά την αναπαραγωγή. Το ζευγάρι των γεννητόρων μου διατηρείται σε νερό με τιμή pH = 8,8, GH και KH πάνω από τριακόσια (300) ppm, ενώ η θερμοκρασία του νερού είναι στους εβδομήντα έξι βαθμούς Φαρενάιτ (76° F).  Το αρχικό υπόστρωμα από φίνο χαλίκι αλλάχτηκε σε άμμο. Μερικές αλλαγές νερού της τάξης του είκοσι τοις εκατό (20%) κάθε δεύτερη βδομάδα. Στη μία πλευρά του ενυδρείου έχω φτιάξει σπηλιές, αποκλειστικά από πέτρες, ενώ στην άλλη χρησιμοποίησα μικρά πήλινα γλαστράκια. Έχω σπάσει μια φλοίδα από την περίμετρο του στομίου σε κάθε γλαστράκι και τα έχω τοποθετήσει αναποδογυρισμένα. Το ♀ επέλεξε να γεννήσει στα πήλινα γλαστράκια και από τότε χρησιμοποιεί το ίδιο ακριβώς γλαστράκι για να αποθέσει τα αβγά της. Απογοητεύτηκα λίγο γιατί τα θεωρούσα άσχημα και σκεφτόμουν να τα βγάλω μάλιστα από το ενυδρείο. Όπως και να ‘χει όμως φαίνεται πως αρέσουν στο ψάρι, οπότε θα μείνουν εκεί να δείχνουν άσχημα.

Αυτά τα ψάρια γεννούν κρυφά και ακόμη δεν τα έχω καταφέρει να τα πιάσω «στα πράσα». Πολλές φορές δεν ήξερα πως είχαν ζευγαρώσει έως ότου είδα τα πρώτα ιχθύδια να τριγυρίζουν στο πήλινο γλαστράκι. Οι μόνες ενδείξεις της ύπαρξης αβγών και νεοεκκολαυθέντων ιχθυδίων είναι πως το ♀ προτιμάει, αντί να παραμένει έξω από το άνοιγμα που έχει το γλαστράκι, να κάθεται μέσα στο γλαστράκι, ενώ το ♂ αρχίζει να στριφογυρνάει. Μου πήρε πολύ καιρό για να καταλάβω ποιος ήταν ο σκοπός αυτής της συμπεριφοράς του. Όταν υπάρχουν αβγά ή γόνος δεν φρουρεί έξω από το γλαστράκι, αλλά μένει στη δικιά του σπηλιά. Έχει μάλιστα επιλέξει τέτοιο σημείο ώστε βλέπει ακριβώς απέναντί του τη φωλιά και έτσι προσέχει τα πράγματα από την απέναντι πλευρά του ενυδρείου. Από καιρού εις καιρόν εξέρχεται και απλώς γλιστράει μπρος από το γλαστράκι, βεβαιώνεται πως όλα είναι εν τάξει και επιστρέφει στη σκοπιά του, στην άλλη πλευρά.

Τα ενήλικα είναι αφιερωμένα με μανία στα νεογνά τους, κρατώντας σε απόσταση ιχθύδια και νεαρά άτομα από προηγούμενες παρτίδες, με τα οποία συμβιώνουν. Μόνο όταν ξεπεράσουν την ηλικία των τεσσάρων (4) εβδομάδων τους επιτρέπεται να αφήσουν την άμεση οπτική πρόσβασή τους με το γλαστράκι, αλλά δεν μπορούν να περιπλανηθούν πολύ μακριά. Τότε μόνο τα ιχθύδια γηραιότερων παρτίδων επιτρέπεται να κυκλοφορήσουν να τριγυρνάνε ελεύθερα στο ενυδρείο, χωρίς να τα κυνηγούν από κανέναν από τους δύο γονείς τους. Σε ηλικία έξι με οκτώ (6 – 8) εβδομάδων μετακομίζουν έξω από το γλαστράκι και σχεδόν αμέσως μια καινούργια παρτίδα αβγών εναποτίθεται. Αυτό είναι μία επαναλαμβανόμενη ιστορία από το πρώτο τους ζευγάρωμα και μετά. Πολλές φορές νόμισα (και ευχόμουν) πως θα σταματούσαν να αναπαράγονται γιατί το ενυδρείο είχε κυριολεκτικά γεμίσει από μεγαλύτερης ηλικίας ιχθύδια, αλλά αυτά συνέχιζαν. Υποπτεύομαι βέβαια πως κάποια είτε τρώγονται ή δεν επιβιώνουν καν.

Και το τάισμά τους είναι εύκολη υπόθεση. Μέχρι τώρα δεν έχουν αρνηθεί να προσλάβουν τίποτε από ότι τους έχω προσφέρει, εκτός από τα λαχανικά. Τα ενήλικα εκτρέφονται με flakes, μικροσκοπικά pellets για κιχλίδες, Artemia salina, λάρβες κουνουπιών και ζωντανά bloodworms, αν και συχνότερα τους δίνω και κατεψυγμένα. Τα νεογνά τα ταΐζω με νεοεκκολαυθέντες ναύπλιους A. salina και τροφή για νεογνά σε σκόνη Aquarian και τριμμένα flakes. Είναι λαίμαργα και θα έτρωγαν όσες φορές να τα τάιζα, αλλά ταΐζω μια φορά τη μέρα, ενώ κάπου-κάπου μια μέρα δεν τα ταΐζω καθόλου.

Εν ολίγοις τα C. brichardi είναι όμορφα, χαριτωμένα και ενδιαφέροντα ψάρια. Το ενυδρείο τους είναι μάλλον το ενυδρείο που προτιμώ να κοιτάζω, οι κολυμβητικές φιγούρες των ψαριών και τα χρώματά τους είναι πολύ ηρεμιστικά. Ο τρόπος που κινούνται είναι γλιστρήματα και μετεωρίσεις από σημείου σε σημείο, παρά κολύμβηση κι όσο πιο πολύ κινούνται έτσι αργά τόσο περισσότερο εκπέμπουν χάρη. Ακόμη και τα μικρά τους έτσι κινούνται και μοιάζει με το ενυδρείο «που το ξέχασε ο χρόνος». Θα συνέστηνα το αξιαγάπητο είδος σε κάθε ακουαρίστα, τόσο αρχάριο όσο και έμπειρο.

Η Carli Flenniken (από το Tennessee των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής) είναι στενή φίλη του MCH εδώ και κάμποσα χρόνια τώρα. Όντας και η ίδια χομπίστα, έχει βοηθήσει στη σύνταξη πολλών άρθρων στο MCH, πράγμα που την καθιστά επίσημη αρχισυντάκτριά μας. 

Δείτε στην επόμενη σελίδα και άλλες φωτο. 

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.