HOME

GEORGE RECLOS

FRANK PANIS

FRANCESCO ZEZZA

PATRICIA SPINELLI

ARTICLES

FISH INDEX

PROFESSIONALS

AQUARIUM CONSERVATION PROGRAMME (ACP)

PHOTO GALLERY

LINKS

BOOK REVIEW

AWARDS

MARINE TANK

DISCOVER MEDITERRANEAN

SIDE EFFECTS

HOBBYIST'S GALLERY

MACRO & NATURE PHOTOGRAPHY

DISASTERS WITH DAVE

MCH-DUTCH

MCH-DEUTSCH

ARTIKELN

MCH PO POLSKU

ARTYKU£Y

ΑΡΧΙΚΗ

ΑΡΘΡΑ

ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ

 

 

 

Lamprologus meleagris

της Carli Flenniken

Όταν έμαθα για τις αφρικάνικες κιχλίδες, ήταν τα χρώματα των ειδών που κατάγονται από τη λίμνη Malawi που με δελέασαν. Με το νερό του δημοτικού δικτύου μου να έχει pH γύρω στο pH = 8,8 (απόλυτα φυσική τιμή για τέτοια είδη) και σκληρότητες (GH και ΚΗ) τριακόσια (300 +) ppm και βάλε, μου φάνηκε λογικό πως τα αφρικάνικα είδη κιχλίδων θα ήταν τα πλέον κατάλληλα για ‘μένα. Το πρόβλημά που ήταν η έλλειψη χώρου για ένα σύστημα όγκου πάνω από τα πενήντα γαλόνια (50 + g), έτσι ερευνώντας οδηγήθηκα σε διάφορα, από τα πιο μικρόσωμα, είδη της λίμνης Tanganyika. Έτσι ανακάλυψα και τα κελυφοδίαιτα είδη. Η ιδέα μικροσκοπικών ψαριών με την ιδιοσυγκρασία κιχλίδων που εγκαθίστανται και αναπαράγονται μέσα σε κελύφη με διέγειρε. Ψάχνοντας ανάμεσά τους – αρχικά δε σας κρύβω πως η εμφάνισή τους με απογοήτευσε – «έπεσα» επάνω σε μια φωτο του είδους Lamprologus meleagris, με άλλα λόγια ανακάλυψα τα «μαργαριταρένια occellatus». Μια ματιά στα εξωγήινα μουσούδια τους και στο λεπτεπίλεπτο χρωματικό τους μοτίβο, ήταν αρκετή για να «κολλήσω»! Όταν τελικά απέκτησα αυτά τα ζώα και μπορούσα να τα παρατηρώ με την ησυχία μου τα ερωτεύτηκα ακόμη περισσότερο. Το σοκολατί καφέ και κρεμ τους χρώμα, οι μαργαριταρένιες τους κηλίδες και τα αστραφτερά μπλε βραγχιακά τους επικαλύμματα, φανέρωναν ότι ήταν πιο χρωματιστά από ότι πίστευα, βασιζόμενη μόνο σε φωτο. Τα ♂♂ είναι ιδιαιτέρως γοητευτικά, πιο σκουρόχρωμα και φέρουν μοβ χρωματισμό στις κοιλιές τους. Αν και δεν πρόκειται για κάποια φανταχτερά είδη σαν μερικά ψάρια της λίμνης Malawi, παρουσιάζουν μοναδική εμφάνιση και διαθέτουν φυσικότερη ομορφιά. Αποδείχθηκαν μάλιστα σε εκπληκτικά νευρικά ζώα, παρά το μέγεθός τους και με ισχυρή προσωπικότητα. Η εμπειρία της διατήρησής τους μάλιστα αποδείχθηκε πολύ διαφορετική από τη διατήρηση άλλων ειδών, με τα οποία έως τότε είχα ασχοληθεί.

Τα ♂♂ L. meleagris φτάνουν σε μήκος τουλάχιστον τις δυόμισι ίντσες (2,5 in) ενώ τα ♀♀ τους παραμένουν γύρω στις δύο ίντσες (2 in) ή και μικρότερα ακόμη. Το μικροσκοπικό του μεγέθους τους μου επέτρεψε να τα στεγάσω αρχικά σε ένα σύστημα όγκου είκοσι γαλονιών (20 g), μαζί με μια τετράδα νεαρών ψαριών του είδους Chalinochromis brichardi. Δυστυχώς, γρήγορα έγινε φανερό πως ένα ζευγάρι (ή μάλλον αυτό το συγκεκριμένο ζευγάρι) δεν επρόκειτο να συνυπάρξει αρμονικά σ’ αυτό το χώρο. Το ενυδρειάκι ήταν αρχικά «εξοπλισμένο» με κελύφη από Neothauma sp. (είδος ενδημικών σαλιγκαριών της λίμνης Tanganyika που αυτά τα είδη χρησιμοποιούν στο φυσικό τους περιβάλλον) και μάλιστα διατίθεντο δύο κελύφη για κάθε άτομο, αλλά ούτε κι αυτό ήταν αρκετό για το ♂, που έμοιαζε να θεωρεί πως όλα τα κελύφη του ανήκαν αποκλειστικά, όσα περισσότερα κι αν τους προμήθευα εγώ. Κατέληξε να υπερασπίζεται με μανία επτά (7) κελύφη (τα τρία επί πλέον τα βρήκα σε κατάστημα πώλησης ειδών χειροτεχνίας), εκ των οποίων τα έξι (6) ήταν εντελώς θαμμένα στο υπόστρωμα του πυθμένα και ένα (1) χρησίμευε για τις προσωπικές του ανάγκες. Το ♀ ήταν αναγκασμένο να κρύβεται πίσω από την είσοδο του φίλτρου. Όταν εισήγαγα ένα δεύτερο ♂ μαζί με περισσότερα ακόμη κελύφη, το πρώτο φαίνεται να αποφάσισε πώς να μην μπει στη διαδικασία να φρουρεί όλα τα κελύφη αντιμετωπίζοντας δύο ανταγωνιστές και έτσι διέθεσε ένα από όλα για το νεοεισαχθέν ♂ και το ♀. Έπρεπε να είχα επιλέξει την προσθήκη περισσότερων ♀♀, παρά να εισάγω το δεύτερο ♂, αλλά αυτό ήταν αδύνατο τότε.

Αυτό το «σχήμα» δούλεψε μέχρι την εμφάνιση της πρώτης παρτίδας αβγών. Με τον καιρό τα C. brichardi είχαν επίσης φτάσει στην αναπαραγωγική ωριμότητά τους (αμφότερα τα είδη μου είχαν ηλικία πάνω από ενός έτους, όταν πρωτοζευγάρωσαν), με αποτέλεσμα να επικρατήσει βασικά αυτό που θα χαρακτηρίζαμε σαν χάος, μιας και όλοι τους άρχισαν να έχουν νεογνά. Έτσι υπήρχαν οι εχθρικές μητέρες, σε αμφότερα τα είδη, οι προστατευτικοί πατέρες και αμέτρητα ιχθύδια παντού. Έγινε φανερό πως είχε έλθει το πλήρωμα του χρόνου για ένα καινούργιο σύστημα, οπότε «έστησα» ένα ενυδρειάκι όγκου δέκα γαλονιών (10 g) για το τρίο των L. meleagris. 

Αρχικά ήμουν δυσαρεστημένη με το υπόστρωμα του πυθμένα, αφού τα ζώα μου αρέσκονταν να σκάβουν και να αναδιαμορφώνουν, καθώς και να τοποθετούν τα κελύφη όπου τα βόλευε. Έτσι αυτή τη φορά επέλεξα να χρησιμοποιήσω άμμο, που βόλευε περισσότερο. Επίσης συμπεριέλαβα στο τεχνητό μικροπεριβάλλον σπηλίτσες, αφού τα ♂♂ είχαν μεγαλώσει τόσο ώστε δεν ήταν εφικτό να καταφύγουν μέσα στα κελύφη. Αρχικά είχα προσθέσει και κάποια υδρόβια φυτά, αλλά ένα ♂ βάλθηκε να τα σκαλίζει μέχρι που βρέθηκε κάτω από τα ριζώματά τους, οπότε τώρα η «πλάτη» διαθέτει ένα σύμπλεγμα από πέτρες, ενώ το μπροστά μέρος του ενυδρείου έχει αφεθεί ελεύθερο για τα κελύφη, αλλά και για να κολυμπούν τα ψάρια. Ήταν τόσο μεγάλη η διαφορά που παρουσίασαν όταν απέκτησαν το δικό τους ενυδρείο, που δεν θα τη συνειδητοποιούσα εάν δεν τους το είχα «στήσει». Και τα τρία (3) ζώα είναι πλέον απολύτως ορατά σχεδόν πάντοτε και δεν κρύβονται από μεγαλύτερους συγκατοίκους. Το ♀ κρύβεται μόνο όταν έχει αποθέσει αβγά και όταν έχουν εκκολαφθεί τα νεογνά του, αλλά δεν είναι ακόμη σε θέση να εγκαταλείψουν την ασφάλεια του κελύφους τους, συμπεριφορά αξιοσημείωτα αντίθετη από αυτή που επεδείκνυε στο προηγούμενο ενυδρείο, όπου έμενε συνεχώς κρυμμένο και εμφανιζόταν στιγμιαία μόνο για να ορμίσει στο φαγητό ή για να «σύρει» πίσω στο κέλυφος κάποιο απείθαρχο ιχθύδιό του.

Η αναπαραγωγή αυτών των «τύπων» απεδείχθη αρκετά εύκολη υπόθεση. Η θερμοκρασία στο σύστημα διατηρείται γύρω στους εβδομήντα έξι βαθμούς Fahrenheit (76° F), οι συχνές και ογκώδεις μερικές αλλαγές νερού δεν εκτιμώνται, πράγμα που διευκολύνει τα πράγματα περαιτέρω. Δοκίμασα αρχικά να αλλάζω το δέκα τοις εκατό (10%) σε εβδομαδιαία βάση, αλλά αντιδρούσαν καλύτερα σε κάπως ογκωδέστερες, αλλά λιγότερο συχνές μερικές αλλαγές νερού, της τάξεως του είκοσι τοις εκατό (20%) κάθε τρεις (3) εβδομάδες. Συνηθίζουν μάλιστα να ζευγαρώνουν ακριβώς πριν κάθε δεύτερη μερική αλλαγή νερού. Χρησιμοποιώ, για την υποστήριξη του συστήματος, ένα κρεμαστό φίλτρο (και συγκεκριμένα το Aquaclear, αφού θέλω όλο το χώρο στο πίσω μέρος ελεύθερο) σχεδιασμένο για τον τριπλάσιο όγκο νερού από αυτόν του συστήματος. Φυσικά τα ζώα ταΐζονται με ποικιλία τροφών που συνίστανται κυρίως σε flakes, pellets, bloodworms, Artemia salina, και λάρβες κουνουπιών. Ο πληθυσμός της κάθε παρτίδας νεογνών είναι πολύ μικρός και τα ιχθύδια αυξάνουν πάρα πολύ αργά, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται το πρόβλημα που ενέχει η διατήρησή τους σε τόσο μικρό χώρο. Χρειάζονται αρκετοί μήνες πριν να είναι σε μέγεθος που μπορούν να δοθούν ή να πωληθούν και αν και κάθε φορά δεν υπερβαίνουν σε αριθμό τη μια δωδεκάδα, το μικρό σύστημα δε θέλει και πολύ για να «πήξει». Τα ♀♀ δε, ΘΑ φάνε τα αβγά τους όταν κρίνουν πως υπάρχει υπερπληθυσμός. Αυτό το γεγονός δημιουργεί την ανάγκη για ένα ενυδρείο αύξησης γόνου, εάν κανείς επιθυμεί σταθερή παραγωγή, αλλά και συνεχή και εκ του σύνεγγυς παρατήρηση των φυσικοχημικών παραμέτρων του νερού. Θα μπορούσα να προτείνω – στην περίπτωση που κάποιος επιμένει να διατηρεί τα νεογνά στον ίδιο χώρο με τους γονείς τους – ως ελάχιστο όγκο για ένα αναπαραγωγικό ζεύγος τα είκοσι γαλόνια (20 g) ή και περισσότερα.

 

Η αναπαραγωγική τους συμπεριφορά είναι καταπληκτική. Το ♀ γεννά αβγά με ζωηρό κίτρινο χρώμα μέσα σε ένα κέλυφος, όπου γονιμοποιούνται από το ♂. Μετά το ♀ εξαφανίζεται μέσα στο κέλυφος και σπανίως διακινδυνεύει έξοδο (και ποτέ δεν απομακρύνεται), έως τη μέρα που αρχίζει να σκάβει ένα μεγαλούτσικο χαντάκι μπροστά στην είσοδο του οστράκου. Όταν εκτελεστεί αυτό το καθήκον της, τότε μόνο επιτρέπει στα νεογνά της – που μόλις και κολυμπάνε – να εξέλθουν. Περισσότερο μοιάζουν να χοροπηδάνε, παρά να κολυμπάνε, σ’ αυτό το στάδιο, μέσα σ’ αυτήν την περιορισμένη περιοχή, κάτω από τα άγρυπνα μάτια της μητέρας τους, που τα φέρνει πίσω εάν κατά λάθος απομακρυνθούν περισσότερο από ότι πρέπει από το υπόλοιπο κοπάδι. Και το ♂ ζώο όμως φρουρεί, προσέχοντας να μην πλησιάσουν πολύ τα νεογνά οι υπόλοιποι συγκάτοικοί τους. Αυτό το διάστημα το ♀ είναι σαφώς αγριεμένο και δεν διατάζει να επιτεθεί ακόμη και στο χέρι που φροντίζει το σύστημα! Ένα περίπου μήνα μετά και εφ’ όσον τα ιχθύδια έχουν αυξάνει σε μέγεθος και κολυμπούν ελεύθερα, εγκαταλείπουν το χαντάκι και το κέλυφος και καταλαμβάνουν δικά τους όστρακα.

Φαίνεται πως το είδος είναι αρκετά ανθεκτικό. Παρήγγειλα το ζευγάρι μου μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και η αεροπορική εταιρεία που θα τα μετέφερε κατάφερε να χάσει το φορτίο, οπότε παρέμειναν δώδεκα ώρες παραπάνω καθ’ οδόν. Παρ’ όλα αυτά έφτασαν σε άψογη κατάσταση και έφαγαν λίγες ώρες μετά την εισαγωγή τους στο νέο τους σπίτι. Αυτό το συγκεκριμένο ζεύγος, επέζησε επίσης μετά από κατά λάθος «ξαναστρώσιμο» του συστήματος και ποτέ τους δεν έδειξαν σημάδια stress. Εν ολίγοις, είναι τα τέλεια ψάρια για όσους διαθέτουν μικρού όγκου συστήματα, για τους αρχάριους με τη διατήρηση κιχλίδων, ή για όσους, εν πάση περιπτώσει θέλουν να καταπιαστούν με κάτι διαφορετικό.

Η Carli Flenniken (από το Tennessee των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής) είναι στενή φίλη του MCH εδώ και κάμποσα χρόνια τώρα. Όντας και η ίδια χομπίστα, έχει βοηθήσει στη σύνταξη πολλών άρθρων στο MCH, πράγμα που την καθιστά επίσημη αρχισυντάκτριά μας. Τελικά αποφάσισε να γράψει ένα άρθρο για τους δικούς της υδρόβιους κατοικίδιους φίλους και ελπίζουμε πως θα επιστρέψει με ακόμη περισσότερα άρθρα της. Φωτο του Peter A. Lewis. Το πρωτότυπο άρθρο του για τα «κελυφοδίαιτα» είδη, μπορείτε να το βρείτε εδώ. Κάτω φωτο της συγγραφέως.

Δείτε περισσότερες φωτο στην επόμενη σελίδα.

Η επιμέλεια του Ελληνικού MCH γίνεται εξ' ολοκλήρου από τον Ανδρέα Ηλιόπουλο, στον οποίο οφείλεται άλλωστε και η ύπαρξη της ελληνικής έκδοσης.

Back ] Up ] Next ]

Site Search 

Contact us

       

Malawi Cichlid Homepage © 1999-2006. All rights reserved.